Kaspi-Toloş çı ğəşənqe, çımı dıl

Yusif Rəhimi
 
Ana torpağımın cavan ürəyi,
Səndən gəlib keçir Gilan küləyi,
Həzilərin, Babəklərin dirəyi,
Kaspi-Toloş çı ğəşənqe, çımı dıl.
 
Dədə Zərdüşt torpağından boy atdı,
Avestanı Əli Nasir yaşatdı,
Adımızı zirvələrə ucaltdı,
Kaspi-Toloş çı ğəşənqe, çımı dıl.
 
Lankon bizim ürəyimiz, gözümüz,
Əzəl gündən doğru olub sözümüz,
Tarixlərdən ağ çıxıbdır üzümüz,
Kaspi-Toloş çı ğəşənqe, çımı dıl.
Davamı    
 

Ya Həbib

Aytən Eyvazon
 
Ya Həbib, qəm salmışıq qəlbinə, yox ğufranımız,
Peşmanıq ta qiyamət dinməz bizim əfğanımız.
 
Bizə sən qardaş dedin, tutdun səhabəndən uca,
Olmadıq kəmtər layiq, boşdur əməl bostanımız.
 
İstəməzdi Tanrı səndən İsmaillər bəlkə də,
Qövmü İbrahim qədər olsa idi imanımız.
 
Yoxdu üz Yövmülhesab səndən şəfaət istəyək,
Günbəgün artırmışıq dolub-daşır nöqsanımız.
 
Olmasaydıq səngidıl çəkməz idin bunca cəfa,
Gər şəfaət etməsən qalmaz daha gümanımız.
Davamı    
 

Adam var...

Elşad Xaqan
 
Adam var yaxşılıq yağır üzündən,
Adam var yaxşı bir tərəfi yoxdur,
Adam var şərəfdən özgə varı yox,
Adam var varı var, şərəfi yoxdur.
 
Adam var ədəbdən kənara çıxmaz,
Adam var ədəbdən xeyli kənardır,
Adam var mərd yaşar məzara qədər,
Adam var fitrətən mərdüməzardır.
 
Adam var itinin xaltası qızıl,
Adam var yeməyə əppəyi yoxdur,
Adam var tapdığın sədəqə verər,
Özünün əynində köynəyi yoxdur.
Davamı    
 

Misralarda səsləndim

Etibar Həsənzadə
 
DEDİN AHƏSTƏ
 
Gördüm qızlar içində, ay boyu bəstə,
O gündən oldum, ay qız, dərdindən xəstə.
İstədim verəm sənə güllərdən dəstə,
Yox, yox olmaz söyləyib, güldün ahəstə.
 
Düşündüm ki, neyləsəm xoşuna gələr,
Bəlkə elə xoşbəxtlik başıma gələr.
Dayandım yol üstə ki qarşıma gələr,
Görüb yolun dəyişdin, güldün ahəstə.
 
Misralarda səsləndim bütün qəlbimlə,
Şeirdən gül bağladım sənə təbimlə.
Davamı    
 

Elşad Xaqan - Hüseynim vay!

Ey aşiqi-Həq, vəslə amadə Hüseynim vay!
Ey təşnə verən canın səhradə Hüseynim vay!
 
Şövq ilə verib canın, vəsl içrə tapan rahət,
Ey cövr çəkən zalım dünyadə Hüseynim vay!
 
Zəhra gözünün nuri, mö'minlər üçün mövla,
Ey ibni-Şəhi-Mərdan, şəhzadə Hüseynim vay!
 
Hər gün bizə Aşura, həm Kərbübəla hər yer,
Eşqinlə gələr aşiq fəryadə: Hüseynim vay!
 
Miskin, qara bir quldur, Xaqan sənə nokərdir,
Həm dəhrdə şahım, həm üqbadə, Hüseynim vay!
Davamı    
 

Rəvan Məhərrəmli - Olmaz

Mən kimi bəndə Hüseyn eşqinə layiq olmaz,
Çün Hüseyn aşiqi dünyadə münafiq olmaz.
 
Bir gecə söylədilər qeyz ilə röyadə mənə,
Sən kimi yüz ola aşiq, biri sadiq olmaz.
 
Mənə göstərdilər əmalimi, çaşdim qaldim,
Dedilər get, belə əmal ilə aşiq olmaz.
 
Əvvəl aşiq nə deməkdir onu dərk et dedilər,
Dərki etməzsən əgər biznən əlaiq olmaz.
 
Öncə bizlər tərəfindən bəyənil, ey bəndə,
Ki ol ənsari Hüseyn, kim belə vamiq olmaz?
Davamı    
 

Yusif Rəhimli - Qiyamət

İnsan dərk etsə ki bir gün öləcək,
Öləcək həyata birdə gələcək,
Qiyamət günündə o diriləcək,
Və cavab verəcək Tanrıya əlbət,
Az qalıb, yaxında gəlir qiyamət.
 
Bu dünyada rahatlığı axtaran
Dünyanın toruna düşür çox insan.
Malından yapışan, mülkdən yapışan
Əlbət o dünyada çəkəcək əzyət,
Az qalıb, yaxında gəlir qiyamət.
 
Alim ol, ibadət yoxdursa əgər
Öyünmə özünlə adəmi sərvər.
Hər tərəf alışar, göydən səs gələr,
Gec olar İslama etsən də beyət,
Az qalıb, yaxında gəlir qiyamət.
Davamı    
 

Əfrahim Hüseynli - Sözümü küləyə verdin

MƏNİM BU PAYIZDAN GÖZÜM SU İÇMİR
 
Mənim bu payızdan gözüm su içmir,
Bir üzü deyəsən qışa dönübdü.
Yollar qayalardan, daşlardan keçir,
Günlərin ürəyi daşa dönübdü.
 
Gecəylə gündüzün yeri qarışıb
Nöqtəsiz, vergülsüz cümlələr kimi.
Payız nəfəsi var kəlmələrimdə,
Kövrəldər yazdığım cümlələr kimi.
 
Günlər ürəkdən də tikan çıxarmır
Yerinə düşməyən misralar kimi.
Payızın çənində görünmür yollar
İlğıma bürünən səhralar kimi.
Davamı    
 

Fərid Fateh - Saxta dostlar

Hər qardaş deyəni qardaşın bilmə,
Sən avam deyilsən, qulaq deyilsən.
Altında maşının, cibdə pul-paran
Bildin nədi nə deyil, uşaq deyilsən.
 
O kafe dostları, qarın dostları
İnan yeyib içib doyanacandı.
Soruşmazlar işin-gücün, vəziyyətini,
Deyərlər növbəti məclis haçandı?
 
Təki dara düşmə, amma bir yoxla,
Biri ortaya çıxmaz, biri tapılmaz.
Bağlanar üzünə həmin qapılar,
Zəng etsən zəng çatmaz, zəngin açılmaz.
Davamı    
 

Onsuz da sən məni tapmayacaqsan

Əfrahim Hüseynli
 
Dərdi-səri duyan yazıq
Gülüb-sevinməyə yasaq...
Günahkarsan, baş açmasaq
Bu dünyanın kələyindən.
 
Günah olur təlaş, qorxu,
Günahlardan keçməz çoxu. 
Günahını su kimi yu,
Kəsən olsa çörəyindən.
 
Göz yaşına şahiddi üz,
Göz yaşıdı bu çay, dəniz.
Davamı    
 

Beş qardaşın bir bacısı

Rəfail Agah Xaçmazlı
 
İşimlə əlaqədar tez-tez Rusiya ilə sərhəddə olan Yalama kəndinə gedirəm. Bu yolun tən ortasında məftillər ilə toxunmuş hasarla qorunan Xan çinarları var. Hər bu yoldan keçən adamlar avtomabillərini saxlayaraq bu ağacları pir sanaraq beşdən-üçdən nəzir qoyurlar.
Pir demişkən. Pir sözünün mənası qoca deməkdir. Nurani ağsaqqalların, imanlı qocaların sözlərində hikmət, əllərində bərəkət olduğundan onlara sağlığında olduğu kimi dünyasını dəyişəndən sonra da hörmət olunub ziyarət edilmişdir.
Övliya Allahın dostu deməkdir. Peyğəmbərlərdən sonra  Allaha yaxın bəndələrdən sayılır.
Bu Xan çinarları Dədə Qorqud zamanında ətəyində qurban kəsilərək dua edilən ağaclardan idi.
Davamı    
 

Anamın

Vüsal Həsənəli
 
Köhnəlir xatirələr - dəyişdikcə fəsillər,
İtib evin düzəni, səliqəsi son illər,
Masanın üzərində köhnə solğun şəkillər.
Bir yetimlik qəmi var otağında Anamın.
 
Gah baxçaya apardı, gah məktəbə ötürdü.
Əlində bir qab yemək gah arxamca yüyürdü.
Mən məktəblər oxudum, o küçələr süpürdü.
Köhnə nimdaş başmağı ayağında Anamın.
 
Ötüb keçdi Anamı ömrün kövrək illəri.
Büküldükcə qaməti, ağarınca telləri.
Saçımı oxşayarkən gücsüz, qırış əlləri
Elə uşaqlaşardım qabağında Anamın.
Davamı    
 

GERÇƏKLİYİN, SULAR KİMİ PAKLIĞIN SƏSİ

Əfrahim Hüseynli
 
Zaman-zaman ədəbiyyatımızda öz sözünü deyən həkim-yazarlarımız az olmayıb. Əlibəy Hüseyzadədən tutmuş Nəriman Nərimanova qədər, Abbas Səhhətdən tutmuş Tağı Şahbazi Simurğa qədər, Xanımana Əlibəylidən tutmuş Tamilla Şəfəqə qədər... Və, çağdaş ədəbiyyatımızda neçə-neçə yazara kimi. Rəfiqə Abbasova da ixtisasca həkimdir.
Yaradıcılığına bələd olan bir söz adamı kimi onun şeirləri haqda fikilərimi qələmə almaq niyyətim hələ çoxdan var idi. İndi onun şeirləri ilə söz-söz, misra-misra baş-başayam.
Davamı    
 

SƏNİ UNUTDURMAĞA HEÇ NƏYİN GÜCÜ ÇATMAZ

Xatirə Xatun
 
Sən- uçuq ürəyimə qətrə-qətrə damanım,
"İndi yazar, bu saat zəng eləyər" dediyim.
Tək pənahım, ümidim, söykəndiyim gümanım,
"Gəl məni məndən qurtar" axşam-səhər dediyim.
 
Aylar, illər, fəsillər beləcə ötüb keçər, 
Səni unutdurmağa heç nəyin gücü çatmaz.
Zaman bir qayçı kimi ömrümü kəsər, biçər,
Alışmağı öyrədər, unutmağı... bacarmaz!
 
Allah, o nə sevgiydi? Möcüzəydi, möcüzə!
Adın çəkilən kimi dilim-dodağım əsər.
İndi qoymusan məni yoxluğunla üz-üzə.
Davamı    
 

İki qol arasında vətəndaşam, ustad!

Ümid Nəccari
 
(Müəllimim Professor Ədalət Tahirzadəyə məktub)
 
Gözümüz aydın, ustad!
Universitetdəki pillələrlə sevgili olduq.
Qırx beş milyon ayağımdır bu pillələrdə,
Düşündükcə qırx beş yaş qocalıram...
Biləklərimdəki bilərziklərin cavabını soruşmağa gəldim.
...kürəyimdəki yaralar yenə ağrıdır, ustad.
Qamçıları kəs ki, keçməsin insanıq fənnini,
keçməsin yuxularımdan işigəncə qatarı...
Neçənci kursda keçəcəyik ağrı fənnini,
görəcəyik Təbrizin Ərkini...?!
...daha kəsilməyə canım da yoxdur.
Davamı    
 

Atasız

Əbil Əbilov
 
Gecə-gündüz çəkirəm həsrəti hicran Atasız.
Ürəyim etmədədir naləvü əfğan Atasız.
 
İstərəm bir də camalın görüm ey kaş ki onun,
Qaldı əfsus gözüm bu dəhrdə giryan Atasız.
 
Onun üçün ürəyim çox darıxır, mən nə edim?
Eyləmir tab bu ürək gör necə bir an Atasız.
 
Kimsənin görməsini istəmədim göz yaşımı,
Hər gedəndə tökürəm qəbrinə pünhan Atasız.
 
Daima səslədim ol dadıma bir dəfə gələr,
Kaş onu bir də görəm, dözmür axı can Atasız.
Davamı    
 

Vüsal Həsənəli - Qoydu

Soydu məmur bu yetim xalqı tumançağ qoydu,
Talayıb, qarət edib zatını çılpaq qoydu.
 
Gəzir Avropanı məmur dayı neftin puluna,
Kasıb övladlarının boynuna torpaq qoydu.
 
Plana saldı neçə Şəhid bulağın sökdü,
Ağlayan doğmasının ovcuna bayraq qoydu.
 
Qazımız kilsə isindirsə də Allaha şükür,
Bizi öldürmədi, qışdan çıxarıb sağ qoydu.
 
Mənə "qanunla danış" deyildi, haqqım sordum,
Demoqoqsan deyibən adımı yaltaq qoydu.
Davamı    
 

Dılədəm qardə ijən noumid eşği həvo

Bəxtiyar Ruşin
 
Dılədəm qardə ijən noumid eşği həvo,
Səbəb qıləy tolışə kinəy – ıştən bevəfo!
 
Fəsli – bahare ısət, handən şeyda bılbılon,
Əmma çımı boğədə bılbıl kardəni nəvo.
 
Iştən votdə bəmı, zındəm ıştı dardi çarə,
Pinhon kardə, votdəni əv çımı dardi dəvo!
 
Billah, bı əzobondə əğyari qınoş veye,
Əmma ıştə kəşəyon zındənim bəyən rəvo.
 
Reçış doə qıləy xoş məğamdə bə Tolışi;
İlahi yolə baxşəy, çəmə çimənon səfo.
Davamı    
 

Фархад Садыхов: “Книга Откровений”. Сутра 31-34

Сутра 31
 
Во имя Любви
 
1.Вы гнев свой, люди, охладите,
Иначе сломите свой мир.
Я не давал такого права -
Лишать покоя Дух планеты.
2.Но вы – единственные чада,
Кто потребляют плоть Земли,
Не возвращая взятый долг.
3.И мир Стихий Моих Священных
Бушует болью и обидой
За потребительские руки,
Что оскверняют Красоту
Davamı    
 

“11-ə qədər”in vaxtı

Kənan Hacı
 
Neçə müddətdi ki, Mətləb Ağanın “11-ə qədər” kitabı yazı masamın üstündədir. Arada elə eynən qol saatı kimi o kitaba baxıram və içimdəki vaxtı nizamlayıram.
Bu kitab vaxtın maddiləşmiş formasıdır, vaxtdan oğurlanmış, vaxtın canından qoparılmış qəlpələrdir. Vaxt boşluğuna düşəndə əlimi atıb o kitabdan bir şeir oxuyuram. Bu kitab bir az da təzyiqölçən cihaz kimidir; əhvalım qarışanda gözüm Mətləbin kitabını axtarır, görəsən kədər neçəyə qalxıb?!
Biz Mətləblə yaşıdıq, eyni vaxtın uşaqlarıyıq.
Davamı    
 

Küləkli bir gündə, buludlu bir havada gəl

Ümid Nəccari
 
Səni yaşamaq lazım, bir ağac kimi bahar günündə,
Bir qaya kimi üzü dənizə, bir ümid kimi sevə-sevə!
Səni yaşamaq lazım, yaşıl-yaşıl yarpaqları tökmədən,
Bir Mövlanə, Şəmsə olan kimi,
Sənə Kərəm kimi yanmaq lazım, səni yaşamaq lazım...
***
Hər şey o masadan başladı.
Gözlərinin günahsızlığından,
Fəsillərin yarpaq alıb, tökməsindən.
Qatarların dolub boşalmasından başlandı bizimkisi...
Sənsiz buludların altında çətirlərlə savaşdım.
Səni unutmaq üçün üzümü divarlara öyrətdim!
Sənsiz buluda çevrilib, pambıqlar təki sovruldum!
Davamı    
 

Vadiyi-eşq icrə buldum...

Sevda Karahanlı
 
Vadiyi-eşq icrə buldum Xosrovi-xubanı mən,
Sübhədək gözlər gözüm, könlüm sevən sultanı mən.
 
Aşiqi-dilxəstədən öyrəndim hicran cəkməyi,
Gözlərimdən qovmuşam cismim yaxan röyanı mən.
 
Hüsnünün nuri günəş tək zülməti nurlandirar,
Bulmuşam Məcnunə nisbət bir dəli sevdanı mən.
 
Vəslini dərman bilib üz qoymuşam dərgahına,
Sevmişəm evlər yıxan bir gözləri şəhlanı mən.
 
Surətin görmək nə xoşdur vəslini görmək qədər,
Qəbul etdim, istərəm könlüm verən fərmanı mən.
Davamı    
 

Ramazanda

Əbil Əbilov
 
Fürsətdi ki, et nəfsini islah Ramazanda.
Əhf eyləyər əlbət bizi Allah Ramazanda.
 
Et tövbəni peşman olub Allaha tərəf gəl,
Çün bağlı deyildir dəri-dərgah Ramazanda.
 
Məsciddə namaz üstə dəyib xəncər Əliyə,
Vermiş canını Rəbbinə ol şah Ramazanda.
 
Gəldim qapına göz yaşı ilə, məni əhf et,
Ya Rəbb elədim eşqimi izah Ramazanda.
 
Dünya malı dünyada qalar, dərk elə, insan,
Boğ nəfsini, qaç, eylə sən ikrah Ramazanda.
Davamı    
 

Ruh da danışarmış

Ömür Yazar
 
Sənin gedişinə nə ağlamağım, 
İnan mənə, nə də gülməyim gəlir.
Nifərtlə dünyada yaşamaqdansa,
Elə bir dəfəlik ölməyim gəlir.
 
Yalanlar, doğrular qarma-qarışıq,
Görən hansı ilə barışmalıyam?
Bu çivisi çıxmış lənət həyata,
Mən sürünərəkmi alışmalıyam?
 
Nə gəlişim asan, nə də gedişim,
O qədər ruhsuzam ölənlər kimi. 
Sənə qayıt desəm nə dəyişəcək,
Qədir-qiymətini bilənlər kimi.
Davamı    
 

Oyan

Zamiq Səfa

Ey gözüm, yatma, bu qəflətdən oyan,
Ölmə axırda xəcalətdən, oyan.

Bir məsəl vardı ki, yatdın batdın,
Vermə ömrün heçə, xəlvətdən oyan.

Anbaan Rəbbini yad eyləginən,
Uyma öz nəfsinə, şəhvətdən oyan.

Azacıq ömrə gözəl nəqşə gətir,
Bəhrələn daima fürsətdən, oyan.

Mehriban davranışı vacib elə,
Feyz aparmış çoxu ülfətdən, oyan.

Davamı    
 

Bilinmir

İlqar Bədəlov
 
Fikrim dolaşır göydə gəzir yerdə, bilinmir,
Kim aşiqi salmış belə bir dərdə, bilinmir.
 
Nadanlıq edib nəfsimə ram oldum uşaqkən,
Şeytanmı çəkdi gözlərimə pərdə, bilinmir.
 
Meyl eyliyərək batilə, çirkabə bulaşdım,
Nəxşim nə verər yek, ya cahar zərdə, bilinmir.
 
Qurban elədim canımı nə fayda vətənçun,
Xaindi ya satqın nədi sərkərdə, bilinmir.
 
Qəflət dolu min arzu, kam istər dəli könlum,
Neyçun verirlər rutbəni comərdə, bilinmir.
Davamı    
 

Tanınmış şair Əkrəm Əylislini təhqir etdi: Qoduğun yazdığı nəyə lazımdı ki?

Tanınmış şair-yazar Murad Köhnəqala məşhur yazıçı Əkrəm Əylislini və onu sevən oxucuları təhqir etdi.
Köhnəqala öz feysbuk hesabında yazıb: “Erməni aşiqi Əkrəm Əylisli sevgisi hardandı sizdə, yəni, bunca namussuzsunuz?”.
Statusa yazılan şərhlərdə Muradın bu fikirlərini tənqid də edən, doğru da qəbul edən olub. Köhnəqala isə davam edərək yazıb ki, qocaldığını boynuna alır: “Ancaq, gurultulu çıxmasın, mənim xalqım erməni kimi murdarla müqayisəyə gəlməz. Bizim bu immunitetsiz gənclər elə bilir öz xalqına həqarət eləmək bəşəridir. Ey oğul, sivil plankaya qalxan heç bir millət, məsələn, heç bir avropalı Əkrəmin yediyi p… yeməz. Yəni heç bir sivil dünya adamı öz xalqına həqarət etmir, o ki qala haqsız ola. Əkrəm kimi p….. başına çıxaran daxildəki manqurd və etniklərdi. Əkrəmin indiyə qədər yazdıqlarının heç bir ictimaii çəkisi yoxdu. Qoduğun yazdığı nəyə lazımdı ki?”. /pressclub/
Davamı    
 

Şeyx Səfiəddinin azəri dilində şeiri

Şeyx Zahid Gilaninin məhşur mürüdlərindən olan, Səfəvi sülaləsi şahlarının ulu babası İshaq ben Əminəddin Cəbrayıl Ərdəbili-Şeyx Səfiəddin adı ilə məhşur olmuşdur.
Şeyx Səfiəddin, Ərdəbildən olmasına baxmayaraq, Gilanı çox sevdiyindən, əsasən Gilanda yaşamış, Talış və Gilək dillərində sərbəst danışmışdır. O, öz müəllimi Şeyx Zahidin xatirini yüksək tutduğu və ona dərin ehtiram göstərdiyi üçün, onun vəsfinə Talış dilində şeirlər yazmışdır ki, o şeirlərdən biri qorunub saxlanılmış, bizə yadigar qalmışdır.Bu şeiri Qədim Azəri dilində yazılıb.Qədim Azəri dili Talış dili,Zaza dili,Sorani dili və digər Şimal-İran dillərinin əcdadıdır.
 
Dılır kuhi sər əv dəndə nıbu,
Əşgır cui ki, vəryan band nıbu,
Helmır bağe şəriət mand zir an.
Davamı    
 

Niyə qorxmur?

Əbil Əbilov
 
Xalq malını talayanlar,
Allahından niyə qorxmur?
Yaltaq, ayaq yalayanlar,
Allahından niyə qorxmur?
 
Çəkdi xeyli əziyyəti,
Qəbul etmədi zilləti,
Pis günə qoydu milləti,
Allahından niyə qorxmur?
 
Haqqa canın verənlər var,
Susur, amma görənlər var,
Zalım həyat sürənlər var,
Allahından niyə qorxmur?
Davamı    
 

QURĞUŞUN YÜKÜDÜ SEVDAN İÇİMDƏ

Xatirə Xatun
 
Elə mənimləsən haraya getsən,
Səni daşıyıram hər an içimdə.
Həsrətin asılıb sətirlərimdən,
Qurğuşun yüküdü sevdan içimdə.
 
Bu dərdi yazmaqdan qələm yorular,
Yetməz ki ən gözəl, ən kövrək sözlər.
Gözlərim gözünü axtarar, durar,
Saçlarım əlinin yolunu gözlər.
 
Yox, yox, ağlamıram ayrılığından,
Göz yaşı deyildir sənin gördüyün!
Davamı    
 

Птицей

Ок Мельникова
 
и не нужно птицей в окно к ним биться,
отпусти, забудь. и тебя полюбят.
если что-то в жизни должно случиться,
то так непременно однажды будет.
лишь живи, как есть: молодой и гордый,
потом станешь бледен и бородат.
бери все немыслимые аккорды
и забудь про то, что есть путь назад.
просто будь собой, расправляя крылья,
и лети скорей, ведь вся жизнь - лишь миг.
больно не упасть, а смотреть в бессильи,
как мечты сбываются у других.
Davamı    
 

Əbil Əbilov - Vardır

Çalış, insan, çox aldanma bu dünyada səfa vardır,
Günah etsən qiyamətdə əzab əlbət cəza vardır.
 
Ayıl, qəlbim, xəyallardan, bu dünya imtahandır, bil,
Uyub nəfsə günah etmə, hər an dərk et Xuda vardır.
 
Gözüm ağlar, ürək hər dəm fəğan eylər, Hüseynim vay,
Mənə,  Allah, ömür ver ki, Məhərrəmdə əza vardır.
 
Hüseynin aşiqi zəngin olar bil ruzi məhşərdə,
Gözündə əşg tək gövhər, dilində çün dua vardır.
 
Mənim könlüm sənə məxsus olub, ya Rəbb, nəzər eylə,
Ki, eşqin tək bu viranə könüldə tutiya vardır.
Davamı    
 

Zamiq Səfai - Kasıblıq

Ey dad, üzü dönsün, nə xəcalətdi kasıblıq,
Abrım aparıb dövrdə, zillətdi kasıblıq.
 
Bir gün gələn onsuz da köçür fani cahandan,
Bəzən də bu köçməkliyə illətdi kasıblıq.
 
Dövlətlilərin olsa da hər qədri cəlalı,
Ol qədr kasaddır içi, dövlətdi kasıblıq.
 
Comərdlik elə bir neçə gün ac qal, ey insan,
Asan deyil əlbəttə, məlalətdi kasıblıq.
 
Əl çirkidi pul, kim ki deyir boşla yalandır,
Yox misli təmizlikdə, rəzalətdi kasıblıq.
Davamı    
 

Əliağa Vahid - Birdənəsən

Gözəllər içrə sən, ey mahiparə, birdənəsən,
Gözəllərin gözüsən, zülfüqarə birdənəsən.
 
Gülüzlü nazlı sənəmlər düşər qədəmlərinə,
Bu çeşmi-məst ilə qılan işarə birdənəsən.
 
Sən olmasan məni hicran dəmi həlak eylər,
Şikəstə könlümə aləmdə çarə birdənəsən.
 
Zəmanə əhlinə məşhursan gözəllikdə,
Bu sirr gizli deyil, aşikarə birdənəsən.
 
Rəqibi qoyma yaxın vəsminə, xəyanət edər
Ki, qorxuram səni çəksin kənarə birdənəsən.
Davamı    
 

İmadəddin Nəsimi - Səcdəgahımdır Əli

Mən qulami xanədanam, padişahımdı Əli,
Ehtiyacım var ona püşdü-pənahımdı Əli,
Könlümü qıldı münəvvər, merhimanımdı Əli,
Qibləgahımdır Mühəmməd, səcdəgahımdır Əli.
 
Gəldilər həqdən bəyanə sirri ağaz etdilər,
Sözləri ilə bu cahan mülkinə pərvaz etdilər,
Həmdülillah biz gədanı məhrəmi raz etdilər,
Qibləgahımdır Mühəmməd, səcdəgahımdır Əli.
 
Ta əzəldən padişahımdır Həsən xülqi-riza,
Dünyavi üqbəda sərtacım Hüseyni Kərbala,
Nuri çeşmimdir İmam Zeynul-İbad,
Qibləgahımdır Mühəmməd, səcdəgahımdır Əli.
Davamı    
 

Xatirə Xatun - Bu dərdi

Ey dil, demədin bəs niyə cananə bu dərdi?
Ol çeşmi-siyəh, zülfü pərişanə bu dərdi?
 
Ey şəm'i cəmalım, dolanım başuva, rəhm et,
Mən ki çəkirəm, çəkmədi pərvanə bu dərdi.
 
Ol qədri günah işləmişəm məscidə sığmaz,
Çəksə çəkəcəkdir genə meyxanə bu dərdi.
 
Sərməst gözün, saqi, verər ömrümü badə,
Nə badə çəkər bunca, nə peymanə bu dərdi.
 
Hicran yükünü, ey könül, aqil çəkə bilməz,
Ver çəksin ürəkdən başa divanə bu dərdi!
Davamı    
 

Əliağa Kürçaylının lirik poemaları

Elnur Rəsuloğlu (Əliyev)
 
Hamı şeir yaza bilər, amma poema qələmə almağı hər şair bacarmır.
Bir çoxumuza yaxşı məlumdur ki, XII əsrdə yaşayıb-yaratmış Əfzələddin Xaqaninin (1126-1199) yarı xatirə, yarı səfərnamə səciyyəsi daşıyan, şairin Şirvanşahlar sarayında gördüyü zülm və ədalətsizliklərə qarşı dərin etirazını bildirdiyi, müasirlərindən, qohumlarından, dostlarından, uşaqlıq və təhsil illərindən söhbət açdığı, nəcib insani sifətləri təbliğ etdiyi və böyük Nizami Gəncəvinin (1141-1209) “Xəmsə” toplusuna daxil olan “Sirlər xəzinəsi”nə (1174-1175) bənzədilən “Töhfətül-İraqeyn” (“İki İraqın töhfəsi”) əsəri Azərbaycan ədəbiyyatı tarixində ilk poemadır.
Mərhum tənqidçi-alim Abbas Hacıyevin (1933-2011) fikrincə, poemalar məzmununa, quruluşuna, ideyasına, təhkiyə və ahənginə görə müxtəlif tiplərə- lirik, epik və dramatik poemalara ayrılır.
Davamı    
 

Rəfail Agah - Demə hər dərdə dözür...

Demə hər dərdə dözür, daşdı, poladdı bu ürək,
Daş, polad dözməyəcək dərdə- ürək dözdü demək.
 
Bu qədər haqq-hesabın qabağında nə durar?!
Ürəyin varsa əgər susma- cavabın de görək.
 
Cism ilə ruha salıb körpü vurur qan çayını,
Ah ilə qanlı cigər üfləyəcək odlu külək.
 
Ürəyin şadlığını hiss eləmək bunca asan,
Yaradıb incə təbəssüm- güləcək gözdə bəbək.
 
Bu ürəksizlərə baxdıqca ürək mənzilənə
Aparır xeyli müəmma- nə səbəb çərxi-fələk?
Davamı    
 

İlham Əlisoy Azərbaycan yazıçısı barədə

İlham Əlisoy:
 
“Biz senzuradan çıxmış xalqıq. Əvvəllər belə idi ki, bir-iki televiziya kanalı var idi. Çıxardırdılar hansısa şairi, yazıçını efirə. Suallar ünvanlanırdı, lazım olan cavablar alınırdı, lazım olmayan cavabları isə qayçılayırdılar çıxıb gedirdi. Qazaxlılar demişkən, bu yolla bizim üçün pudralı, pomadalı “mənəvi qəhrəmanlar” qayererdilər... Amma sonra noldu? Sosial şəbəkələr meydana çıxdı. Bir çoxları kimi həmin “mənəviyyat öndərlərinin” də sosial şəbəkələrdə şəxsi səhifələri peyda oldu. Sonra başladılar yazıb-pozmağa. Daha doğrusu efirdə, mətbuatda məlum səbəblərdən deyə bilmədiklərini, soxub içlərində saxladıqlarını burada qusmağa. Pudraları üz-gözlərindən qopub töküldü.
Davamı    
 

Etibar Cavad - Hicranın önündə

Yenə havalanıb, xofdadı könlüm,
Götürüb buz kimi soyuq tər məni.
Sönür gözlərimdə arzu, diləyim,
Xeyir uzaq düşüb, yıxır şər məni?
 
Üfüqdə qüruba əyilir günəş,
Sanki öləziyir gözümdə atəş.
Cismim çiyinlərdə daşınacaq nəş,
Ürəyim eyləyib dərdəsər məni.
 
Nə ölü, nə də ki, diri kimiyəm,
Nə xırda, nə böyük, iri kimiyəm.
Elə bil uzaylı biri kimiyəm,
Ruhsuzmu, anlamır bu bəşər məni.
Davamı    
 

Firdovsi Rəsul - Unudacağam

Yenə də sən yoxsan, hava qaralıb
Bu sənsiz gecəyə sərxoş qonağam.
Birinci qədəhdə yadıma salıb,
Sonuncu qədəhdə unudacağam.
 
İkinci qədəhdə əsəcək əlim,
Xəyalın başımda dumanlanacaq.
Dağların dumanı çəkilir, gülüm,
Həsrətin başımdan çəkilmir ancaq.
 
Qismət olmadısa, demək olmadı
Sabahı ümidlə açasan gərək.
Üçüncü qədəhdə içkinin dadı
Bütün acılardan şirin gələcək.
Davamı    
 

TARİXİ-MİFOLOJİ PERSONAJLAR CAVİD ROMANTİZMİ FÖVQÜNDƏ

Rəhim Həsənov
AMEA-nın Fəlsəfə  İnistitunun doktorantı,
ADMİU-nun redaktoru
 
XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatı tarixində Hüseyn Cavid (1882-1941) yaradıcılığının özünəməxsus bir mövqeyi vardır. Hüseyn Cavid yaradıcılığında xalqımızın çoxəsrlik ədəbi-bədii ənənələri öz əksini tapmışdır. Bu  baxımdan Hüseyn Cavidin zəngin irsində hər zaman öz aktuallığını qoruyub saxlamağı bacaran tarixi və mifoloji qəhrəmanlar da ehtiva olunmuş, ədibin yaradıcılığında tarixi-mifoloji ünsürlər də öz əksini tapmışdır. Şair və dramaturq Hüseyn Cavid romantizm cərəyanın nəhəng nümayəndələrindən biri kimi ədəbiyyat tariximizdə parlaq bir səhifə yaratmışdır.
Davamı    
 

Rəfiqə Abbasova - Hicran qovuşarsa

Dəymə xətrimə
 
Sevgilim, dəymə gəlmənim xətrimə,
Sevənlər çox həssas, çox incə olur.
Əlini verəndə mənim əlimə,
Biləydin əllərdə illər qovuşur.
 
Sevgi birləşəndə coşan çay olur,
Hicran, intizar da görünmız olur,
Əlinlə əlimi sıxanda bil ki,
Yaranan bir yumruq bir dünya olur.
 
Qoyma bu dünyamız qara geyinsin,
Qırmızı var ikən onu qoruyaq,
Soyuq bir baxışın alt-üst eyləsin,
Qıyma sevgimizə, o göynəməsin.
Davamı    
 

Ədalət Eşqin - Sözün qəlbimdə

AXIRIQ, GÜLÜM
 
Mən sənə kədərdən özgə nə verdim,
O ötən günlərə tutma yas, gülüm.
Ürəyim sənindir, bunu bacardım,
Ürəyin səsinə qulaq as, gülüm.
 
Dünya gedişinə biz tab etmədik,
Həyat çox güclüydü, biz yazıq, gülüm.
İtirdik nəyimiz varsa dünyada,
Təkcə o ilqarı yaşatdıq, gülüm.
 
Sanki bir nağıldı, yox oldu, uçdu,
Anıb o günləri ağlama, gülüm.
Davamı    
 

Mərdan Dadaşlı - Bir yad kimi

QALIB Kİ
 
Gül çiçəkdən yazan şair
Vətənin gülü qalıb ki?
Çox ocaqlar viran olub
Sovrulub külü qalıb ki?
 
“Gəl-gəl” deyənlər çoxdursa
İstəmirəm sonu busa
İntiqam ruhu yoxdursa
Qarşıda günü qalıb ki?
 
Ar eyləməz bunu arsız,
Varmı sinə qala dağsız?
Davamı    
 

Xosrov Barışan - Məktub bayatısı

Küçədə gəliş ayaqsız, saatda zaman donub!
Bu qanadsız baxışım yollara həsrətlə qonub!
 
Onda birdən-birə, qartal xəyalin yüksələrək
Görürəm; güz nəfəsim göy üzünə ahı yonub!
***
Axtarıram, özüm özümdə itmişəm!
Noqta kimi başlanışımda bitmişəm.
Təkliyimi neçələrdən qopardaraq,
Mənliyimi bizlər içrə əritmişəm.
***
Gül olub açırdın qonça-qonça sözlərimdə.
Yaş olub axırdın damla-damla gözlərimdə.
 
O günlərdən illər ötdü, amma indi də bax;
Yaşayırlar səni sözlərim də, gözlərim də!..
Davamı    
 

Əlixan Qaya - İçimdə bir mahnı

Mən əsrimdə özüm kimi yaşayıram
Dünənki gün yaddaşımda sabahımı yaşayıram.
Gün keçir ömür sovuşur
Dəmiryol üstündə qatar dayanıb
Müsafir gözləyir
Bir azdan yola düşəcək
Zaman vaqondan
Şüşənin tərini silə-silə
Əl edir:
-Şair, bir az tələs!
 
İçimdə bir mahnı
 
Gecələr içimdə bir mahnı bəsləyirəm
Gündüz mahnılarıma musiqi axtarıram
Davamı    
 

Mərdan Dadaşlı - Yol gəlirəm

OLSUN
 
Haqdan yanan bir çırağam,
Halal ruzim, pak ocağım,
Söz mülkində bağça, bağım
Ətir saçan gülüm olsun.
 
Haqqam, mənə yaddı yalan
İnsan gedər, addı qalan
Yüz demirəm, yadda qalan-
Beş gün gözəl günüm olsun.
 
Ayrı düşsə haqdan canım,
Belə keçsə bircə anım.
Davamı    
 

Xosrov Barışan - Zaviyədir yollarımız

***
Olay quşu qanad çalır,
Kölgə düşür
Düşüncəmin otlağına...
O dəm yüksəlir baxışım,
Zirvədən
       Baxır...
        Baxır...
Sadəcə 
Havadır quş qoruyan.
***
Çəmbəri qurmuş bir ilan...
Min ilandan oluşubdur bir ilan!!!
                       Quyruğu quyruğuna
                                           Baş-başa...
Davamı    
 

Əbil Əbilov - Təqva yükü

Yükləndi mənim çiynimə təqva yükü, Allah,
Qoyma məni məhv eyləyə dünya yükü, Allah.
 
Bilməm bu nə hikmətdi ki, beynimdə fikirlər,
Min cür dolanır başıma mə'na yükü, Allah.
 
Eşqinlə ürək vurmasa, əmr et ki, dayansın,
Aç qəlbini, qoyma qala əmma yükü, Allah.
 
Qəlbim sənə məxsusdu ki, şahid sən özünsən,
Xoşdur mənə qəmdən gələ dərya yükü, Allah.
 
Əl açdı Əbil, etdi dua hər gün ürəkdən,
Qaldırmağa güc ver mənə sevda yükü, Allah.
Davamı