Xolokost yalanı

İbrahim Sel
 
 Uzun onilliklər boyu insanların beyninə yeridilib ki, alman faşizminin əsas qurbanı- yəhudilər olmuşdur. Sionist siyasətçilər və biznesmenlər bu mövzunu gündəmdə saxlamaqla və beyinlərə bərkitməklə milyonlarla qazanc əldə etmişlər. Hansı ki alman faşizminin əsas qurbanı slavyanlar olmuşlar. Real vəziyyət belədir ki, İkinci Dünya Müharibəsi ətçəkənində slavyanlar yəhudilərdən on dəfələrlə çox- 30 milyon nəfər qırılmışlar. Varlı yəhudilərin Üçüncü Reyxin bərqərar olmasına, Hitlerin hakimiyyətə gəlməsinə maliyyə yardımları göstərməsi faktının üstündən də kütləvi informasiya vasitələri sükutla keçirlər. Həmin məsələni qaldıranları rasizmdə, faşizmdə, antisemitizmdə və ekstremizmdə günahlandırırlar. Buna baxmayaraq get-gedə daha çox insanlar sionistlərin alman faşizminin meydana çıxmasında oynadığı rolu açıq-aşkar anlamağa başlayır, İkinci Dünya Müharibəsi dövrü hadisələrinə ayıq gözlə baxmağa çalışırlar.
 
STALİNİN MEYDANA ÇIXMASI SİONİSTLƏRİN PLANINI POZDU
 
 1917-ci ildə çar Nikolay Romanov devrildikdən sonra Rusiyada hakimiyyət mason inqilabçı Aleksandr Kerenskinin əlinə keçdi. Qısa müddət sonra o hakimiyyəti bolşevik Leninə verdi. Kerenski “demokratik respublika” elan etmişdi (tanış mənzərədir, deyilmi?), bununla sadə rus patriotlarının sıralarında yeni hakimiyyətə münasibət məsələsində çaşqınlıq yaratmışdı. Kommunistlərə qarşı saxta mübarizə görüntüsü yaratsa da, Kerenski bütün vacib postlara kommunist agentlərini oturtmuşdu. Stalinin həbs etdirdiyi mason Xaim Rakovskinin istintaq izahatında göstərdiyi kimi, “kommunizm qələbə çalmasına görə Lenindən də çox Kerenskiyə borcludur”.
 Leninin Rusiyada hakimiyyətə gəlməsi Şiff, Rotşild kimi Amerikanın yəhudi bankirlərinin planı idi. Məhz yəhudi bankirləri Leninə 10 milyon dollar verib silahdaşları ilə birgə Rusiyaya göndərmişdilər. Məkrli plan Rusiya ilə bitməməliydi- ölkə xaosa qərq olduqdan sonra “permanent inqilab” tədricən bütün dünyaya yayılmalı, bununla Ümumdünya Sion Hökmranlığının bərqərar olması üçün şərait yaradılmalıydı. Lenin Rusiyaya qədəm qoyduqdan bir neçə ay sonra Kerenski hakimiyyəti ona təhvil verib öz ağalarının yanına Amerikaya qaçdı, ömrünün axırına kimi orada varlı və təmanatlı həyat sürdü.
 Lenin hakimiyyətə oturan kimi xalqa qarşı genişmasştablı terrora start verildi. Lenin ilə Amerikanın yəhudi bankirləri arasında əlaqələndirici onun yaxın silahdaşı, iudey-mason mafiyasının aktiv nümayəndəsi Lev Trotski idi. Rotşild, Şiff, Varburq kimi beynəlxalq yəhudi bankirlərindən maliyyə dəstəyi alan Trotski Leninin ardınca Rusiya dövlətinin lideri olmağa hazırlaşırdı. Professor Vasili Drojjin yazır: “Lev Trotski (Bronşteyn) sionist dairələrin Rusiyadakı birbaşa rezidenti idi. O proletariat diktaturasının rəhbəri olmağa məzlum zəhmətkeşlərin taleyini yüngülləşdirmək üçün yox, dünya sionist dairələrinin göstərişlərini realizasiya etməyə maksimum imkanlar qazanmaq üçün can atırdı”. Öz məsləkdaşları ilə söhbətində Trotski rus xalqına olan düşmənçiliyini gizlətmirdi. O deyirdi: “Biz Rusiyanı ağ zəncilərin məskunlaşdığı səhraya çevirəcəyik. Biz onlara elə bir tiraniya verəcəyik ki, Şərqin ən dəhşətli despotlarının da yuxusuna girməyib. Fərq yalnız ondadır ki, bu tiraniya sağdan yox, soldan olacaq, ağ yox, qırmızı olacaq. Sözün hərfi mənasında qırmızı, çünki biz qanı sel kimi axıdacayıq və bu qan qarşısında kapitalist müharibələrinin bütün insan itkləri diksinib qorxuya düşəcək. Okeanın o üzündə ən böyük bankirlər bizimlə sıx əlaqədə işləyəcəklər. Əgər biz inqilabı udsaq və Rusiyanı darmadağın etsək, onun hüznlü xarabalıqlarında sionizmin hakimiyyətini möhkəmlədəcəyik. Biz terror, qan yolu ilə rus intelligensiyasını tam kütlüyə, idiotizmə, heyvani vəziyyətə gətirəcəyik”.
 Marksizm ideologiyası əslində qoy xalqları “əhilləşdirərək” “Allahın seçilmiş xalqı” saydıqları yəhudilərin idarəçiliyinə vermək üçün ortaya atılmışdır. Yahudi ravvinlər soyundan olan Karl Marks (əsl adı Mozes Mordexay Levi) özü mason və satanist idi. Marksı və Engelsi yetişdirmiş Moisey Qess yəhudi millətçisi idi və “sosialist sionizminin atası” sayılırdı. Moisey Qess ilk İnternasionalın yaradıcılarından biridir. O Marksı fəlsəfə və dinə məhvedici zərbə endirmiş biri kimi xarakterzə edir. Marks dinin Yer üzündən yox olmasını istəyirdi. Masonlar sosializmi şeytani idealı həyata keçirmək yolunda intelligensiya və proletariat üçün şirnikləndirici tələ kimi ortaya atmışdılar. Marksın Rusiyadakı ardıcılı Mixail Bakunun də satanist idi. O yazırdı: “Ən aşağı ehtirasların baş qaldırması üçün biz insanlarda şeytanı oyandırmalıyıq- inqilabı yalnız bu yolla etmək olar”.
 Beynəlxalq Maliyyə Mafiyası marksizmə geniş yol açdı, realizasiya üçün uğurlu şərait yaratdı. Rusiya qurban kimi seçildi- bütün dünyada psevdokommunist cəmiyyətinin bərqərar olması mexanizminin burdan işə salınması məqbul görüldü. Məqsəd permanent inqilablar yolu ilə ölkələrdə əsrlər boyu oturuşmuş dövlətçilik institutlarını məhv etmək, yeninə Sion qanı daşıyanların hakimiyyətini, Qlobal Prediktorun marionetkalarını gətirmək idi. Rusiyada başlanan xaos təkcə burda bitməməliydi, bütün dünyaya yayılmalıydı. Lakin Stalin qoy xalqlara qarşı hazırlanmış həmin məkrli planı alt-üst etdi.
 Rusiyada hakimiyyəti ələ keçirmiş yəhudi bolşeviklərin okeanın o üzündən idarə olunan fəaliyyətlərinə Stalinin ortaya çıxması mane oldu. Rusiya Baş Kəşfiyyat İdarəsinin gizli işçisi olan Stalin 1924-cü ildən sionist bolşeviklərin içinə girdi və 1934-1937-ci illərdə böyük çətinliklə hakimiyyətə ələ keçirə bildi. O tədricən hakimiyyətdə möhkəmlənərək leninçi-trotskist qruplaşmanı qırıb çatdı, ölkənin idarətmə rıçaqlarını yenidən milli qüvvələrin əlinə qaytardı. 1922-1938-ci illər arasında Stalin həyatını riskə ataraq, böyük əziyyətlər hesabına hakimiyyət koridorlarını yadelli elementlərdən təmizləməyə nail oldu.
 Tədqiqatçı Vladimir Uspenski yazır: “Oktyabr İnqilabından sonra Stalin Milliyyətçilik Üzrə Xalq Komissarı işləmişdi, odur ki qəribə anomaliyaya başqalarından daha yaxşı bələd idi. Yəhudilərin cəmi 2-3 faiz yaşadığı bir ölkədə onlar partiyanın, dövlətin, cəza orqanlarının bütün rəhbər postlarını tutmuşdular. Onlar yerlərdə “Bizə bərabər hüquqlar verin, qalan şeyləri biz özümüz götürəcəyik” lozunqunu həyata keçirirdilər. Və mane olanları kənara tullaya-tullaya götürürdülər də. Sverdlov və Trotski kazaklığın məhv edilməsinə başladılar, Stalin, Voroşilov, Budyonnı onların niyyətlərini alt-üst etdilər, hətta 1930-cu illərin ortalarında Don və Kuban süvariliyini özünün xüsusi ənənəvi formasında bərpa etdilər. Təkcə Petroqradda Trotskinin xeyir-duasi ilə Zinovyevin rəhbərliyi altında məhkəməsiz və istintaqsız rus intelligensiyasının 10 minə yaxın ən seçmə nümayəndəsi öldürülmüşdür. Bu nəhəng tragik siyahıda bircə dənə də olsun yəhudi familiyası yoxdur. Amma öldürülənlərin boşalmış evlərini və vəzifələrini məlum zümrədən olan şəxslər tutdular. Həmin dövrdə Stalin qırğını dayandırmaq üçün kifatət qədər səlahiyyətlərə malik deyildi”.
 Trotski və ətrafındakı sionistlər Rusiyada hakimiyyəti ələ keçirən kimi rus və digər xalqlara qarşı qanlı terrora start vermişdilər. Məşhur QULAQ düşərgələri məhz onlar tərəfindən yaradılmışdı. 15 aprel 1919-cu ilə “Məcburi işlər düşərgələri barədə” dekret verilmişdi ki, həmin dektetlə Sovet konslagerlərinin və QULAQ-ın təməli qoyulmuşdu. Tarixçi Andrey Dikiy “Yəhudilər Rusiyada və SSRİ-də” kitabında göstərir ki, NKVD idarələri və həbs düşərgələri rəhbərlərinin əksəriyyəti yəhudilər idi. Hərbi publisist Vladimir Qalayko yazır: “Həbslərlə, işgəncələrlə, cinayət işlərinin fabrikasiyası ilə məşğul olan NKVD əməkdaşlarının böyük əksəriyyəti yəhudilər idi”.
 Təkcə 1939-cu ildə Stalin trotskistlərin həbs etdirdiyi 327,4 min adamı düşərgələrdən azad etdi. Stalin Rusiyada 20 il davam edəm yəhudi hegemoniyasına son qoydu. Artıq müharibənin sonunda yəhudilər ölkə siyasətinə təsirlərini tam itirdilər. Yəhudilərin “xoşbəxt epoxası” sona çatdı. Stalinin nəvəsi polkovnik Yevgeniy Cuqaşvili 1991-ci ildə verdiyi müsahibədə deyir: “Əgər faşizm üzərində qələbənin 40 illiyi münasibətilə buraxılmış “Böyük Vətən Müharibəsi 1941-1945” Ensiklopediyasını açsanız və çiyinlərinə müharibənin bütün çətinlikləri düşən narkomların familiyalarını oxusanız, heyrətə gələcəksiniz: 47 narkomun əksəriyyəti ruslar, beloruslar və ukrainlərdir. Yəni 1934-1935-ci ilin yəhudi narkomlarını 1938-1940-cı illərdə slavyanlarla əvəz etmişdilər. Sadəcə olaraq Stalin dövründə qeyri-kompetent yəhudilər öz postlarından getməyə məcbur qalmışdılar, Trotski tərəfdarı olanlar və fitnə-fəsad yaradanlar isə həbs, ya da məhv edilmişdilər”.
 Raketçi-mühəndis və publisist German Nazarov yazır: “Stalin nələr etdi? Nəyə görə indiki demokratların onu görməyə gözü yoxdur? Stalin onların babaları trotskistlərin əlindən hakimiyyəti aldı. Stalin qurulan sosializmi sionistyönlü partaparatdan təmizlədi. Xeyr, bu demokratların iddia etdiyi kimi “kazarma sosializmi” deyildi, rus xalqına söykənən xalq sosializmi idi. Sovet İttifaqı xalqları Böyük Vətən Müharibəsində məhz bu sosializmi müdafiə edirdilər. 20-ci əsrin görkəmli dövlət xadimi Stalinə hər tərəfdən ləkə vururlar, onu çoxlu yarlıklar yapışdırırlar, hansı ki bu işdə bizim demokratlar ustadırlar- sionistlərin imzası anicə görünür... Stalinin xidmətlərini qısaca belə sadalamaq olar. Trotskistlər Rusiya ərazisində konslagerlər şəbəkəsi yaratdılar və rus xalqına qarşı kütləvi repressiyaya başladılar. Stalin repressiyaları dayandırdı və bu konslagerlərə onları yaradanların özlərini doldurdu. Konslager rəislərinin hamısını güllələdi. Trotskistlər köhnə ordunun zabitliyini məhv etmişdilər, hətta zabit rütbəsi poqonlarını da yığışdırmışdılar. Stalin köhnə ordu kadrlarını konslagerlərdən çıxardı, yeni fəhlə-kəndli ordusunun yaradılması işinə cəlb etdi, çoxlarına Sovet Ordusu generalı rütbəsi verdi, poqonların daşınmasını qaytardı. Stalin qvardiyanı bərpa etdi. Trotskistlər dövlətin dayağı kimi kazaklığı məhv etmişdilər. Stalin kazaklığı bərpa etdi. Müharibə vaxtı cəbhələrdə 17 kazak kavaleriya korpusu fəaliyyət göstərirdi, onların çoxu qvardiya adına layiq görüldülər. Stalinin görkəmli xidmətləri sırasına SSRİ adı ilə Rusiya dövlətinin yenidən qurulmasını aid etmək olar. Trotskistlər Rusiya İmperiyasını dağıtmışdılar. Finlandiya, Polşa, Pribaltika, Ukrayna, Belorusiya və Zaqafqaziya ayrılmışdılar. Qalan əraziləri də milli mənsubiyyətə görə avtonomiyalara parçalamağa başlamışdılar. Vəziyyəti qiymətləndirən Stalin 1922-ci ilin dekabrında Sovetlərin 10-cu Ümumrusiya Qurultayını topladı. Qurultay Rusiyanın ayrılmış ərazilərinin vahid ittifaq dövlətinə birləşdirilməsini münasib bildi. Beləcə Rusiya İmperiyası SSRİ adı altında tam olmasa da bərpa edildi. 1939-1940-cı illərdə Stalin Rusiyaya Qərbi Ukraynanı, Qərbi Belorusiyanı, Bessarabiyanı, Pribaltikanı, 1945-ci ildə isə 1905-ci il rus-yapon müharibəsi nəticəsində itirilmiş Cənubi Saxalini və Kuril adalarını birləşdirdi. Sionistlər partiya və dövlət rəhbərliyini yenidən ələ keçirəndə SSRİ-ni likvidasiya etdilər və Rusiya Federasiyası adlanan qalan ərazilərin də likvidasiyasına başladılar. Sionistlərin SSRİ-nin parçalanması ilə bağlı o vaxtkı planına Stalin mane olmuşdu. Odur ki yeni trotskist-demokratların planları dayandırılmalıdır, bütün Rusiya patriotlarının bayraqlarında isə Stalinin adı parlamalıdır”.
 Fəlsəfə elmləri doktoru Eduard Volodin yazır: “Stalin bütün Lenin qvardiyasını- Rusiyaya Amerikadan plomblu vaqonlarda və Trotski ilə birgə gəmidə gələnlərdən başlayaraq inqilabın öndə gedənlərindən tutmuş Tuxaçevski başda olmaqla “vətəndaş müharibəsi qəhrəmanlarına” kimi hamısını qırdı. O Tuxaçevski ki, Tambov Kəndli Üsyanının yatırılması zamanı göstərdiyi alçaq qəddarlıq ağla sığmır, amma öz itinə “İsusik” (Allah günahımdan keçsin) adı qoymasını xatırlasaq, sakral məna daşıyır. Stalin hətta Meksikada Trotskini də tapıb öldürdü, o “rəhbəri” ki ömrünün axırına kimi Rusiyanı dünya inqilabı naminə odun-alovun içinə ata bilmədiyinə görə peşmançılıq hissi keçirirdi. Deyin, Stalindən başqa kim ölkəni bu bəladan, Rusiyaya doluşaraq ali təbəqəmizi məhv edən, müqəddəs məbədlərimizi dağıdan bu şeytanlardan qurtara bilərdi?.. Stalin planlı və məqsədyönlü şəkildə yəhudi çevrilişinin əsas “rəhbərlərini”, mühəndislərini, ustalarını və arxitektorlarını məhv etdi. Bu işdə xalq onu tam həmrəyliklə dəstəklədi. Stalin Allahın qamçısına çevrildi, şeytan ordusunu, ölkəni xaraba qoyan, xalqın qanını içən yırtıcıları cəzalandırdı. Stalinin şəxsi şücaəti və tarixi əhəmiyyəti də bundadır”.
 Oleq Platonov “Gizli Rusiya tarixi” kitabında yazır: “Ümumiyyətlə, Lenin qvardiyasının məhvi qanunauyğun və tarixi cəhətdən qaçılmaz idi. Onun masştabı və metodları çox hissəsini yəhudilər təşkil edən partiya və Sovet aparatının tərkibi və miqdarı ilə ölçülürdü... Köhnə bolşeviklərin rus xalqı qarşısında günahı o qədər böyük idi ki, bunu sübut etməyə ehtiyac yox idi. Rus insanlarının çoxu bu prosesləri adi hal kimi, ədalətli qisas kimi qarşıladılar. Yəhudi bolşeviklərin rusların məhvi üçün tikdikləri həbs düşərgələri qapılarını onların özü üçün geniş açdı”.
 Həmin dövrdə SSRİ liderlərindən təkcə İosif Stalin masonlara qarşı barşmaz mübarizə aparır, onları ifşa etdirib həbsə atdırırdı. Tanınmış şair və tənqiqçi Valeri Xatyuşin yazır: “Əvvəl-axır hamı bilməlidir ki, əgər Stalin olmasaydı, 1924-cü ildə hakimiyyətə Trotski gələcəkdi və onda biz bu mövzu üzərində nəinki diskussiya edə biləcəkdik, heç Yer üzündə olmayacaqdıq da. Nə biz olacaqdıq, nə də Rusiya. Hitlerin ölkəmizin və xalqımızın başına gətirdiyi müsibətləri Trotski hələ ondan çox-çox qabaq gətirmək istəyirdi. Trotski Rusiyanı elə bir hərbi-feodal dövlətə çevirmək istəyirdi ki, onun vasitəsilə dünya inqilabı etsin, bu inqilabın başında durmaqla həm də dünya hakimiyyətinin rəhbəri olsun. Yəni o praktikada mason ideyasını- dünya hakimliyini leqalizasiya etməyi arzulayırdı. Trotskinin yolunda əsas mane Stalin oldu. Stalin bəşəriyyətə qarşı mason-sionist sui-qəsdini görür və anlayırdı”.
 Stalin SSRİ-dəki sionist qrupun alman kəşfiyyatı ilə əlaqədə olduğunu da gözəl bilirdi. Təsadüfi deyil ki, Stalin 2 iyun 1937-ci ildə Hərbi Şuranın iclasında Mixail Tuxaçevski, İona Yakir, İeronim Uboreviç, Avqust Kork, Robert Eydeman, Boris Feldman, Vitaliy Primakov, Vitovt Putna kimi trotskist hərbi məmurları nəzərdə tutaraq deyirdi ki, onlar alman kəşfiyyatının marionetka və kuklalarıdır: “Reyxsver istəyir ki, bizdə fitnə-fəsad yaransın və bu cənablar həmin fitnə-fəsadı həyata keçirirlər. Bu cənablar Reyxsverin istəyinə uyğun olaraq ona hərbi sirlər ötürməklə məşğuldurlar. Reyxsver istəyir ki, mövcud iqtidar yıxılsın, bunlar həmin işi yerinə yetirməyə girişdilər, amma alınmadı. Reyxsver istəyir ki, müharibə başlayacağı təqdirdə hər şey onlarçün hazırlansın, ordumuz dağıdıcılıqla məşğul olsun, müdafiə qabiliyyətimiz zəifləsin. Bu cənablar Reyxsverin istəklərini yerinə yetirirdilər”. Sadalanan hərbi məmurları Stalinin tapşırığı ilə Ali Məhkəmə ölümə məhkum etdi. Həmin hadisələrin şahidi olan publisist Vladimir Burtsov yazır ki, xalq trotskist hərbi məmurların güllələnməsini böyük sevinclə qarşıladı, çünki onlar vaxtilə rus xalqının qanını içmişdilər: “Hamı sevinirdi ki, nəhayət bu cəlladlar cəzalarına çatdılar. Zinovyev, Buxarın, Pyatakov kimi bolşeviklər 1917-ci ildən sonra xalqın başına olmazın müsibətlər açmışdılar”.
 Fələstinli ictimai-siyasi xadim Şaaban Hafez Şaaban “Ölkələri sion müdriklərindən kim qurtaracaq?” əsərində yazır: “Trotski ilə konfliktdən sonra Stalin sionistlərin ideologiya və oyunlarının necə təhlükəli olduğunu başa düşərək partiya və hökuməti onlardan təmizlədi.Təəssüf ki, İkinci Dünya Müharibəsinin başlanması Stalinə bu mübarizəni davam etdirməyə imkan vermədi. Müharibə zamanı və sonra Stalin hər an ordunun problemləri, iqtisadiyyat, dağıntıların likvidasiyası ilə məşğul oldu. İsrailin tanınmasına da görünür ona görə razılıq verdi ki, Rusiyadakı yəhudilər çıxıb getsin”.
 
HİTLERİ SİONİSTLƏR HAKİMİYYƏTƏ GƏTİRDİ
 
 Həyata keçirdikləri inqilabın bəhrələrinin əllərindən çıxdığını görən yəhudi bankirlərini qəzəb götürdü. Onlar açıq-aşkar gördülər ki, Stalin Rusiyada sion hokmranlığına son verdi və idarəetmə yenidən qoyların əlinə qayıtdı. Bundan sonra beynəlxalq bankirlər qrupu Stalini və onun rəhbərlik etdiyi Sovet dövlətini məhv etmək üçün müxtəlif yollar axtardılar. Rusiyada çevriliş edərək Trotskinin agentlərini hakimiyyətə gətirmək cəhdləri uğursuz alındı. Onda beynəlxalq bankirlər diqqəti Avropanın ən potensiallı və qüdrətli dövləti olan Almaniyanın üzərində cəmlədilər. Məhz həmin dövrdə Almaniyanın siyasi səhnəsində birdən birə Hitler peyda oldu və qısa müddət ərzində parlayaraq hakimiyyətə gəldi. Birinci Dünya Müharibəsindən sonra ac-yalavac hala salınmış Almaniya ildırım sürəti ilə inkişaf etdi və hərbi sənayesini inanılmaz dərəcədə gücləndirdi.
 General Erix Lüdendrofun həyat yoldaşı onun Hitlerlə yollarının ayrılmasının səbəbini belə izah etmişdi ki, fürerin Amerikanın maliyyə dairələri ilə əlaqələri üzə çıxmışdı. Qadın göstərirdi ki, 1929-cu ildə Amerikanın maliyyə dairələri bankir Ceyms Varburqa Almaniyaya nəzarəti ələ keçirmək üçün orda milli inqilab törətmək tapşırığı vermişdilər. Varburq münasib fiqur axtararkən Adolf Hitleri seçmişdir. Varburq Hitlerlə əlaqəyə girərək 30 yanvar 1932-ci ildə ona 27 milyon dollar, sonra isə daha 7 milyon dollar vermişdir. Almaniyada Hitler hərəkatı məhz bundan sonra parlamışdır. General Lüdendrofun həyat yoldaşının açıqlamaları Robert Vilyamsın 1950-ci ilin fervralında dərc olunmuş “Ceyms Varburqun xristian dünyasına qarşı fitnəsi” adlı məqaləsində öz əksini tapmışdır və Qərb cəmiyyətində böyük şok yaratmışdır.
 Tanınmış yəhudi publisisti, fəlsəfə elmləri doktoru Henri Makou yazır ki, varlı yəhudilərin maliyyəsi olmasaydı, antisemitizm heç vaxt ayaq tutub yeriməzdi. “Dünyanın maliyyə güclərinin dəstəyi olmasaydı, Hitler heç vaxt hakimiyyətə gəlməzdi”- o bildirir. Yəhudilərin onu maliyyələşdirdiyini Hitler özü də etiraf etmişdir. Yaxın dostu German Rauşninq “Hitlerin mənə söylədikləri” kitabında bildirir ki, Hitler ona belə demişdir: “Yəhudilər mənim mübarizəmə əhəmiyyətli töhfələr vermişlər. Çoxlu sayda yəhudi mənim hərəkatıma maliyyə dəstəyi göstərmişdir”. Rauşninqin fikrincə, məhz həmin dəstəyin hesabına Almaniya müharibə ərəfəsində sənaye nəhənginə çevrilmişdi.
 Heç kəsin tanımadığı Hitleri almanlar arasında populyar edən yəhudi maliyyəsi olmuşdur. Hitler millitarizmini və ekspansionizmini maliyyələşdirən Qərbin yəhudi ağaları idi. Faşist Partiyasının və Vermaxtın qurulması işində Hitlerin əsas silahdaşları Avropada, ABŞ-da, eləcə də Almaniyanın özündə fəaliyyət göstərən yəhudi sənayeçiləri idi. 1933-cü il seçkilərində bank və korporasiyalar Faşist Partiyası üçün 1 milyon 310 min dollar pul ayırmışdılar, bundan başqa partiyaya 586 min dollar həcmində individual yardımlar da edilmişdi. Seçkidən qabaq Faşist Partiyasının fonduna 2 milyon dollara yaxın pul daxil olmuşdu.
 Qərbin yəhudi maliyyəçiləri Hitlerə dəstək verib onu 1932-1933-cü illərdə hakimiyyətə gətirdilər. Məhz həmin dövrdə SSRİ dünyada ən qabaqcıl və sürətli inkişaf yoluna qədəm qoymuşdu. 1932-ci ildə SSRİ-nin ilk beşillik planı başa çatmışdı ki, təkcə həmin beşillik ərzində 4,5 min böyük sənaye müəssisəsi tikilib istifadəyə verilmişdi. Məhz həmin dövrdə dünya yəhudi maliyyə oliqarxiyası anlamışdı ki, SSRİ-ni iqtisadi sanksiyalarla çökdürmək mümkün olmayacaq. Stalinin başlatdığı nəhənd iqtisadi temp və industrializasiya onları qorxuya salmışdı. SSRİ-nin çiçəkləndiyi həmin dövrdə Qərb iqtisadiyyatı tənəzzül yaşayırdı. ABŞ Böyük Depressiya adlanan məlum krizisdən əziyyət çəkirdi. Məhz belə bir fonda Qərbli ağalar anladılar ki, SSRİ-ni dayandırmaq və məhv etmək üçün iqtisadi metodlar yox, güc tətbiqi gərəkdir. Hitler məhz bu məqsədlə maliyyələşdirildi və hakimiyyətə gətirildi.
 Hitlerin pərdəarxasındakı ağaları ingilis-amerikan bankirləri idi. Hitlerin hakimiyyətə gəlişinə ABŞ-ın maliyyə naziri Endryu Mellon, o cümlədən Cozef Kennedi, Alfred Dyupon kimi amerikan bankir və sənayeçiləri xeyir-dua vermişdilər. Konsporoloqlar İkinci Dünya Müharibəsinin başlanmasının səbəblərindən biri kimi ABŞ-ın düşdüyü ağır krizisdən- 1924-cü ildə başlanan Böyük Depressiyadan çıxarılmasını da göstərirlər. Sadəcə nasizm- instrument idi. Həmin dövrdə ABŞ iqtisadiyyatının dirçəldilməsi üçün prezident Ruzveltin “Yeni kurs” proqramı heç bir effekt verməmişdi. Ruzveltin məsləhətçisi Reksford Taquell deyirdi: “1939-cu ildə hökumət heç bir naliyyət əldə edə bilməmişdir. Bu dumanı ancaq müharibənin qüdrətli küləyi dağıda bilər”. İkinci Dünya Müharibəsinin başlanmasının əsas səbəbi də elə budur. Təsadüfi deyildir ki, Stalin jurnalistlərlə söhbətində belə demişdi: “...Beləliklə, amerikanlar və ingilislər bizə genişmasştablı gizli müharibə elan ediblər. Yeri gəlmişkən, Oktyabr inqilabından üzü bəri onlar həmin müharibəni heç dayandırmayıblar da...”
 Adətən Hitlerin hakimiyyətə gəlişini onun misilsiz natiqlik qabiliyyəti, xarizmatikliyi, siyasi iradə və intuisiyası, Almaniyanın Birinci Dünya Müharibəsindən sonra düşdüyü ağır iqtisadi vəziyyət, almanların Versal Müqaviləsinin biabırçı şərtlərindən incikliyi ilə əlaqələndirirlər. Amma Hitler hərəkatının requlyar ciddi maliyyəşməsi, Faşist Partiyasını xalq arasında populyarlaşdıran bahalı tədbirlərin ödənişi olmasaydı, nasistlər özləri kimi onlarla yerli hərəkatlardan biri olaraq qalacaqdılar, yerlərində sayaraq hakimiyyət zirvəzisinə yüksələ bilməyəcəkdilər. Nasional-sosializm fenomenini dərindən araşdıranlarda bu heç bir şübhə doğurmur.
 Hitler və onun Faşist Partiyasının əsas sponsorları İngiltərə və ABŞ-ın yəhudi maliyyəçiləri idilər. Hitler onların yenicə iudey işğalından azad olmuş Sovet xalqına qarşı yonəlmiş layihəsi idi. Enerjili Hitler Avropanı SSRİ-yə qarşı səfərbər etmək, o cümlədən “Yeni Dünya Nizamı”nın poliqon sınaqlarını keçirmək üçün onların əlində instrument idi. Faktiki olaraq Almaniyada nasistlərin hakimiyyəti gəlməsini Rusiyada 1917-ci il inqilabını törədənlər, SSRİ-ni dağıdanlar, İŞİD-i yaradanlar,- yəni ABŞ və Qərb banksterləri, konkret olaraq Federal Rezerv Sistemi həyata keçirmişdir. Professor Qeorqiy Litvin yazır: “Yəhudi miliyarderlərinin sifarişini yerinə yetirən Qərb imperialistlərinin məqsədi bu iki xalqı- rusları və almanları bir biri ilə toqquşduraraq qırdırmaq, nəticədə dünyaya şəriksiz sahiblənmək idi. Hitler rejimi də 1917-ci ildə Qərbdən Rusiyaya yəhudi inqilabçılarından ibarət desant göndərmiş həmin bankirlər tərəfindən yemlənirdi”.
 1932-ci il seçkilərinə gedərkən Adolf Hitler alman xalqına etdiyi müraciətində demişdi: “Əgər siz məni rəhbər seçsəniz, mən min il davam edəcək Yeni Dünya Nizamı quracağam”. Yeni Dünya Nizamı- sionistlərin indi də həyata keçirmək üçün əlləşdikləri köhnə plandır. Hitler həmin proqramla seçkiyə qatılmışdı və yəhudi bankirlər məhz buna görə onu maliyyələşdirmişdilər. Yeni Dünya Nizamını qurmaq üçün müharibəyə başlamaq, ilk növbədə sionist planlarına ən böyük əngəl olan Stalini və Rus dövlətini aradan götürmək lazım idi. Tədqiqatçı Tatyana Qraçevanın sözləri ilə desək: “Sionistlərin, alman nasistlərinin və ABŞ demokratlarının qlobal hədəfləri eynidir. Bu xazar revanşının məqsədi Yeni Dünya Nizamı qurmaq, Antixrist idarəçiliyi yaratmaqdır”.
 Faşist Partiyasının əsas maliyyəçiləri Reynold Qesner, Friç Mandel, Oskar Vasserman və Qans Privin kimi yəhudi bankirləri və sənayeçiləri olmuşlar. Faşist Partiyasının siyasi uğur qazanması üçün ona Uoll-Stritdən milyonlarla dollar maliyyə axıdılmışdır. Məşhur Varburq bankir dinastiyası Hitlerə külli miqdarda pullar vermişdir. Hitlerin seçki kompaniyasının əsas maliyyəçisi Rokfellerin “Standart Oyl” şirkətinə mənsub “İ.G.Farben” konserni olmuşdur. Hətta SS üzvlərinin maaşına kimi yəhudi bankirlərinin kassasından ödənmişdir. Məhz ABŞ-ın Federal Rezerv Sistemi və İngiltərə Bankı faşizm kimi böyük bir bəlanı meydana çıxararaq dünyanı ağır müsibətlə üz-üzə qoymuşlar.
 Alman hərb maşınının onurğa sütunu adlandırılan “İ.G.Farben” konserninin sahibi yəhudi maqnatı Maks Varburq idi. O Nyu-York Federal Rezerv Bankının direktoru Pol Varburqun qardaşı və Rusiyadakı bolşevik inqilabını maliyyələşdirmiş Amerikanın maliyyə bossu Yakov Şiffin yeznəsi idi. “İ.G.Farben” konserni alman ordusunun əsas təchizatçısı olmuşdur. Maks Varburq 27 mart 1933-cü ildə amerikan sponsorlarına yazmışdı ki, “Hitler hökuməti- Almaniyanın nemətidir”. “İşlər biz hesabladığımızdan da yaxşı gedir. Amma Almaniyaya qarşı təbliğat kompaniyasını dayandırmaq lazımdır”- o deyirdi. Bundan sonra 31 mart 1933-cü ildə Amerikan-Yəhudi Komitəsi və Bnay-Brit mason lojası Amerikada Almaniyaya qarşı təbliğatı dayandırmaq barədə birgə bəyanat vermişdilər. “Taym” jurnalı 1938-ci ildə Hitleri ilin adamı adlandırmışdı. 1941-ci ildə Varburq öz ailəsi və 14 işçisi ilə birgə işğal olunmuş Hollandiyanı tərk etmək istəyərkən nasistlər onlara nəinki həbs etmişdilər, əksinə ayrıca qatar tutaraq ölkədən çıxarmış, yol boyu müşayiət edərək təmtəraqla okeanın o üzünə yola salmışdılar. ABŞ senatoru Qomer Boum 4 iyun 1943-cü ildə Senatda çıxışı zamanı bildirmişdi ki, “Farben - Hitler, Hitler isə - Farben deməkdir”. Maraqlıdır ki, müharibədən sonra “İ.G.Farben” konserninin Hamburqdaki binasında ABŞ Mərkəzi Kəşfiyyat İdarəsinin qərargahı yerləşmişdi. Hitlerə dəstək verən “Royal Datç Şell” neft-qaz şirkəti də yəhudi Semuellər ailəsinə məxsus idi. 1933-cü ildə nasist liderlərindən Alfred Rozenberq bu ailənin qonağı olmuşdu, bir müddət sonra isə Semuellər Hitlerə 30 milyon funt sterlinq göndərmişdilər.
 Almaniyanın keçmiş kansleri Henrix Brüninq 28 avqust 1937-ci ildə İngiltərənin baş naziri Uinston Çerçillə yazdığı məktubda bildirirdi: “Mən bunu açmaq istəmirdim, amma deməliyəm ki, 1928-ci ilin oktyabrından başlayaraq Nasist Partiyasının ən böyük və daimi ianəçiiləri Belindəki iki ən böyük bankın yəhudi müdirləri olmuşdur, hətta onlardan biri Almaniyada sionistlərin rəhbəridir”. Henrix Brüninq 7 fevral 1948-ci ildə Deniel Lonqvellə yazdığı məktubda bildirirdi ki, SS və SA üzvləri 1933-cü ilə kimi amerikan revolver və pulemyotları ilə təchiz edilmişdilər. O öz memuarlarında göstərir ki, Hitler İsveç və İsveçrə bankları vasitəsilə xaricdən böyük məbləğdə pul vəsaitləri alırdı. Nasist partiyasının qızılı İsveçrənin yəhudi banklarında saxlanılırdı. 1939-cu ildə almanlar Praqanı tutarkən Rotşildin rəhbərlik etdiyi İngiltərə Bankının Londonda saxlanılan Çexiya qızıllarını Hitlerə bağışlaması da planlı məqsəd daşıyırdı.
 İlkin etapda anqlosakson bossları Hitlerə pulu İsveçrə maliyyəçisi Vilhelm Qustloff və Faşist Partiyasının xəzinədarı Franç Şvarç vasitəsilə ötürürdülər. Bu prosesdə Morqanların və Rokfellerlərın maliyyə klanları, yəhudi bankirlər Oskar Vasserman, Qans Privin, Maks Varburq, yəhudi sənayeçilər Firç Tissen, Reynold Qesner, Friç Mandel yaxından iştirak edirdilər. 1923-cü ilin payızında Hitler Sürixdə İngiltərə-Hollandiya konserni “Shell”in rəhbəri Henri Deterdinq ilə görüşmüşdü. Bu “məhsuldar” görüşdən Hitler “İsveçrə frankı və dollarla dolu sandıqla” qayıtmışdı. İngiltərə Bankının idarəçisi Norman Monteqyu da Hitlerə sanballı maliyyə vəsaitləri ayırmışdır. Hitler və partiyasının siyasi səhnəyə çıxmasında Rokfellerlərə məxsus “Standard Oyl”, eləcə də “General Elektrik” şirkətləri də mühüm rol oynamışlar. Almaniyanın iqtisadiyyat naziri və Reyxsbankın prezidenti olmuş Yalmar Şaxt Nürnberq məhkəməsi zamanı tələb qoydu ki, sadalanan maliyyəçilər də cinayət məsuliyyətinə cəlb edilsinlər və müttəhimlər kürsüsünə əyləşdirilsinlər. Bu, Şaxtı ittiham edən müttəfiqlərdə təlaş yaratdı. Müttəfiqlər təcili Şaxtla danışıqlar apararaq razılığa gəldilər, Sovet tərəfinin etirazlarına baxmayaraq ona bəraət verdilər və azadlığa buraxdılar.
 Münhendə Hitlerlə görüşmüş ABŞ-ın hərbi attaşesi kapitan Trümen Smit ABŞ hərbi kəşfiyyatına onun haqda yüksək fikirdə olduğunu və ona böyük ümidlər bəslədiyini bildirmişdi. Məhz Smit vasitəsilə Hitlerin yaxın ətrafına Harvard Universitetinin məzunu Ernst Hanfştengl yerləşdirilmişdi; o Hitlerin siyasətçi kimi yetişməsində mühüm rol oynamış, ona vaxtı vaxtında pul göndərilməsini təşkil etmiş və onun İngiltərənin hakim dairələri ilə əlaqələrini qurmuşdu.
 4 yanvar 1932-ci ildə Hitler və diplomat fon Papen İngiltərə Bankının rəhbəri Norman Monteqyu ilə görüşdülər. Amerikan siyasətçilərindən Dalles qardaşlarının da iştirak etdiyi həmin görüşdə İngiltərə Bankının Almaniyanın Faşist Partiyasını maliyyəşdirəcəyi barədə gizli saziş imzalandı. 14 yanvar 1933-cü ildə yəhudi bankirləri Almaniyada faşistlərin hakimiyyətə gəlməsinə xeyir-dua verdilər və 30 yanvarda Hitler reyxskansler təyin olundu. ABŞ və İngiltərə hakim dairələri Almaniyanın yeni hakimiyyətinə böyük entuziazmla yanaşdılar və hərtərəfli dəstək söz verdilər.
 
FAŞİST ALMANİYASINI SİONİSTLƏR GÜCLƏNDİRDİLƏR
 
 Almaniyanın gücdən düşmüş markasını yenisi ilə əvəz etdilər və alman iqtisadiyyatı ABŞ-dan indiyədək görünməmiş maliyyə dəstəyi aldı. Tədqiqatçı Qvido Preparatanın yazdığı kimi, “Almaniyanın maliyyə damarlarına amerikan qanı sel kimi axdı”. Amerikan kapitalı təcili surətdə alman iqtisadiyyatına inteqrasiya olundu. İlk növbədə ölkənin çökmüş hərbi-sənaye kompleksi bərpa edildi. Araşdırmalar göstərir ki, 1930-cu illərdə Almaniyaya daxil olmuş maliyyə vəsaitinin 70 faizi Amerikanın yəhudi bankirləri Morqanlar tərəfindən yönəldilmişdir. Məhz ABŞ və İngiltərə bankirlərinin əzmi səyasində Almaniya iqtisadiyyatı tez bir zamanda dünyada ikinci yerə çıxdı. 1930-cu illərin axırlarında Almaniya artıq İngiltərənin əsas ticarət ortağına çevrildi.
 1941-ci ilin mayında Hitlerin partiya üzrə müavini Rudolf Qess İngiltərəyə uçdu və orda həbs olundu. Bu səfərin təfərrüatları gizli saxlanılır. Üçüncü Reyx axırıncı günlərini yaşayarkən Faşist Partiyasının maliyyə sənədlərinin 90 faizi məhv edilmişdir. Amma bu sənədlərsiz də Hitlerin qərbli ağalar tərəfindən yemləndiyini müəyyən etmək çətin deyil. Qərbli ağalar onu Sovet Rusiyasının üstünə cumdurmaq üçün yemləyirdilər.
 ABŞ Mərkəzi Kəşfiyyat İdarəsinin direktoru Allen Dalles alman kəşfiyyatının vacib fiqurları ilə, xüsusən general-leytenant Reynxard Qelen ilə gizli görüşlər keçirirdi. Almaniyanın kapitulyasından sonra SS zabitlərinin bir çoxu ABŞ-da məskunlaşdılar və can-başla amerikan ağalarına xidməti davam etdirdilər. Onların bir çoxu ABŞ MKİ-yə işə götürüldülər. Müharibədən sonra Reynxard Qelen amerikanların maliyyə dəstəyi ilə Qərbi Almaniyada sonradan BND adı almış kəşfiyyat orqanı formalaşdırdı. BND-nin əsas fəaliyyəti “SSRİ-nin Avropadakı aqressiv cəhdlərinə” qarşı yönəlmişdi. Alman jurnalı “Şpigel” 2013-cü il iyun nömrəsində yazırdı ki, BND yarandığı gündən ABŞ-ın maraqları dairəsində öz vətəndaşlarını güdməklə məşğul olmuşdur, yəni faktiki olaraq ABŞ Milli Təhlükəsizlik Agentliyinin filialı rolunu oynamışdır. Qelen və ətrafındakı zabitlər amerikanların maliyyə dəstəyi ilə “Azad Avropa Radiostansiyası” yaratmışdılar və SSRİ-yə qarşı masştablı iş aparırdılar.
 İkinci Dünya Müharibəsindən qabaqkı beynəlxalq siyasi-iqtisadi situasiyanın analizi göstərir ki, faşist Almaniyasının ekspansion xarici siyasəti məhz ABŞ Federal Rezerv Sistemi və İngiltərə Bankının məhsuludur. Almaniyanı gücləndirərək SSRİ-nin üstünə yollamaq üçün dünyanın Morqan, Varburq, Rokfeller, Rotşild kimi yəhudi maliyyəçiləri tərəfindən 2 plan hazırlanmışdı: Daues planı (1924) və Yunq planı (1930). Daues planına əsasən Almaniya iqtisadiyyatına 4 milyard dollar sərmayə qoyuldu. Yunq planına əsasən də Almaniyaya külli miqdarda pullar axıdıldı. Yəhudi maliyyəçiləri 1931-ci ildə Bazeldə yaratdıqları Beynəlxalq Hesablaşmalar Bankı vasitəsilə Almaniyanın bütün böyük sənaye müəssisələrinin aksiyalarını aldılar və həmin müəssisələri dirçəltməyə başladılar. Almaniyanın baş bankiri Yalmar Şaxt Hitler komandası ilə Qərbin yəhudi oliqarxiyası arasındakı əsas əlaqələndirici oldu. İstedadlı təşkilatçı kimi Şaxt 1933-cü ildən Almaniyanın iqtisadi mobilizasiyasını həyata keçirərək ölkəni müharibəyə hazırladı. O Amerikanın Morqan korporasiyası ilə sıx əlaqədə işləyirdi. 1933-cü ilin mayında Şaxtın Amerika səfərindən sonra Uoll-Strit bankirləri Almaniyaya 1 milyard dollar həcmində yeni kredit ayırdılar. İyun ayında Şaxtın Londona səfərindən sonra Almaniyaya 2 milyard dollar həcmində ingilis istiqrazı verildi. ABŞ və İngiltərənin yəhudi bankirləri faşistlərə əvvəlki alman hökumətlərinin heç birinə etmədikləri yardımları və güzəştləri etdilər.
 Hitler 150 varlı yəhudi sənayeçisinə “fəxri ari” titulu vermişdi və onlardan maliyyə dəstəyi alırdı. Hitlerin yerli yəhudi sponsorları arasında Avstriyanın silah fabrikantı Friç Mandel, sənaye bankiri Reynold Qesner, Hamburqdakı “M.M.Varburq end Ko” bankının direktoru Maks Varburq, “Döyçe Bank”ın rəhbərlərindən Oskar Vasserman, maliyyə akulası Qans Privin və poladəritmə zavodları konserninin rəhbəri Friç Tissen xüsusi yer tuturlar. Friç Tissen hələ 1923-cü ildən nasistlərə pul yardımları ayırırdı, 1930-cu ildən isə Hitlerə açıq şəkildə dəstək verməyə başladı. 1932-ci ildə Almaniya reyxsprezidenti Paul fon Qindenburqdan Hitleri reyxskansler qoymağı tələb edən sahibkarlardan biri də o idi. Tissen Hitlerdən Avropa ilə yox, SSRİ ilə müharibəyə başlamağı, yəhudilərə isə toxunmamağı tələb edirdi. Müharibənin başlanması ərəfəsində Tissen ailə-uşağı ilə birgə İsveçrəyə getdi, 1940-cı ildə isə Fransada “Mən Hitleri maliyyələşdirdim” adlı kitab yazdı.
 Araşdırmalar göstərir ki, İkinci Dünya Müharibəsi başlayarkən Almaniyanın 280 ən böyük şirkəti birbaşa və ya dolayısı yolla amerikan-ingilis sənaye kapitalının nəzarəti altında idi. Almaniyanın bütün neftayırma sənayesi Rokfellerə məxsus “Standart Oyl” şirkətinin əlində idi. 1943-cü ilin avqustunda “Standart Oyl” Almaniyada 730 min akr torpaq alaraq nəhəng neftayırma zavodları tikdi və almanları neftlə tam təmin etdi. Dyupon ailəsinə mənsub “General motors” Almaniyanın “Opel”, Henri Ford isə “Folksvagen” avtomobil şirkətini maliyyələşdirərək diriltdi. Təyyarə istehsalı üçün Almaniyaya ABŞ-dan müasir avadanlıqlar gətirildi. Amerikan texnologiyası əsasında Almaniyada yeni “Yunkers-87” hücumçu-bombardmançı təyyarəsi düzəldildi. SSRİ şəhərlərini bombalayan hərbi təyyarələrin istehsalı ilə məşğul olan “Fokke-Vulf” şirkəti də “General motors”un pulu ilə fəaliyyət göstərirdi. Rokfellerin “Dilon Rid end K” bankı Almaniyada nəhəng “Fereyniqte ştalverle” metallurgiya konserni ərsəyə gətirdi. Morqanların “General elektrik” şirkəti Almaniyanın radioelektron sənayesini, telefon şəbəkəsini və aviasiyasını qaydaya salaraq gücləndirdi. Qısa bir zamanda Almaniyanın hərbi-sənaye kompleksi dirçəldirilərək nizama salındı. Yəhudi bankirlər Almaniyanı SSRİ-yə hücum etmək üçün tam hazırladılar.
 1941-ci ildə- İkinci Dünya Müharibəsinin qızğın çağında artıq Almaniyadakı amerikan sərmayəsi 500 milyon dollara çatmaqdaydı. Alman iqtisadiyyatına “Standart Oyl” 120 milyon, “General motors” 35 milyon, “İTT Korporeyşn” 30 milyon, “Ford” 17,5 milyon pul yatırmışdı. Almaniyanın bütün maliyyə sistemi amerikan və ingilis bankirlərinin əlində idi. Ölkənin “Döyçe Bank”, Drezdner Bank”, “Donat Bank” kimi ən böyük banklarında dövriyyədə olan pullar amerikan pulları idi.
 Beləliklə, sionist liderlər faşizmin meydana çıxmasında müdhiş rol oynadılar. Rotşild və Varburq kimi yəhudi bankirlər Hitlerin hakimiyyətə gəlməsini təşkil etdilər. Sionizmin planına əsasən, yəhudilərə pataloji nifrət bəsləyən bu adam onları qırıb-çatmalı, sonda bir mərkəzdə konsolidasiya olunmaları üçün instinktiv hərəkətə təkan verməliydi. Cozef Burq “Toronto Star” qəzetinin 31 mart 1988-ci il nömrəsində yazırdı: “Sionizm bütün Avropa yəhudiliyini sionist dövlətinə qurban vermək istəyirdi. İsrail dövlətinin yaradılması üçün hər şeyə əl atıldı və bu yalnız dünya müharibəsinin köməyi ilə mümkün oldu. Uoll-Strit və nəhəng yəhudi bankirləri müharibənin başlanmasına dəstək verdilər”.
 Tədqiqatçı Aleksandr Samsonov yazır: “Üçüncü Reyxin məğlubiyyətindən sonra insanların kütləvi şüurunda nasizmin qurbanı yəhudilik sayılır. Hansı ki müharibədə slavyanlar yəhudilərdən qat-qat çox- 30 milyon həlak olmuşlar. Yəhudilərin faciəsini brendə çevirib bundan pul qazanırlar, maliyyə və siyasi dividendlər alırlar. Reallıq isə bundan ibarətdir ki, bir qism yəhudilər təqib olunsalar da, digər qism yəhudilər özləri Hitleri maliyyələşdirmişdilər. Üçüncü Reyxin ərsəyə gəlməsində, Hitlerin meydana çıxıb güclənməsində nüfuzlu yəhudilərin töhfələri barədə “dünya ictimaiyyəti” danışmağı sevmir. Bu məsələni qaldıran insanlar isə revizionizmdə, faşizmdə, antisemitizmdə və s. günahlandırılır”.
 
HİTLER PARTİYANI NECƏ ƏLƏ KEÇİRDİ?
 
 Rəhbərlik etdiyi partiya Hitlerin öz partiyası deyildi, Hitler bu partiyaya soxulmaqla onu ələ keçirmiş və mahiyyətini dəyişdirmişdi. Doktor Paul Tafelin tövsiyyəsi ilə çilingər Anton Dreksler və jurnalist Karl Xarrer 5 yanvar 1919-cu ildə Alman Fəhlə Partiyası yaratmışdılar. Okkultist “Tule Cəmiyyəti”nin üzvü, “Pangerman İttifaqı”nın lideri, məşhur “MAN” avtomobil konserninin direktoru Paul Tafel Dreksler və Xarrerin müəllimi və yönləndiricisi idi. Yarandığı dövrdə partiya sıralarında Hitlerin izi-tozu da yox idi. Siyasi səhnəyə girməyə platforma axtaran Hitler seçimini bu partiyanın üzərində saxladı. O Drekslerin qılığına girərək onun etimadını qazandı, bu işdə Hitlerə natiqlik qabiliyyəti kömək etdi. Hitler partiyaya antisemit istiqamət gətirdi ki, bu partiya liderlərinin xoşuna gəlmirdi. Onlar açıq-aşkar bildirirdilər ki, antisemit diskurs partiyanı məhvə sürükləyəcək. Hitler partiyanın 555-ci üzvü idi, bu barədə ona üzvlük bileti verilmişdi, lakin hakimiyyətə gəldikdən sonra onun partiya bileti dəyişdirilərək 7-ci edildi ki, partiyanın yaradıcılarından biri kimi təqdim olunsun. Hitler özünün iudey genetikasına xas bir aqressivliklə əsas yaradıcıları kənara itələyərək partiyada rəhbər mövqe tutdu. O ilk əvvəl Karl Xarrerlə konfliktə girərək onu partiya rəhbərliyindən uzaqlaşdırmağa nail oldu. Xarrer 5 sentyabr 1926-ci ildə Münxendə ürək tutmasından öldü. Rəhbərlikdə tək qalan Anton Dreksler partiyanı Almaniyanın digər sağ partiyaları ilə birləşdirərək Hitlerdən yaxa qurtarmağa çalışdı. 25 iyul 1921-ci ilə Dreksler Hitlerin provokasion fəaliyyəti ilə bağlı polisə müraciət etmişdi. Lakin demoqogik və populist çıxışları ilə çoxluğun rəğbətini qazanmış Hitler onu kənara sıxışdırdı və partiyanın tək sahibinə çevrildi. Zəif xarakterli Anton Dreksler kimlərlə üzləşdiyinin fərqinə vardı və bundan sonra sakit qalmağa üstünlük verdi. O 24 fevral 1942-ci ildə Münxendə öldü. “Mayn kampf” kitabında Hitler onu “əsgərliyi bacarmayan”, “kifayət qədər həyat məktəbi keçməyən” biri kimi xarakterizə edir. Əsl liderləri sıradan çıxarıb tək liderə çevriləndən sonra Hitler partiyanın adını Avstriyanın Nasional Sosialist Partiyasına uyğun olaraq dəyişdirdi- partiya Nasional Sosialist Alman Fəhlə Partiyası (almanca qısaca NSDAP) adını daşımağa başladı.
 Otto və Qreqor Ştrasser qardaşları da partiyanın əsas yaradıcılarından və ilk üzvlərindən olduqları halda Hitler tərəfindən ortalıqdan çıxarıldılar və küncə sıxışdırıldılar. Solçu Ştrasser qardaşları partiyada yeni peyda olmuş Hitlerin rasist və antisemit radikallığına qarşı çıxırdılar. Bu qardaşlar aristokrat ailəsində doğulmuşdular. Birinci Dünya Müharibəsi başlayarkən Otto Ştrasser universiteti ataraq könüllü olaraq cəbhəyə yollanmışdı. Qreqor Ştrasser 1924-cü ildə öz aptekini sataraq “Berlin Fəhlə Qəzeti”ni açmışdı. Pariyanın əsas ideologiya və təbliğat işini bu iki qardaş qurmuşdu. Ştrasserlərin vaxtında partiya sol yönümlü idi. Ştrasserlərin əsas tezislərindən biri “kapitalizmin individual iqtisadi sistemindən sosializmin korporativ iqtisadi sisteminə keçid” idi. Otto Ştrasserin Sovet Rusiyasına böyük rəğbəti vardı və almanların məhz bu cür dövlət qurmasını arzulayırdı. Ştrasser SSRİ ilə dostluq etməyə, Qərb ilə mübarizə aparmağa, internasionalist həmrəyliyə, əzilən xalqların imperializmə qarşı mücadilədə birləşməsinə səsləyirdi. Onun əsas tezislərindən biri də masonluqla mübarizə idi. Ştrasser ərsəyə gətirmək istədiyi quruluşu “xalq sosializmi” adlandırırdı. Qreqor Ştrasserin liderlik qabiliyyəti və sosialist lozunqları sayəsində 1925-ci ildə 27 min üzvü olan partiya üzvlərinin sayı artaraq 1931-ci ildə 800 minə çatmışdı. O partiyanın dirçəlməsinə külli miqdarda öz şəxsi vəsaitini də xərcləmişdi. Partiyanın ilk və nüfuzlu üzvlərindən biri kimi (9 nömrəli üzvlük biletinin sahibi idi) Qreqor Ştrasser Hitlerin partiya proqramına soxuşdurduğu rasist punktlara qarşı çıxırdı. Rasist siyasətlə bağlı Ştrasserin Hitlerlə tez-tez mübahisələri yaranırdı. Ştrasserin təşkil etdiyi partiya yığıncaqlarından birində hərəkatda rasizmin sosializmi kənara sıxışdırdığından söz açılmış və Hitleri “xırda burjua olduğuna görə partiyadan qovmaq” məsələsi qoyulmuşdu. Lakin Hitler artıq partiyanın idarə heyətində möhkəm oturmuşdu və müxtəlif vədlərlə bir çox üzvləri öz tərəfinə çəkə bilmişdi. 2 iyul 1930-cu ildə Berlində keçirilən partiya yığıncağında hitlerçilər solçu qrupu partiyadan qovdular və bununla da partiyanı sosialist istiqamətdən tam ayırıb millətçi istiqamətə yönəltdilər. Otto Ştrasser həmin yığıncağa buraxılmadı. O etiraz əlaməti olaraq partiya sıralarını tərk etdi və Hitlerə ultimatum teleqramı göndərdi. 4 iyul 1930-cu ildə Otto Ştrasser və NSDAP-ı tərk etmiş digər sosialistlər Hitler hegemonluğuna qarşı “Qara Cəbhə” təşkilatı yaratdılar. Lakin Hitlerin beynəlxalq maliyyə dairələri tərəfindən dəstəklənməsi öz rolunu oynadı və “Qara Cəbhə” ona qarşı effektiv mübarizə apara bilmədi. Hitlerin 1933-cü ildə hakimiyyətə gəlməsindən sonra Otto Ştrasser qorxusundan Çexoslovakiyaya qaçdı, orada mühacir hökuməti formalaşdırmağa çalışdı. Təsəvvür edin ki, Hitlerin partiyasının yaradıcı olan bu adam 1937-ci ildə “Hitler Faşizminə Qarşı Alman Cəbhəsi” yaratdı.
 1932-ci ildə nasistlər seçkilərdə qələbə çalanda Hitler partiya üzvlərinin gözlədiyi kimi parlament fraksiyanın rəhbəri vəzifəsinə Qreqor Ştrasseri yox, öz adamı German Gerinqi qoydu. Hitler hakimiyyətdə möhkəmlənən kimi NSDAP partiyasının ilk üzvlərinin hamısını məhv etdi, partiya işlərini və qəzetləri onların əlindən aldı. “Qara Cəbhə” hərəkatının üzvləri konslagerlərə atıldılar, yalnız bir hissəsi xaricə qaçmaqla canını qurtara bildi. 30 iyun 1934-cü ildə hitlerçilər tərəfindən təşkil olanan “Uzun Bıçaqlar Gecəsi”ndə NSDAP-ın bütün solçu üzvləri öldürüldülər. Qreqor Ştrasser həbs olundu və həbsxanada güllələndi. Beləliklə partiyanı ələ keçirmiş Hitlerin iudey qrupu əsl ari mənşəli liderləri məhv edərək partiyanın tam sahibinə çevrildi.
 Partiyanın ilk üzvlərindən və yaradıcılarından olan Qotfrid Federi Hitler aldadaraq öz tərəfinə çəkmişdi. Feder mühəndisliyi bitirmişdi, maliyyə və iqtisadiyyatla maraqlanırdı. Bolqarıstandakı dövlət binalarının bir çoxu Federin tikinti şirkəti tərəfindən tikilmişdi. Partiya yığıncaqlarında Feder bank sələminə qarşı çıxır, bankların milliləşdirilməsi tələbini qoyurdu. O NSDAP-ın kapitalist qanadına qarşı mübarizə aparırdı. O Hitlerə partiyanı ələ keçirməkdə əsaslı dəstək vermişdi. Feder partiyada iqtisadiyyat üzrə əsas mütəxəssis sayılırdı, Hitlerin hakimiyyətə gəlməsindən sonra onun iqtisadiyyat naziri təyin ediləcəyi gözlənilirdi. Lakin Hitler hakimiyyətə oturandan sonra antikapitalist ideyalardan imtina etdi. O iqtisadiyyat naziri postuna Federi yox, bankir Yalmar Şaxtı qoydu. Federə isə iqtisadiyyat nazirliyində stats-sekretar postu verildi, yəni o Şaxtın müavini sayılırdı. Bir neçə ay sonra Şaxt Federi iqtisadiyyatdan başı çıxmayan axmaq adlandırdı və onu bu vəzifədən də qovdu. Feder Berlin Ali Texniki Məktəbində müəllim işləməklə kifayətlənməli oldu. O 24 sentyabr 1941-ci ildə Bavariyada vəfat etdi. Feder həyatının sonuna kimi Üçüncü Reyxin yaradılmasını inqilaba xəyanət kimi səciyyələndirdi.
 NSDAP-ın əsas yaradıcılarından biri də varlı aristokrat ailəsindən çıxmış Ditrix Ekkart idi. Məhz Ekkartın sayəsində Hitler Almaniyanın elit təbəqəsinə çıxdı və ölkənin əsas aparıcı simaları ilə tanış oldu ki, bu onun hakimiyyətə yiyələnməsində mühüm rol oynadı. Ekkart varlı dostları ilə pul qoyub bankrot olmuş “Fölkişer Beobaxter” (Xalq icmalçısı) qəzetini aldı və Hitlerin ixtiyarına verdi. 1920-1923-cü illərdə Ekkart Hitlerin imici üzərində əzmlə işləyərək onun siyasi səhnəyə atılmasına köməklik göstərdi. Professional jurnalist və dramaturq olan Ekkart həm də Hitlerə natiqlik qabiliyyəti öyrədir, kütlə ilə ünsiyyət qaydaları aşılayırdı. Tarixçilər onu “nasional-sosializmin mənəvi atası” adlandırırlar. Ekkart 9 noyabr 1923-cü ildə Hitlerin uğursuz Pivə Qiyamında iştirak etdiyinə görə həbs olundu. Türmədə ağır xəstələndi, azadlığa buraxıldı və 26 dekabr 1923-cü ildə Berxtesqaden şəhərində ürək tutmasından öldü.
 Döyüşkən faşist strukturunun yaradıcısı Hitler yox, Ernst Rem olmuşdur. Hitler Remin hücumçu dəstələrinin sayəsində hakimiyyətə gəldi, amma hakimiyyətə oturuşandan sonra onların hamısını qırıb çatdı. Müharibə veteranı Rem ovçu şurasının üzvü Georq Eşerix ilə birgə Bavariya Xalq Qoşunu adlı hərbi qruplaşma yaratmışdı və bu qruplaşmanı silah-sursatla təmin etmişdi. Hitlerlə birgə partiyada çalışarkən Rem öz hərbi qruplaşmasını onun ixtiyarına verdi və partiya liderlərinin mühafizəsi üçün çalışdı. Bundan sonra Remin hərbi qruplaşması SA (Sturmabteilung - hücumçu dəstələr) adlanmağa başladı. Məhz Remin avtoriteti nəticəsində 2 min üzvü olan SA silahlılarının sayı Pivə Qiyamı ərəfəsində 30 minə qalxdı, hətta tanınmış general, müharibə qəhrəmanı Erix Lüdendorf bu təşkilatın rəhbərliyində yer aldı. Remin əzmi sayəsində 1933-cü ilin əvvəlində SA-çıların sayı 600 minə, axırında isə 3 milyona çatdı.
 Remin SA-çı əsgərləri hesabına Hitlerin partiyası ölkənin ən qüdrətli siyasi hərəkatına çevrildi. Rem və onun SA-çıları özlərini “nasional-sosialist inqilabının” avanqardı hesab edirdilər. Nasional-sosializmin dirçəlməsində SA-çılar mühüm rol oynamışdılar. Onlar bir növ ölkənin ikinci polisi idilər. SA-çılar küçə toqquşmalarında Hitlerin opponentləri ilə vuruşurdular və onun döyülərək siyasi meydandan çıxarılmasına imkan vermirdilər. Hitler hakimiyyətə SA-çıların çiyinlərində gəldi. Hitleri hakimiyyətə otuzduran və möhkəmləndirən həmin hərbi gücü Rem formalaşdırmışdı. Rem olmasaydı, Hitler siyasi pyedestala qalxa bilməzdi. Amma Hitler hakimiyyətə oturandan sonra onun ilk qurbanlarından biri elə Rem oldu. Hitler SA-nın bütün rəhbərliyini qırdı və təşkilatı sıradan çıxardı.
 SA-çılar Hitlerin gəlişi ilə Almaniyanın ictimai-siyasi həyatında kardinal dəyişikliklər olacağını və xidmətlərinə görə onlara imtiyazlar veriləcəyini gözləyirdilər. Onların ağıllarına da gəlmirdi ki, daha Hitlerə lazım olmayacaqlar; fürer onların məhvi üçün çoxdan planlar cızırdı. Hitler ilk əvvəl SA-nın təsir imkanlarını azaltmaq və hakimiyyət rıçaqlarından uzaqlaşdırmaq üçün bir sıra addımlar atdı. SA-nın tərkibindən ayıraraq özünə sadiq dəstələr yaratdı ki, yaxın silahdaşı Himmlerin tabeliyinə verdiyi bu dəstələr SS (Schutzstaffel - mühafizə dəstələri) adını aldı. Hər 100 SA-çının içindən 10-15 nəfər seçilərək Hitler və ətrafını qoruyacaq SS qrupları, bir növ partiyanın cangüdənlər xidməti yaradıldı. Beləliklə, Hitler arilərin öz içindən yığaraq partiyanın iudey rəhbərliyini qoruyacaq sanballı ordu yaratdı. Bu ordunun funksiyası əslində partiyanın kriptoiud rəhbərliyini əsl arilərdən qorumaq idi, odur ki SS ordusuna Şabesqoylar ordusu da demək olar. Reyxskansler təyin olunandan sonra Hitler həmin SS-çilərin içindən seçərək silahlı “Leibstandarte-SS” hərbi qruplaşması yaratdı. Bu qruplaşmanın üzvlərinə dövlət pul verməsə də, Hitler xaricdən aldığı maliyyə hesabına onlara maaş verir və hərtərəfli təmin edirdi. Özünə tam sadiq olan bu adamları Hitler sonradan aparıcı dövlət vəzifələrinə təyin etməyə başladı və ölkədə idarəetməni tam ələ keçirdi. SS maşını dövlət institutlarının nəzarətçisinə çevrildi.
 Rem bütün sağ partiyaların hərbi birləşmələrini SA-nın tərkibinə cəlb etmişdi. SA hər il 250 min əsgər hazırlayıb alman ordusuna verirdi. SA ölkənin ictimai-siyasi həyatında əsas gücə çevrilmişdi. Lakin SS yaranandan sonra SA ikinci plana keçdi. Hitlerdən fərqli olaraq Rem kommunistlərə düşmən münasibət bəsləmirdi və onları müttəfiq sayırdı. 4,5 milyon üzvü olan nəhəng SA qruplaşmasına rəhbərlik edən Rem istəyirdi ki, alman ordusu onun milis prinsipi əsasında təşkil olunsun, lakin Hitlerə SSRİ-nin üzərinə hücum etmək üçün yetkin ordu lazım idi. Hitler SA-nı “partiya tapşırıqlarının yerinə yetirilməsində” əsas alət kimi görmək istəyirdi, amma Rem buna imkan vermirdi və SA-nı rezevr ordusu kimi görürdü. Yeni yaradılan SS isə Hitlerin azğın tapşırıqlarını canla-başla yerinə yetirdi və terrora start verdi. SS insanların irqi fərqlərə, siyasi baxışlara və dövlət mənsubluğuna görə məhv edilməsinin əsas təşkilatçısına çevrildi. SA-nın öz planlarına mane olan rəhbər təbəqəsini də Hitler elə SA-nın içindən yaratdığı həmin SS ordusunun köməyi ilə məhv etdi. Maraqlıdır ki, Nürnberq tribunalı SS-si insanlığa qarşı hərbi cinayətlər həyata keçirmiş terror təşkilatı kimi qəbul etsə də, SA-nı cinayətkar təşkilat kimi tanımadı.
 Artıq “milli inqilabdan” (Hitlerin 30 yanvar 1933-cü ildə reyxskansler təyin olunmasını hitlerçilər belə adlandırırdılar) bir neçə ay sonra SA sıralarında narazılıq baş qaldırmışdı. Hitlerin beynəlxalq yəhudi dairələri tərəfindən maliyyəşdiyini öyrənən Rem onu öz yaxın ətrafında satqın adlandırırdı. SA-çılar “millətçi inqilab” yox, “əsl sosialist inqilabı” istəyirdilər. 30 iyun 1934-cü ildə Hitler “Uzun Bıçaqlar Gecəsi” təşkil edərək onun məkrli planlarına mane olmaq istəyən SA rəhbərliyini qırdırdı. Rem və ətrafı həbs olundu və təcili surətdə güllələndi. “Uzun Bıçaqlar Gecəsində” təkcə SA-çılar yox, Hitlerin digər siyasi opponentləri də öldürüldü. Bu aksiyada hitlerçilər ümumilikdə 7 min nəfər əksəriyyəti NSDAP üzvü olan şəxsi qırdılar ki, onlar Hitlerin Almaniyanı müharibəyə qatmaq, xalqı məhvə sürükləmək planlarına mane olurdular. “Uzun Bıçaqlar Gecəsində” Hitlerdən əvvəlki alman reyxskansleri, sol yonümlü, sahibkarların həqarətlə “aqrar bolşevik” adlandırdığı Kurt fon Şleyxer də öldürüldü (həyat yoldaşı ilə birgə evində güllələndi). Bundan sonra faşistlərin ideologiyasında sosialist tərəf arxa plana keçdi, millətçi tərəf üstünlük təşkil etməyə başladı.
 27 fevral 1933-cü ildə hitlerçilər Reyxstaqı yandırdılar və bunu kommunistlərin üzərinə yıxdılar. Bundan istifadə edən hitlerçilər ölkənin tamhüquqlu sahibinə çevrilmək üçün radikal addımlar atdılar. Onlara müxalifətdə olan kommunist və demokrat partiyaların 4,5 min üzvü, eləcə də Reyxstaqın deputatları həbs edildi. Bir çox konstitusion hüquqlar- mətbuat və yığıncaq azadlığı, əmlak, şəxsiyyət və yazışma toxunulmazlığı ləğv olundu. 1 mart 1933-cü ildə qəbul edilmiş dekretə əsasən “dövlətə qarşı silahlı mübarizəyə təhrik etmə” və “kütləvi tətilə təhrik etmə” cinayət sayıldı. Hitlerçilər 24 mart 1933-cü ildə Reyxstaqdan yeni qanun keçirməyə nail oldular ki, bu qanun yeni hökumətə imperiya qanunları, o cümlədən konstitusiyaya zidd olan qanunlar qəbul etmək hüququ verirdi. 14 iyul 1933-cü ildə verilən qanunla isə NSDAP ölkənin tək partiyası elan olundu, bütün digər partiyalar qadağan edildi, ölkədə partiya yaratmaq və digər partiyaları dəstəkləmək cəhdinə görə cəza müəyyənləşdirildi. Beləliklə, hitlerçilər ölkəni SSRİ ilə müharibəyə tam hazırladılar ki, onlara bu işdə heç kəs mane olmasın.
 
“BİZI ALMANİYANIN TAM MƏHVİ LAZIMDIR”
 
 Onu yaxından tanıyan general Erix Lüdendrof Hitler reyxskansler təyin olunanda hökumətə etirazını bildirmişdi. Lüdendrof ölkə prezidenti Paul fon Qindenburqa teleqram göndərərək yazmışdı: “Hitleri reyxskansler təyin etməklə siz bizim alman vətənimizi tarixin ən böyük demaqoqlarından birinin əlinə vermisiniz. Mən öncəgörənlik edərək sizə təntənəli surətdə bildirirəm ki, bu adam bizim dövlətimizi uçuruma itələyəcək, millətimizi təsvirolunmaz bədbəxliyə düçar edəcək. Gələcək nəsillər sizi bu hərəkətinizə görə lənətləyəcək”.
 Almaniyanı SSRİ-nin üstünə göndərməklə sionistlər onu məhvə sürüklədilər. Hitlerin hakimiyyətə gəlməsində böyük rol oynamış əmisi baron Edmund Beniamin Rotşild 1934-cü ildə yazmışdı: “Əsas məsələ odur ki, müharibədə düşmənlər bir-birlərinə daha böyük zərbə vursunlar və öz xalqlarını qanını maksimal dərəcədə töksünlər”. Radikal sionist Zeev Jabotinski deyirdi: “Bizim yəhudi maraqlarımız Almaniyanın tam məhvini tələb edir”. Amerikan yəhudisi Natanael Kaufman İkinci Dünya Müharibəsi ərəfəsində yazdığı “Almaniya məhv edilməlidir” adlı kitabında alman ruhunun tam yox edilməsi üçün almanların sreilizasiya yolu ilə məhvinin vacibliyini vurğulayırdı: “Peyvənd və zərdabların nə qədər xeyirli olduğunu nəzərə alsaq, alman xalqının sterilizasiyasına insanlıq tərəfindən möhtəşəm gigiyenik tədbir kimi baxmalıyıq. Bu yolla özümüzü alman ruhu bakteriyasından həmişəlik qoruya bilərik”.
 1933-cü ilin yayında beynəlxalq yəhudi təşkilatları Hollandiyada konfrans keçirdilər və Almaniyaya boykot müharibəsi elan etdilər. Qəribədir ki, onda hələ Almaniya heç bir antiyəhudi tədbirlər həyata keçirmirdi. Konrfansa sədrlik edən amerikan yəhudisi Samuel Untermeyer Almaniyaya qarşı mübarizə aparmaq məqsədilə yaradılmış Dünya Yəhudi İqtisadi Federasiyasının prezidenti seçildi. Federasiya alman mallarının alqı-satışına qadağa qoydu. ABŞ-a qayıdan kimi Untermeyer radio ilə çıxış edərək bildirdi: “Biz insanlıq naminə müqəddəs müharibəyə başlayırıq...” Yəhudi məsələsi ilə maraqlananlar yaxşı bilirlər ki, sionistlər insanlıq dedikdə yəhudi millətini nəzərdə tuturlar. Qeyri-yəhudiləri onlar insan saymırlar. Yeri gəlmişkən, həmin çıxışında Untermeyer yəhudiləri “dünyanın aristokratları” adlandırmmışdı.
 Çerçilin əsas strateqlərindən olan İngiltərənin yəhudi diplomatı Robert Vansitart xarici işlər naziri Antoni İdenə yazmışdı: “Bizə nasist Almaniyasının yox, ümumilikdə Almaniyanın məhvi lazımdır”. Rusiya və Almaniyanı məhv etmək üçün sionistlərin baş ofisi olan London dünyanı müharibəyə çəkdi. İngiltərənin kəşfiyyat şefi Xyu Dalton bu hiyləyə qarşı çıxaraq müharibənin milyonlarla insanın ölümünə səbəb olacağını bildirdi və buna görə Çerçill onu işdən çıxardı. Sionist mətbuat Daltonu ləkələdi. Əgər İngiltərənin katalizatorluğu olmasaydı, müharibə 1941-ci ildə bitəcəkdi və bu qədər uzanmayacaqdı.
 
ROTŞİLD BÜTÜN AVROPANI SƏFƏRBƏR EDƏRƏK SSRİ-NİN ÜSTÜNƏ YOLLADI
 
  1941-ci ilin yayında SSRİ-yə soxulan 5 milyonluq alman ordusunun 900 mini avropalılar- italyanlar, ispanlar, fransızlar, hollandlar, finlər, rumınlar, macarlar və s. idi. Təkcə 1942-ci ilin ilk aylarında alman ordusuna kömək üçün Avropadan 39 diviziya göndərilmişdi. 1942-ci ilin payızında Rusiya ərazisində olan düşmənin 266 diviziyasından 193-ü almanlardan, 73-ü isə avropalılardan- italyanlardan, ispanlardan, rumınlardan, macarlardan və s. ibarət idi.
 Bir çox katolik yepiskopları SSRİ-yə hücuma xeyir-dua verərək bunun “Avropa Xaç Yürüşü” olduğunu bildirmişdilər. Almaniya ilə birgə İtaliya, Macarıstan, Rumıniya, Slovakiya, Xorvatiya, Finlandiya da rəsmən SSRİ-yə müharibə elan etmişdilər. Alman ordusuna Macarıstan 500 min, Finlandiya 450 min, İtaliya 200 min, Rumıniya 200 min, Fransa 180 min, Slovakiya 90 min, Belçika, Hollandiya və Lüksemburq 110 min, İspaniya, İsveç və İsveçrə 50 min əsgər vermişdilər. Bundan başqa Danimarka, Norveç, Albaniya, Bosniya, Bolqarıstan, Makedoniya, Latviya, Litva, Estoniya da alman ordusuna əsgər yollamışdılar. Amerikan tarixçisi Corc Steynin fikrincə alman ordusunda 50 min holland, 20 min belçikalı, 6 min danimarkalı və norveçli vuruşurdu. Polşa pasportu daşıyan 100 min adam alman ordusunda xidmət edirdi. Hələ bu harasıdır, indi genosid iddiası ilə almanlardan kompensasiya qoparan yəhudilər belə Hitlerin qulluğundaydılar: Sovet ordusuna əsir düşən alman əsgərlərinin içində 10 min yəhudi də vardı. Satqın Vlasovun ordusundan əsir düşənlərin 171 nəfərinin yəhudi olduğu üzə çıxmışdı və onlar 1949-cu ildə SSRİ-də qeydiyyata salınmışdılar. Antihitler koalisiyasının əsir götürdüyü əsgərlər arasında da çoxlu yəhudilər vardı. Alman hərbi zavodlarında on minlərlə yəhudi çalışırdı.
 Müxtəlif hesablamalara görə SSRİ-yə qarşı “Xaç Yürüşündə” 1 milyon yarımdan 2 milyon yarıma kimi avropalı iştirak etmişdi. 1812-ci ildə olduğu kimi, bütün Avropa silahlanıb Rusiyanın üstünə cummuşdu. Alman dağ-atıcı diviziyaları heyətinin demək olar ki yarısı alman deyil, avropalılar idi. Ordudakı 12 dağ-atıcı diviziyasından 2-si avstriyalılardan, 1-i Yuqovlaviya almanlarından, 1-i Bosniya müsəlmanlarından, 1-i albanlardan, 1-i isə avstriyalı və norveçlilərdən təşkil olunmuşdu. Avstriyalı dağ atıcıları Zapolyarye və Qafqaz dağlarında Sovet ordusuna az başağrılar yaratmamışdılar. 10 mart 1942-ci ildə Leninqrad cəbhəsinə Norveç legionu göndərilmişdi ki, bu legion şəhəri 1943-cü ilin yazına kimi blokadada saxlamaqda aktiv rol oynamışdı. Lakin böyük itkilərə rəğmən norveçlilər kontraktın müddətini uzatmaqdan imtina etmişdilər və Himmlerin əmri ilə onları Latış legionu ilə əvəzləmişdilər. Ümumiyyətlə Leninqradın blokadasını ümumavropa layihəsi də adlandırmaq olar; Leninqrad cəbhəsində Niderland legionu, Belçika batalyonu, “Mavi diviziya”dan olan ispan könüllüləri, fin və isveç qoşunları, italyan dənizçiləri döyüşmüşdülər. Bu döyüşlərdə həlak olmuş 900 skandinaviyalı Leninqrad qəbiristanlığında basdırılmışdır. Alman komandanlığı Stalinqrad döyüşlərində darmadağın edilmiş italyanlardan ibarət 8-ci ordunun qalıqlarına geri qayıtmaq üçün qatar verə bilməmişdi. Komandanlıq italyan generalı Qaribaldinin tələbinə bildirilmişdi ki, Kiyevə kimi 600 kilometr məsafəni piyada getməlisiniz. İtalyanların kəskin etirazlarına baxmayaraq Avropa dəmir yollarının Sovet dəmir yollarından dar olması səbəbindən uyğun transport tapılmamışdı. Yalnız Mussolini işə qarışdıqdan sonra Hitler bir neçə qatar göndərmişdi. Sovet ordusu norveçli və daniyalılardan ibarət “Norland” diviziyasının qalıqlarını Berlinin fəthi zamanı məhv etmişdi. 1940-cı ilin iyulundan 1945-ci ilin mayına kimi alman tərəfdə Sovet ordusu ilə döyüşlərdə ən aşağısı 83 min fransız həlak olmuşdu. Hətta almanlar özləri reyxstaqı qoyub qaçarkən fransızların “Böyük Karl” diviziyasına daxil olan batalyonu sonadək döyüşmüşdi. Şimali Afrikada fəallıq göstərən Rommelin 90-cı yüngül piyada diviziyası da fransızlardan təşkil olunmuşdu.
 Avropa dövlətləri almanların orduya çağırışı ilə əlaqədar ölkədə yaranmış fəhlə qüvvəsi defisitini də qarşılamışdılar; Almaniya zavodlarına Fransadan 875,9 min, Belçika və Hollandiyadan 500 min, Norveçdən 300 min, Danimarkadan 70 min fəhlə gətirilmişdi. Avropa ordularının topları, tankları və təyyarələri Almaniyanın ixtiyarında idi. Məhz Avropanın köməyi sayəsində 1938-ci ilin payızında Almaniya oz ordusunun sayını 720 tank və 2500 təyyarəyə malik olmaqla 2,2 milyon nəfərə çatdırmışdı. Qərbi Avropa ölkələrinin zavodları durmadan alman ordusu üçün silah-sursat və hərbi ləvazimat istehsal edirdi. Nəticədə müharibə başlayarkən Almaniya SSRİ-dən 2 dəfə çox hərbi-iqtisadi resurlara malik idi. Fransa və Çexiya zavodları 8 min tank və özüyeriyən top istehsal edib alman ordusuna vermişdi. Fransanın “Le Krezo” konserni və Çexiyanın “Şkoda” zavodu alman ordusunu 240 mm qaubitsa topları ilə təmin etmişdi. Təkcə Fransadan 1940-cı ildə almanlar 5 min parovoz və 250 min vaqon almışdılar. Vermaxtın əsgərləri Sovet ərazisinə əksəriyyəti Avropa ölkələrində istehsal olunmuş yük maşınlarında girmişdilər. İsveç almanlara mərmi istehsalı üçün lazım olan polad verirdi, hərbi daşınmalara yardım edirdi. İsveçrə müxtəlif silah-sursat və valyuta göndərirdi, faşist hakimiyyətinin maliyyə əməliyyatlarını həyata keçirirdi. Finlandiyadan qırıcı təyyarələr, zenit qurğuları və digər vacib silah-sursat daxil olurdu. İspaniya alman sualtı qayıqlarını yanacaqla, kəşfiyyatını isə informasiya ilə təmin edirdi. Hərbçilərdən başqa, Qərbi Avropanın bütün polis sistemi də Hitlerin qulluğunda durmuşdu. Danimarkada 10 min, Hollandiyada 19 min, Fransada 60 min pollis və jandarm almanlara köməklik göstərirdi. Əvvəlcədən təşkil olunmuş məkrli plan əsasında Qərbi və Şərqi Avropanın iqtisadi və hərbi resursları, o cümlədən xammal və ərzaq ehtiyatı Almaniyanın ixtiyarına buraxılmışdı ki, SSRİ-yə güc gələ bilsin.
 Dünyanın yəhudi kapitalı SSRİ ilə mübarizəyə sərf olunmuşdu. General Konstantin Petrovun dediyi kimi, Hitler- yəhudi bankçılığının məhsulu, onun doktiranısı isə Bibliya doktrinası idi: “SSRİ-nin üstünə yerimək üçün Avropanın bütün potensialı- sənaye, iqtisadi və insan potensialı Hitlerin sərəncamına verilmişdi. Qlobal mafiya Hitleri SSRİ-ni məhv etmək üçün müvəkkil etmişdi. Faktiki olaraq Hitler onların adamı idi”.
 
ALMANLAR QURBANLIQ QOYUN KİMİ
 
 İkinci Dünya Müharibəsində almanlar Qərbli ağalara qurbanlıq qoyun kimi lazım idi. Müharibə zamanı yaralı əsgərlərə hətta doğru-düzgün tibbi yardım da göstərilmirdi. Əsirlər danışırdılar ki, zabitlər yaralı əsgərləri öldürməyi əmr verirdilər. Müharibənin ilk aylarını çıxmaq şərti illə ordunun ərzaq təminatı bərbad vəziyyətdə idi. 305-ci alman piyada diviziyasının əsgəri öz gündəliyində göstərirdi ki, onları yarıac-yarıtox marşa göndərirdilər: “Verilən cüzi və zəif ərzaq payını yekəpər əsgərlər əlimizdən alırdlar, az qala ağzımızdan qapırdılar. Yemək üstündə tez-tez dava düşürdü. Qarın üstündə uzanıb zarıyan yaralılara baxan yox idi. Hamımızın əsəbləri gərilmişdi”. Amma Almaniyada ordunun müvəfəqiyyətləri haqqında təbliğat maşını var gücü ilə işləyirdi. SS tank diviziyasının sürücüsü Verner Zalbek bildirirdi ki, üç həftə yerimizdən tərpənə bilmədik və çoxlu itkilər verdik, amma müxbirlər bizim sürətlə irəliləməyimizdən yazırdılar: “Təbliğat tağımı saxta xəbərlər fabrikasiya edirdi. Biz hansısa yaşayış məntəqəsini tutanda zabitlər yerli sakinləri dağılmış və xaraba evlərin yanına yığırdılar, onların əyninə cır-cındır geyindirirdilər, fotoqrafları çağırıb şəkillərini çəkdirərək alman mətbuatına çıxarırdılar və altına yazırdılar: Rusiyada belə yaşayırlar”.
 Rotşildin Hitler ordusunu isti paltarlarla təmin etmək yadından çıxmışdı. İlin soyuq aylarını alman əsgərləri yüngül şinellərdə keçirirdilər və onların ruslar kimi isti şapkaları yox idi. Qış vaxtı Sovet əsgərləri qoyun dərisindən tuluplar geyindiyi halda alman əsgərləri dəri-erzaç paltolarda gəzirdilər və donurdular. Komandanlıq onları Gebbels nağılları ilə qızışdırırdı. Hitler alman əsgərlərinə Kuban buğdası, Çımlyan çaxırı, rus qulları və münbit qara torpaqlar vəd vermişdi. Alman torpağı Rus torpağı kimi bərəkətli deyildi. Almanlar öz torpaqlarında məhsul becərmək üçün çoxlu əziyyət çəkməli olurdular. Rus torpağının keyfiyyəti onları riqqətə gətirmişdi. Zabitlər əsgərlərə deyirdilər ki, müharibə qurtardıqdan sonra onların hər birinə 40 hektar bərəkətli Rus torpağı veriləcək. Hətta əsgərlərin bir çoxu ailələrini Rusiyaya gətirib burda yaşamaq barədə düşünürdülər. Onlar rus kəndlilərini qabaqlarında işlədəcəkləri barədə xəyallar qururdular. Zabitlər deyirdilər ki, Rusiyanın ən yaxşı kolxozları alman Reyxinin ixtiyarında olacaq, bu təsərrüfatları almanlar idarə edəcəklər, qabaqlarında da rus və ukraynalıları qul kimi işlədəcəklər.
 Alman əsgərlərinin geyimindən anlaşılırdı ki, onların paltarları, ayaqqabıları, hətta düymələri belə keyfiyyətsiz materaiallardan hazırlanmışdır. Əsir düşmüş almanların çoxu hərbi formadan çox idman kostyumunu xatırladan yüngül kurtkalarda, sintetik yundan hazırlanmış sırıqlılarda, dəri əvəzləyicidən düzəldilmiş botinkalarda idilər. Komandanlıq nəinki əsgərlərə, hətta sapyorlara belə qışda əlcək verilməsinin qayğısına qalmamışdı. Alman hərbçiləri qış düşən kimi kütləvi şəkildə soyuqdəyməyə düçar olur, orduda dizenteriya sürətlə yayılırdı. Qışda alman əsgərlərinin hətta xarici görünüşü onu deməyə əsas verirdi ki, onların fiziki və mənəvi vəziyyəti olduqca bərbaddır. Bəzən zabitlərin əmri ilə ölmüş əsgərlərin paltarlarını çıxarıb üst-üstə geyinirdilər ki, soyuqdan donmasınlar. Faşist səngərlərini tutan Sovet döyüşçüləri tez-tez lüt alman meyidləri ilə rastlaşırdılar. Bir çox məntəqələrdə yanacaq sisternləri partizanlar tərəfindən partladıldığından maşınlar yerindən tərpənmirdi. Əsirlər danışırdılar ki, minomyot və top atəşlərindən başlarını səngərdən çölə çıxara bilmirdilər, təbii ehtiyaclarını blindajda ödəyirdilər, ona görə də üfunət iyindən tərpənmək olmurdi. Əsgər Teodor Hilen deyirdı ki, son zamanlar onlara gündə 200 qram çörək və ara-sıra isti noxud supu verilirdi. Yemək rasionunun get-gedə azalması və isti geyimin olmaması əsgərləri ruhdan salır və içlərində narazılıq yaradırdı. Cəbhədəki nəhəng itkilər onları kütləvi şəkildə təslim olmağa vadar edirdi.
 Oberyefreytor Friç Brandt danışırdı: “Döyüşlər başlayanda bizim rotada 260 əsgər və zabit vardı. İndi 70 nəfər qalıb. 30 nəfəri don vurub və xəstədirlər. Qış olmasına baxmayaraq əsgərlər hələ də yay geyimindədirlər, didilib tökülmüş paltarda gəzirlər. Çoxları pinti görünüşdədirlər: şinelləri cırılıb, düymələri qırılıb. Hər rotaya bir neçə küləşdən düzəldilmiş valenkilər verilmişdir ki, bunları da posta çıxanlar geyinir”. Əsir düşmüş ober-yefreytor Verner Zalbek deyirdi: “Hollandiyanın, Belçikanın və Fransanın şəhər və kəndlərindən qələbə marşı ilə keçmiş bizim diviziyanın əsgərləri artıq bir neçə aydır ki, Valday yüksəkliyində ilişib qalıblar və donurlar. Elə gün olmur ki, 3-4 əsgər anginadan sıradan çıxmasın”. Əsgər Simon Baumer evə yolladığı məktubda yazırdı: “Moskvanın 100 kilometrliyində olsaq da, ruslar şiddətli müqavimət göstərirlər və biz çoxlu itkilər vermişik. Müharibə yarım il də davam etsə, hamımız qırılacayıq”. Əsgər Rudolf Rupp anasına yazırdı: “Qızğın və qanlı döyüşlər gedir, belə ki ruslar var gücləri ilə müdafiə olunurlar. Bizim çoxumuz bir daha vətən üzü görməyəcəyik”. Yefreytor Otto Salfinqer valideynlərinə yazırdı: “Bir aydır yerimizdə sayırıq. Bu vaxt ərzində o qədər əsgər itirdik ki! Əgər həlak olmuş almanların meyidlərini yan-yana düzsəydilər, bir ucu Berlinə kimi çatardı. Biz alman meyidləri üzərindən addımlayırıq və yaralıları qarın üstündə qoyub gedirik. Yaralı- ballastdır və onun barəsində heç kəs fikirləşmir. Bu gün biz irəlidə ölənlərin meyidləri üzərindən addımlayırıq, sabah bizim meyidlərin üzərindən tank tırtılları keçib geçəcək”.
 
ANTİSEMİTİZM – SİONİZMİN ƏSAS SİLAHI
 
 Qərb ölkələrindən birində gecələr sinaqoq divarlarına svastika işarələri çəkən şəxs tutulmuşdu və aydın olmuşdu ki, o yerli ravvinin qohumudur. Novosibirsk Akademik Şəhərciyində evlərin divarlarına və girişlərinə svastika işarələri çəkilirdi və yəhudilərə qarşı kobud ifadələr yazılırdı. Bura ölkənin, eləcə də dünyanın hər yerindən alimlər gəlirdilər və təəccüb qalırdılar ki, yerli əhali yəhudilərə niyə nifrət edir. Hökumət güc strukturlarına əmr verdi ki, həmin antisemit tapılsın. Uzun axtarışlardan sonra həbs edilərkən üzə çıxdı ki, həmin adam özü də yəhudi olan bir qadındır. Bu qadın bir müddət sonra siyasi mühacir statusu aldı və öz “tarixi vətəni” İsrailə köçdü. Belə faktlar yetərincədir.
 Sionizm ilk yarandığı gündən antisemitizmlə nəfəs almış və onunla yanaşı addımlamışdır. Sionist xadimləri daim antisemitizmi arzuolunan və işəyarayan təzahür hesab edərək alqışlamışlar. Onlar niyyətlərini reallaşdırmaq və uğur qazanmaq üçün antisemitizmdən keçən yolu tez-tez açıq şəkildə vurğulamışlar. Antisemit təlatümləri “ümumi” işin xeyrinə hesab edənlərdən biri elə siyasi sionizmin yaradıcısı Teodor Hertzel olmuşdur. O öz gündəliyində yazırdı: “Parisdə mən antisemitizmə daha geniş mənada baxmağa başladım. Antisemitizmi indi mən tarixi cəhətdən başa düşürəm... Antisemitizm qüdrətli və şüuraltı qüvvə olmaqla yəhudilərə heç bir ziyan gətirməz. Mən bu hərəkatı yəhudi individuallığının formalaşması üçün xeyirli hesab edirəm”. Hertzel 1897-ci ildə Bazeldə sionistlərin birinci konqresində çıxışı zamanı bəyan etmişdi: “Əgər bizə öz böyük məqsədlərimizə çatmaq üçün milyon yəhudini qurban vermək lazım gələcəksə, biz düşünmədən buna gedəcəyik”. Hertzelin tənqidçilərindən biri 1895-ci ildə ona demişdi: “Siz yəhudilərə ölçüyəgəlməz ziyan vurmusunuz”. Cavabında Hertzel utanmadan bildirmişdi: “Mən yəhudilərin ən böyük düşməni sayılmağa layiqəm. Yəhudilərin düşmənləri bizim ən böyük dostlarımız olacaqlar. Yəhudilərə düşmən ölkələr bizim yaxın mütəffiqlərimiz sırasında yer alacaqlar”. Hertzel başa düşürdü ki, yəhudiləri öz ölkələrindən İsrailə köçməyə vadar etmək üçün “yəhudilərə nifrət” konsepsiyası işə salınmalıdır. Tədqiqatçı Tatyana Qraçevanın “Xazariya proyekti” əsərində göstərdiyi kimi: “Müharibə, sadə yəhudilərin məşəqqəti və ölümü, antisemitizm sionistlərə onunçün lazım idi ki, yəhudilər təqiblərdən yaxa qurtarmaq üçün İsrailə axışsınlar. Əks təqdirdə insanları bərəkətli ölkələrdən ayırıb sərt təbiətli İsrailə gətirmək mümkün olmazdı”.
 Sionistlərə faşizm yəhudi millətinin birliyini təmin etmək üçün lazımdır. Sionistlərin “SSRİ yəhudisinin katexizisi” adlı gizli sənədində deyilir: “Bizim ən qüdrətli silahımız, birliyimizin əsas stimulu- antisemitizmdir”. Sionizmin tanınmış xadimlərindən biri Zeev Jabotinski hələ 1905-ci ildə göstərirdi ki, “prinsipə qaldırılmış antisemitizm bizim sionist aqitasiyamız üçün xeyirli və əlverişlidir”. O antisemitizmi “yatanı ayıldan birəyə” bənzədirdi. Macar ravvini V.Şveyts 1939-cu ildə yazırdı: “Hal-hazırda yəhudilərə qarşı tətbiq olunan rasist qanunları... ümumilikdə yəhudiliyi təmizləyəcək, ayıldacaq və gəncləşdirəcək”. Beynəlxalq Sionist Təşkilatının həmtəsisçisi Maks Nordau antisemitizmi assimilyasının qarışısını alan yeganə divar adlandıraraq xeyirli və vacib bir hal kimi xarakterizə edirdi. İsrailin baş naziri David Ben-Qurion vaxtilə Nyu-Yorkun “Kempfer” yəhudi qəzetində açıq-aydın yazmışdı: “Əgər mənim imkanım və iqtidarım olsaydı, güclü cavan adamlardan ibarət qruplar yaradardım, qeyri-yəhudi adı altında maskalanmış bu adamların əlinə antisemit şüarlar verərdim və yəhudilərin üstünə göndərərdim. Bu adamlar kobud antisemit metodlarla yəhudiləri təqib edərdilər. Zəmanət verirəm ki, həmin ölkələrdə İsrailə köçmək istəyənlərin sayı birə on artardı. Minlərlə emissarın nəticəsiz moizələrindənsə, bu cür üsul daha məhsuldardır”.
 Antisemitizm- sionizmlə vahid mexanizmin bir hissəsini təşkil edərək yəhudiləri başqa xalqlarından ayrı saxlamaq və qlobal planların icraçısı etmək üçün istifadə olunmaqdadır. Konspiroloqların dediyi kimi, antisemitizm və sionizm elə bir medalın iki üzüdür. Sionist kahinlərinin fikrincə, yəhudilərə təzyiq edilməsə, onlar özlərini Allahın seçilmiş xalqı saymazlar və digər xalqların içində əriyib gedərlər. Antisemitizm sionizmin ayaqda qalması üçün hava və su kimi lazımdır. Sionist funksionerləri özləri də bildirirlər ki, ancaq antisemit atmosferdə soydaşları arasında uğur qazana və tərəfdar toplaya bilərlər. Odur ki, Xolokost sionistlər üçün əslində fəlakət yox, xilas hesab edilir.
 “İudaika Ensiklopediyası”nın redaktorlarından biri Yakov Klatskin 1925-ci ildə sionizmin antisemitizmlə hansı məsafədə olmasını belə açmışdı: “Əgər biz antisemitizmin düzgün olduğunu qəbul etməsək, onda gərək öz millətçiliyimizin düzgünlüyünü də qəbul etməyək. Əgər xalqımız öz milli həyatı ilə yaşamağa layiqdirsə və bunu istəyirsə, onda xalqımız yaşadığı millətin içində yad cismə çevrilir. Xalqımız öz seçilmişliyini israr etməklə içində yaşadığı millətin həyati məkanını daraldır. Odur ki özlərinin milli tamlıqları uğrunda bizimlə mübarizə aparanlar haqlıdırlar”.
 Sionistlər daim öz rasist ideyalarını reallaşdırmaq üçün antisemitizmi vasitə kimi istifadə etmişlər. Amerikan publisisti Alfred Liliental göstərir ki, “antisemitizm sionistlər tərəfindən inam səviyyəsinə qaldırılmışdır və sionizmi öz arxasınca irəli aparan qayışa çevrilmişdir”. Təsadüfi deyil ki, tarixən antisemit hərəkatların rəhbərləri və yəhudilərə qarşı təzyiqlərin provokatorları məhz yəhudi kökənli şəxslər olmuşlar. 12-ci əsrdə yaşamış ispan alimi və həkimi Pedro Alfonso məşhur antisemit traktatın müəllifi kimi tanınmışdır, halbuki o əsl adı Moisey Sefardi olan yəhudi idi. 13-cü ərsdə Fransiskan Ordeninə daxil olaraq səlibçiləri yəhudilərin üstünə yönəltmiş, bununla böyük qırğınlara səbəb olmuş Nikolya Donin Parisdə yəhudi ailəsində doğulmuşdu və ravvin təhsili almışdı. 14-cü əsrdə yəhudilərə qarşı kəskin mübarizə aparmış Nurqos yepiskopu Pablo de Santa Mariya əsl adı Solomon Levi olan yəhudi idi. İspaniya inkviziyasının yaradıcısı, yəhudilərin genişmiqyaslı təqibinin təşəbbüskarı Tomas de Torkvemada da yəhudi kökənli idi. Antisemit nəzəriyyəsi ilə tanınmış Avstriya filosofu və psixoloqu Otto Veyninqer varlı yəhudi ailəsində doğulmuşdu. Çar Rusiyasının monarxist ictimai-siyasi xadimi, Qarayüzlər Hərəkatının yaradıcısı Vladimir Qrinqmut yəhudilərə qarşı sərt aksiyaların təşəbbüskarı kimi tanınsa da, özü də yəhudi kökənli idi. 20-ci əsrin tanınmış antisemit avantüristi İqnats Trebiç-Linkoln macar yəhudilərindən idi. Ukrayna faşizminin atası, yəhudilərə qarşı kütləvi qırğınların səbəbkarı Stepan Banderanın anası Miroslava Qlodzinskaya Polşa yəhudisi idi. Onun atasının atası Moyşenin və anası Rozaliyanın da yəhudi olduqları adlarından bilinməkdədir.
 Dünyanın antisemit təşkilatlarının əksəriyyətinin rəhbərləri yəhudilər və ya kriptoyəhudilərdir. Beləliklə, antisemitizmin kökünü və bir anlayış kimi yaranmasını araşdırdıqda görürük ki, əsl antisemitzm elə sionizmə bağlıdır. Bəzən sionistlər qeyri-yəhudi xalqları rasizmdə günahlandırırlar, amma İsrail dünyada ən rasist dövlətdir. Əsl antisemistlər elə sionistlərin özləridir, belə ki sionistləşmiş yəhudilərin öz əmiləri oğlu, onlarla eyni qövmdən olan ərəbləri görməyə gözləri yoxdur. Ərəblər isə bildiyimiz kimi, semit xalqların 90 faizini təşkil edirlər.
 Paradoks həm də ondan ibarətdir ki, Qərb dövlətlərinin qəbul etdiyi antisemitizm maddəsi beduinləri, druzları, fələstinliləri yox, ancaq və ancaq “seçilmiş” semitləri- yəhudiləri əhatə edir. Bu maddə ancaq yəhudiləri təhqir edənlərə tətbiq olunur. Ərəb təhqir olunubsa, bu antisemitizm sayılmır. Ad semitlərin olsa də bu maddədən ancaq “seçilmişlər” yararlana bilirlər.
 Tatyana Qraçeva yazır: “Antisemitizm termini Bnay-Brit mason lojasına məxsus Antidiffamasion Liqa tərəfindən ortaya atılmışdır və yəhudiləri diskriminasiyadan qorumaq yox, sionizmin cinayətlərini gizlətmək məqsədi güdür. Əsl cinayətləri sionistlər öz xalqlarına qarşı törətmişlər. Əgər kimsə bu cinayətləri və onların sionizmlə əlaqəsini açıqlayırsa, sionistlər həmin adamı antisemitizmdə günahlandırırlar. Bu məsələdə sionizmin daha bir antisistem mahiyyəti üzə çıxır; Lev Qumilyovun dediyi kimi, antisistem üçün fəaliyyətin gizliliyi və yalan kimi mübarizə üsulu xarakterikdir”.
 
FAŞİZMİN YƏHUDİ SİMALARI
 
 İkinci Dünya Müharibəsinin real tarixi ustalıqla ört-basdır və falsifikasiya olunmuşdur. Ənənəvi tarixşünaslıqda Hitler və nasizm haqqında obyektiv informasiya yoxdur. Araşdırmalar göstərir ki, faşizmin vacib fiqurlarının əksəriyyəti yəhudi qanının daşıyıcıları olmuşlar. Tanınmış psixoanalitik Valter Lanqer “Hitlerin qəlbi” kitabında göstərir ki, Hitler nəinki Rotşildlərdən maliyyə dəstəyi alırdı, həm də onlarla eyni soydan idi. Hitlerin nənəsi Mariya Şiklqruber bir müddət baron Rotşildin evində xadimə işləmişdi və ondan həmilə qalaraq kəndinə qayıtmışdı. Həmin nigahdankənar əlaqədən Adolfun atası Aloiz doğulmuşdu. Adolf Hitler Rotşildin nəvəsi idi. Mariya Şiklqruberin babasının adı Yakob Şiklqruberdir ki, bu ad tipik yəhudi adıdır. Maraqlıdır ki, Şiklqruber familiyasının mənası alman dilində şekel mədəni -şekel yəhudilər pula deyirlər-, yəni pul mədəni, idiş dilində isə şekel toplayan, yəni vergiyığan deməkdir. Aloiz doğularkən sənədində atasının adı göstərilməmiş və “qanundankənar doğulmuş” yazılmışdı. 39 yaşına kimi anasının Şiklqruber familiyasını daşımış, sonra atalığının Hitler familiyasını götürmüşdü. 5 yaşında olanda anası Çexiya yəhudilərindən olan dəyirmançı İohann Hitlerə ərə getmişdi. Aloiz həyatı boyu 3 dəfə evlənmişdi, Adolf onun üçüncü arvaddan- yəhudi qadın Klara Pölzldan olan oğlu idi. Lanqer bildirir ki, İngiltərə kral ailəsinin nümayəndəsi lord Maunbatten özü də Rotşild soyundan olduğuna görə Hitlerə dəstək verirdi.
 Hələ 1928-ci ildə Avstriya polisi müfəssəl tədqiqiat apararaq müəyyənləşdirmişdi ki, Hitlerin babası yəhudidir. 14 oktyabr 1933-cü ildə İngiltərənin “Deyli Meyl” qəzeti Buxarestin yəhudi qəbiristanlığında basdırılmış Adolf Hitler adlı adamın qəbrinin şəklini dərc etmişdi və yazırdı ki, bu Almaniya reyxskanslerinin babasıdır. 1936-cı ildə Almaniyadan İsveçrəyə qaçmış yəhudi jurnalist Konrad Qeyden burada Hitlerin həyat yolundan bəhs edən kitab buraxmışdı. Qeyden göstərirdi ki, Hitlerin anasının babası İohann Solomon adlı yəhudidir, Hitler familiyası arilərdən də çox yəhudilərin familiyasıdır və Hitlerin qohumları yəhudi qəbiristanlığında dəfn olunmuşlar. Açıqlama Hitlerə elə təsir etmişdi ki, Qeyden 1937-ci ildə alman vətəndaşlığından çıxarıldı və Almaniyadakı əmlakı müsadirə olundu. 1938-ci ildə Avstriya Almaniyanın tərkibinə birləşdirilərkən Hitlerin öz doğma kəndləri Dellersxaym və Ştronesi sökdürdü, burdakı qəbiristanlıqları dağıtdıraraq yerində poliqon qurdurdu. Bu Hitlerə onunçün lazım idi ki, heç kəs onun yəhudi kökünü aydınlaşdıra bilməsin. O deyirdi: “İnsanlar mənim kim, hardan və hansı ailədən olduğumu bilməməlidirlər”.
 Almaniya kəşfiyyatının rəhbəri Qeydrix Reynxard Hitlerin Rotşildin övladı olması ilə bağlı bir sıra materiallar toplamışdı və bu materialları Avstriya kansleri Enqelbert Dolfusa ötürmüşdü. Dolfus həmin materialları Hitlerin doğulması ilə bağlı yerli sənədlərlə birgə Qans-Yurqen Kelerə vermişdi. Keler Gestaponun keçmiş zabiti idi və hələ müharibədən qabaq İsveçrəyə qaçmışdı. Toplanmış materiallar əsasında Keler 1940-cı ildə Hitlerin yəhudi kökləri və əməlləri barədə “Gestaponun pərdəarxası” adlı kitab yazmışdı. Hitlerin Avstriyanın paytaxtını tutmağa hər vəchlə can atması da onun sirrini açmağa dəlalət edən sənədləri məhv etmək istəyi ilə bağlı idi. Keler göstərir ki, Adolfun doğulduğu Avstriyada kəndlilər arasında Hitler familiyası yoxdur- bu familiya daha çox Qalisiya yəhudiləri arasında geniş yayılmışdır. Hitlerə 1941-ci ildə Vyanada verilmiş əsl pasport qalmışdır. İkinci Dünya Müharibəsi dövründən İngiltərə kəşfiyyatının arxivində saxlanılan bu pasportun üzərindən 2002-ci ildə gizlilik qrifi götürülmüş və mətbuatda dərc olunmuşdur. Pasporta Hitlerin yəhudi olmasını təsdiqləyən möhür vurulmuşdur. Pasportda Hitlerin Fələstində məskunlaşmasına icazə verən viza ştampı da vardır.
 1943-cü ildə Harvardda aparılan gizli tədqiqatın nəticələri də Hitlerin yəhudi soylu olduğunu göstərmişdir. Tanınmış ingilis tədqiqatçısı Devid İrvinq Hitlerin yəhudi kökləri barədə çoxlu material toplamışdı. Hitlerin vəkili, müharibə dövründə Polşanın general-qubernaotoru işləmiş Qans Frank Nürnberq məhkəməsində mühakimə olunarkən ifadə verərək müfəssəl şəkildə göstərmişdi ki, Hitlerin damarlarından yəhudi qanı axır. 2010-cu ildə isə Hitlerin 39 qohumunun tüpürcəyi yoxlanıldı; DNK analizləri Hitlerin yəhudi kökənli olduğunu göstərdi. Jurnalist Jan Pol Müldür və tarixçi Mark Vermiremin apardığı bu tədqiqatın nəticələri Belçikanın “Knack” jurnalında dərc olundu.
 Məhz Rotşildin pulları zəif, mənəvi cəhətdən qapalı bir uşağı Almaniyanın sahibinə çevirmişdir. Tədqiqatçı Andrey Şarqorodski yazır: “Hitler böyüyəndə kimin nəvəsi olduğunu öyrəndi. Anası öləndən sonra paytaxta gəlib öz varlı qohumları ilə əlaqələr yaratdı və soy dinastiyasının maraqları çərçivəsində özünün irəli getməsi üçün zəmin hazırladı. Məhz həmin vaxtı onun Rotşildlər klanına mənsub olması üzə çıxdı. Qohumluq əlaqələrinə önəm verən Rotşild kimi masonlar həmişə çoxlu nigahdankənar uşaqlara malik olublar. Bu uşaqlar qəbul edildikləri ailələrdə böyüsələr də, qan qohumları onları unutmurdular və nəzərdən buraxmırdılar. Mason Rotşildlər hakimiyyətə can atan Hitlerə şərait yaratdılar. Hamıya məlumdur ki, Rotşildlərin dünyanın bir çox mühüm sahələrinə təsir imkanları vardır. Uzun müddətdir ki, onlar maliyyə, siyasət, mətbuat, hərb sahələrində, hətta kral ailələrində aparıcı və idarəçi mövqelər tutublar. Bu dinastiyanın içindən demək olar ki Amerikanın bütün prezidentləri çıxıblar. Məgər deməyə ehtiyac var ki, onların rəhbərlik etdiyi ölkələrin cəlb olunduğu dünya müharibəri Rotşildlərin başında durduğu mason qardaşlığı tərəfindən maliyyələşdirilir? Təəccüblü deyil ki, Hitleri hakimiyyətə gətirən təşkilat sükan arxasında yalnız öz dinastiyasından olan lideri görmək istəyirdi. “Dünyanın başqa xalqları kimi yəhudlər də işlək heyvanatdırlar. Onlar hakim ağaların nümayəndələrinin qlobal nəzarəti maneəsiz həyata keçirmələri, bütün dünyanı ələ almaları, hər yerdə mason qardaşlığına mənsub silahdaşları yerləşdirmələri üçün işləməyə borcludurlar”- Rotşildlər Hitleri belə öyrədirdilər. Rotşildlər nasist liderin arxasında duran maliyyə gücü oldular. Bu iudey dinastiyasının nümayəndələri əvvəl yəhudi xalqına himayədarlıqdan dəm vursalar da, öz şəxsi məqsədlərini güdərək onun inamını ayaqlamaqla, açıq şəkildə nifrət yağdırmaqla və qırmaqla yəhudi xalqından həyasızcasına istifadə etdilər”.
 Hitlerin aşbazı freyleyn Kunde, həkimi Teodor Qilbert Morell, katibi Emil Morris, vəkili Qans Frank, fotoqrafı Henrix Hofman, məşuqəsi Yeva Braun yəhudi olmuşlar. Kəşfiyyat işçiləri Hitlerin yanına gəlib Rumıniya marşalı Yon Antoneskunun ona göndərdiyi aşbazın yəhudi olduğunu deyəndə Hitler belə cavab vermişdi: “Hə nə olsun? Niyə məni boş-boş şeylərə görə narahat edirsiniz? Məgər bilmirsiniz nə etmək lazımdır? Arian adı verin getsin”. Şəxsi həkimi yəhudi Morellin Hitleri müalicə metodları, çoxlu iynələr vurması digər həkimlərdə şübhə yaratmışdı ki, o Hitleri qərəzli şəkildə düzgün müalicə etmir. Həyatının son illərində Hitler özünü pis hiss etdiyinə görə German Gerinq də Morellə həqarətlə yanaşırdı. Müharibədən sonra onu həbs edən amerikanlara Morell etiraf etmişdi ki, müttəfiqlərə kömək məqsədilə o Hitleri tədricən zərəhləməklə məşğul olmuşdur. Hitlerin anasının həkimi olan Eduard Blox da yəhudi idi; Hitler ona 1940-cı ildə ABŞ-a köçmək üçün icazə vermişdi. Hitlerin qızı Gizela Xozer müharibədən sonra ravvin oğlu Filipp Marvinə ərə getmişdi, İsrailə köçmüşdü, iudaizmi qəbul etmişdi və ömrünün axırına kimi orada yaşamışdı.
 Bu rakursda nasistlərin Vyanada bankir Rotşildlə bağlı sərgüzəştləri ibrətamizdir. Hitler ordusu Avstriyanı tutan zaman Rotşild heç nə olmamış kimi rahat şəkildə paytaxtdakı dəbdəbəli sarayında yaşayırdı. Nasistlər onun sarayına doluşdular, buradakı qızıl-zinət əşyalarını, o cümlədən bahalı İran xalçalarını müsadirə edib apardılar. Əsəbləşmiş bankir Hitlerə şikayət ərizəsi yazdı. Elə bilirsiz Hitler yəhudi bankirini qaz kamerasına göndərdi? Yox! Hitler ağsaqqaldan rəsmi şəkildə üzr istədi və dəymiş ziyanı dövlət büdcəsindən ödədi. Deyilənlərə görə, xalçalar Yeva Braunun xoşuna gəldiyindən geri qaytarılmamışdı. Amma dövlət büdcəsindən ayrılmış pula müsadirə olunmuş xalçaların yerinə İrandan onların ekvivalenti olan antikvar xalçalar alınıb gətirildi və Rotşildə verildi. Hitlerin müavini, Almaniyanın daxili işlər naziri Henrix Himmler yeni xalça kolleksiyasını Rotşildə təntənəli şəkildə təqdim etdi və üzr istədi. Himmler şəxsən özü Rotşildin İsveçrəyə evakuasiyası ilə məşğul oldu, bununçün SS-çilərin mühafizə etdiyi lüks vaqonlara malik xüsusi qatar ayırdı. Rotşild Vyanadan yola salınarkən ona bir sıra bahalı hədiyyələr verildi. Əlbəttə ki bu hədiyyələrdən imtina etməyə Rotşildin yəhudi qüruru imkan vermədi.
 Professor Ditrix Bronder 288 mənbə əsasında nasist Almaniyası rəhbərliyinin gizli yəhudilərdən ibarət olmasına dair “Hitlerin gəlişinə qədər” adlı kitab yazdı. Lakin kitab çapdan çıxan kimi sionist idarəçilər Almaniyada təcili surətdə yəhudilərin xırda tənqidini belə qadağan edən qanun çıxardılar və beləliklə, kitab satışdan yığışdırıldı. Tarixçi Xenneke Kardelin yazdığı “Adolf Hitler - İsrailin qurucusu” adlı kitab da satışa buraxılmadı; Almaniya məhkəməsinin qərarı ilə kitabın 10 min nüsxəsi dənizdə batırıldı. Kardel İsveçrəyə getdi və burda öz nəşriyyatını açandan sonra həmin kitabı yenidən buraxdı. Kitabdakı faktlar Avropa ictimaiyyətini şoka saldı. Kardel göstərirdi ki, nasistlərin hakimiyyətə gəlməsi təsadüfi olmamışdır- onlara sionistlər kömək etmişlər. Müəllfin fikrincə, nasist Almaniyasının kriptoyəhudi rəhbərliyinin yalnız bir məqsədi olmuşdur: Avropadan yəhudiləri Fələstinə köçürüb burada layiqli dövlət qurmaq. İoxim Fest, Bernt Enqelman, Konrad Xayden, Avqust Kubiçek, Helmut Xayder, Qans Tsiqler, Villi Frişauer kimi tədqiqatçılar da məsələyə eyni prizmadan yanaşmışlar.
 Əgər faşist Almaniyası rəhbərlərinin- Hitlerin, Gebbelsin, Qeydrixin, Gessin, Müllerin, Menqelin, Himmlerin şəkillərinə baxsaq, görərik ki onlarda ağız dolusu bəhs etdikləri sarıçaç, göygöz ari balasından əsər-əlamət də yoxdur. Əksinə onlar daha çox qarayanız və qaragözdürlər. Bu onların ari olmaqdan da çox yəhudi milliyyətinə mənsubluqları ilə əlaqədardır. Yəhudilərin Fələstinə qovulması planının müəllifi, SS oberşturmbanfüreri Adolf Eyxman təmizqanlı... yəhudi idi. Uşaqlıqda qara göz və saçlarına görə həmyaşıdları ona “balaca cühud” deyirdilər. İvrit və idiş dillərini bilən bu adam bütün sionist ədəbiyyatını oxumuşdu, sionistlərin məram və məqsədlərini yaxşı bilirdi. SS-çi həmkarları əsəbləşirdilər ki, Eyxman içimizə necə düşüb, axı yəhudi olması burnunun yekəliyindən bilinir: “Onun burnundan sinaqoqun açarı asılıb!”. Cavabında rəhbərlik deyirdi: “Sakit olun, fürerin əmridir”. Yəhudi tədqiqatçısı Xanna Arendt onu “əqidəli sionist” adlandıraraq yazır ki, Eyxmanın məqsədi “yəhudilərin ayağının altında möhkəm torpaq olması”, yəni yəhudilərin öz dövlətini yaratması olmuşdur. Eyxman məhkəmədə demişdi ki, mənim işim yəhudi funksionerlərinə, yəni sionistlərə Fələstinə emiqrasiyasını təşkil etməkdə köməkdən başqa bir şey olmayıb. Həyat yoldaşı Vera Eyxman bildirmişdi: “Mənim ərim yəhudi xalqı uğrunda mübarizə aparıb və kömək lazım olan hər an kömək edib... O sadəcə emiqrasiyaya cavabdehlik daşıyırdı”. Eyxman asılarkən axırıncı sözləri bu oldu: “Asın, asın... Cühudun biri də azalsın”.
 Rasizmin ideoloqu, faşistlərin əsas mətbu orqanlarından olan “Der Stürmer” qəzetinin baş redaktoru Yulius Ştreyxer yəhudi idi- Nürnberq tribunalının qərarı ilə ölümə məhkum edildikdən sonra, cəhənnəmdə onu qarışıq salmasınlar deyə qoyulduğu yeşiyin üstünə əsl adını yazdılar: Abraham Qoldberq. “Der Stürmer”in aparıcı yazıçılarından olan İonas Volk Polşa yəhudisi idi. O qəzetdə “Qeynts Brand” imzası ilə yazırdı. Volk yəhudilərin orta əsrlərdə qoyların başına açdığı oyunların təsvirçisi kimi məşhur idi; onun yəhudilərin quyuları zəhərləmələri, ritual qətllər təşkil etmələri, xristan məbədlərini murdarlamaları haqqında məqalələri qəzəbləri coşdururdu. Qəzetin bütöv bir nömrəsini Volk yəhudilərin xristian körpələrini oğurlayaraq ritual şəkildə öldürüb qanlarını içmələrinə həsr etmişdi. Millətçi və antisemit “Ostara” jurnalının naşiri Lans fon Libenfels də yəhudi idi. O Hitlerə “dəyərli ideyalar vermiş” birisi kimi tanınır. Libenfelsin əsas lozunqu belə idi: “Biz əksinqilabçılar yəhudilərə Fələstində öz dövlətlərini yaratmaq hüququ veririk”. Faşist Partiyasının baş ideoloqu Alfred Rozenberq Pribaltika yəhudisi idi. O Hitlerin formalaşmasında böyük rol oynamışdır. 1919-cu ildə yazdığı kitabında Rozenberq yəhudilərin öz dövlətlərini yaratmaq ideyasına qarşı çıxsa da, sionizmi alqışlayırdı. Faşistlərin “irqi nəzəriyyəsinin” müəllifi olan Rozenberq Polşa və SSRİ ərazisində total soyğunçuluq və qətliam əməliyyatlarına rəhbərlik etmişdir. Faşist Partiyasındakı proseslərə Hitlerin köməkçisi, katibi, mühafizəçisi və sürücüsü işləyən, milliyyətcə yəhudi olan Emil Moris nəzarət edirdi. Hitlerin hakimiyyət uğrunda kəskin mübarizə apardığı dövrlərdə onun hüquqlarını Bamberqdən olan yəhudi vəkilin oğlu Qans Frank qorumuşdu. 1933-cü ildə keçirilən partiya qurultayında Frank demişdi: “Yəhudi məsələsini yalnız yəhudi dövlətinin yaradılması məsələsini qaldırmaqla hüquqi müstəvidə həll etmək mümkündür”. Müharibə dövründə Frank Polşanın general-qubernatoru təyin olunmuşdu və bu ölkənin yəhudilərdən təmizlənməsi işlərinə rəhbərlik etmişdi. Faşist Partiyasının Ali Məhkəmə sədri Valter Buxun həyat yoldaşı (Hitlerin şəxsi katibi Martin Bormanın qaynanası) yəhudi idi. Faşist Partiyasının xarici mətbuat katibi Ernst Xanfştenql Nyu-York yəhudisi Secvik-Heynenin oğlu idi. Xanfştenql Harvard Universitetini qurtarmışdı və ABŞ prezidenti Franklin Ruzveltin tələbə yoldaşı olmuşdu. Hitlerlə hələ gənclik illərindən dostluq etmiş, onu yönəltmiş bu adamı konspiroloqlar “fürerlərin yetişdirilməsi üzrə mütəxəssis” adlandırırlar. Xanfştenql müharibə dövründə həm də Ruzveltin məsləhətçisi işləyirdi.
 Hitlerdən sonra Reyxin ikinci adamı sayılan Gestapo şefi Henrix Himmlerin nənəsi İtaliya yəhudisi idi. Hitlerin partiya üzrə müavini, SS oberqruppenfüreri Rudolf Gessin anası yəhudi idi, yəni bizim qanunlara görə yarıyəhudi, iudey qanunlarına görə təmizqanlı yəhudi idi. Gess ana tərəfdən İngiltərənin baş naziri Çerçillin qohumu sayılırdı. Almaniya kəşfiyyatının atası sayılan admiral Vilhelm Kanaris Yunanıstan yəhudilərindən idi və İngiltərə kəşfiyyatına işləyirdi. Amerikan hərbi tarixçisi Ladislas Faraqo yazır ki, admiral Kanarisin rəhbərlik etdiyi kəşfiyyat idarəsi- Abver “yəhudilərlə, özü də təmizqanlı yəhudilərlə qaynaşırdı”. “Ali irqin təmizliyini” barbar bağıran Almaniyanın təbliğat naziri Yozef Gebbels özü ispan-holland yəhudilərindən idi. Sinif yoldaşları onu qıcıqlandırmaq üçün “ravvin” deyə çağırırdılar. Məhz o Hitleri hakimiyyəti tutmağa, sonra isə müharibəyə başlamağa ruhlandırmışdı. Onun arvadı Maqda Berend-Fridlender də yəhudi idi və Yəhudi Agentliyinin xarici əlaqələr şöbəsinin məsulu, sionist hərəkatının liderlərindən sayılan Xaim Arlozorovun məşuqəsi olmuşdu. Gebbels müharibənin axırına kimi yəhudi qaynanasının evində yaşamışdı. Alman kəşfiyyatının “düşünən beyni” sayılan general Reynxard Qeydrix yəhudi musiqiçisinin oğlu idi və qızlıq familiyası Zyuss idi. O müharibə dövründə Çexoslovakiyanın protektoru işləyərkən idarəçiliyi elə ustalıqla aparmışdı ki, bir çoxları onu Hitlerin varisi hesab edirdilər. Qeydrixin əlinin altında yəhudi milliyyətindən olan bir neçə SS zabiti işləyirdi. Aviasiya naziri reyxsmarşal German Gerinq düzdür, təmizqanlı alman hesab olunurdu, amma atalığı Epenşteyn yəhudi idi və o atalığını çox sevirdi. 9 noyabr 1923-cü ildə “Pivə qiyamı” zamanı iki güllə yarası alarkən Gerinqi ölümdən Robert Ballin adlı yəhudi xilas etmişdi ki, bunun müqabilində o Ballinə bir sıra xidmətlər göstərmişdi. 1991-ci ildə “Tarixin sualları” jurnalı yazırdı ki, Gerinqin əcdadları 17-ci əsrdə xristianlığı qəbul etmiş yəhudilər olmuşdur. Yəqin qan çəkdiyinə görə idi ki, Gerinq yəhudi qadına evlənmişdi. Gerinqin müavini, aviasiya general-feldmarşalı Erxard Milxin atası yəhudi idi. Gerinq müavinini situasiyadan çıxarmaq üçün partiya üzvlərinə deyirdi ki, Milxin anası yəhudi əri ilə yatmırdı, Milx onun alman oynaşından doğulmuşdur. Gerinq dostları arasında bu barədə danışarkən gülərək deyirdi: “Bəli, biz Milxi peysər etdik, amma aristokratik peysər etdik”. Milx qırıcı-bombardmançı “Messerşmitt Me.262” təyyarəsinin və “Fau” raketinin yaradılması işinə rəhbərlik etmişdir. O ingilislər tərəfindən tutulduqdan sonra ömürlük həbs cəzasına məhkum olunsa da, 1955-ci ildə azadlığa buraxıldı, “Fiat” və “Tissen” konsernlərində məsləhətçi kimi işə götürüldü. Arxitektura generalbauratı Günter Burştın da yəhudi idi. Burştın ilk tank proyektlərindən birini hazırlamış, tanka qarşı dirək maneəsinin yeni formasını yaratmışdır. Üçüncü Reyxə sədaqətli xidmətinə görə Burştın 1-ci və 2-ci dərəcəli Hərbi Xidmətlər Xaçına layiq görülmüşdü. O 15 aprel 1945-ci ildə Sovet əsgərləri tərəfindən öldürülmüşdür. Faşist Partiyasının təşkilati şöbəsinin rəhbəri, əmək naziri oberqruppenfürer Robert Leyin də yəhudi olması barədə məlumatlar vardır. Ley deyirdi ki, biz insanları üç yaşından faşist ideologiyasına oturtmalıyıq. Hərbi-hava qüvvələri generalı Helmut Vilberqin anası yəhudi idi; 1935-ci ildə Hitler ona ari adı vermişdi. General Qottard Xeinriki yəhudi qadına evlənmişdi. Almaniya hərbi-dəniz flotunun komandanı qross-admiral Karl Döneçin əlinin altında özünün dediyi kimi dörd yüksək rütbəli yəhudi zabit işləyirdi. Vitse-admiral Bernxard Roqqe yəhudi idi. Roqqenin gəmisi müttəfiq və neytral ölkələrin 22 gəmisini tutmuş, ya da batırmışdı. Göstərdiyi şücaətlərə görə Roqqe Cəngavər Xaçı və xüsusi olaraq onunçün düzəldilmiş, üstü brilyantla bəzədilmiş nişanla təltif olunmuşdu. O müharibədən sonra NATO ordusunda xidmət etmişdi. Qross-admiral Erix Rederin atası gənc yaşlarında lüterianlılğı qəbul etmiş yəhudi idi. Reyxin tanınmış gəmi mühəndisi Frans Mendelson, Atlantika uğrunda ingilislərə qarşı döyüşlərdə fərqlənmiş Paul Aşer, admiral Günter Lütens, dəniz döyüşlərində ad çıxarmış hərbi gəmi kapitanları Gelmut Şmokel və Gelmut Rozenbaum də yəhudi idilər. Yəhudi kontr-admiral Karl Külental İspaniyadakı hərbi-dəniz attaşesində xidmət göstərirdi və alman kəşfiyyatının tapşırıqlarını yerinə yetirirdi. 56-cı tank korpusuna, ardınca “Cənub” ordu qruplaşmasına komandanlıq etmiş general-feldmarşal Erix fon Manşteyn əsl familiyası Levinski olan yəhudi idi. Yəhudi tarixçilər Manşteynin sərkərdə kimi tərifini göylərə qaldırsalar da, o öz uğursuzluqları ilə yadda qalmışdır. Solçı şəhəri uğrunda döyüşlərdə onun qoşunu arabaları və ştabı sənədləri qarışıq ataraq 50 kilometr geriyə qaçmışdı.
 “Barbarossa” planının müəlliflərindən biri feldmarşal Fridrix Paulsun tərcüməçisi Koqan yəhudi idi. Partizan hərəkatına qarşı kəskin mübarizəsi ilə ad çıxarmış SS generalı Erix fon dem Bax-Zelevski və yəhudilərin qanuna susamış Vyananın qaulayteri general-leytenant Odilo Qloboçnik özləri də yəhudi qanının daşıyıcıları idilər. Abverin podpolkovniki Ernst Bloxun atası yəhudi idi, amma Hitlerin ona verdiyi sənəddə deyilirdi: “Mən, Adolf Hitler, alman millətinin füreri həqiqətən təsdiqləyirəm ki, Ernst Blox xüsusi alman qanının daşıyıcısıdır”. Blox ABŞ dövlətinin xahişi ilə məşhur yəhudi ravvini Şneersonun işğal altında olan Polşadan çıxarılıb Amerikaya yola salınması əməliyyatına rəhbərlik etmişdi.
 Başında parıldayan dəmir kaska olan göygöz əsgərin şəkli faşist mətbuatının bəzəyinə çevrilmişdi. Qəzetlər bu şəklin altında “ideal alman əsgəri” yazıb, onu “təmiz ali irqin etalonu” kimi təqdim edirdilər. Lakin bu şəkildəki əsgər yəhudi Verner Qoldberq idi. Qoldberq mavi olduğuna görə ordudan qovulmuşdu, 1959-cu ildə isə Qərbi Berlin Palatasına deputat seçilmişdi.
 1940-cı ilin avqustinda təkcə Münhendəki 7-ci hərbi dairədə 2269 yəhudi zabit xidmət edirdi. Ordunun yüksək rütbəli məmurları arasında çoxlu yəhudilər vardı. 1944-cü ilin yanvarında Vermaxtın Kadrlar Şöbəsi 77 nəfər yüksək rütbəli zabit və generalın siyahısını çıxarmışdı ki, onların “yəhudi irqi ilə qarışığı vardı və yaxud yəhudi qadınlara evlənmişdilər”. Hitler onların hamısına “təmiz alman qanlı” olmaları haqda sənəd vermişdi və orduda xidmətlərini məqbul saymışdı. Onların içərisində 23 polkovnik, 5 general-mayor, 8 general-leytenant və 2 general vardı. Amerikan Hərbi Universitetinin professoru Brayan Ruqq “Hitlerin yəhudi əsgərləri” kitabında göstərir ki, həmin siyahı tam deyil; bu siyahıya vermaxtın, aviasiyanın və flotun daha 60 yüksək rütbəli zabit və generalının, o cümlədən 2 feldmarşalının da adı əlavə olunmalıdır. Riqq şəxsən 1200 yəhudi qanlı insanın Hitler ordusunda xidmət etməsini qeydə alıb sənədləşdirmişdir. Ümumilikdə Hitler ordusunda 150 min yəhudi xidmət etmişdir. SSRİ-yə əsir düşən 4 milyon 126 min 964 Vermaxt əsgərinin içində 10 min 137 yəhudi də vardı. Liberal müəlliflər Hitlerin nəhəng yəhudi ordusu barədə danışmağı sevmirlər. Bu yəhudilər də alman faşistləri ilə birgə Sovet kənd və şəhərlərini dağıdır, əsgərlərini öldürür, qadınlarını zorlayırdılar. Amma maraqlıdır ki, hətta Sovet əsirliyində ölmüş həmin yəhudiləri belə İsraildə Xolokost qurbanları siyahısına daxil edirlər.
 Babası yəhudi olan Almaniya Federativ Respublikasının keçmiş kansleri Helmut Şmidt müharibə dövründə hərbi hava qüvvələrinin zabiti olmuşdur. O öz xatirələrində yazır ki, təkcə bizim aviasiya hərbi hissəmizdə mənim kimi yəhudi qanlı 15-20 adam xidmət edirdi. Vermaxtın tərkibindəki Finlandiya ordusunda xidmət edən yəhudilərin hətta səyyari sinaqoqları vardı ki, həmin sinaqoqun daimi ziyarətçiləri olan mayor Leo Skurnik və kapitan Solomon Klass göstərdikləri şücaətlərə görə alman ordu komandanlığı tərəfindən 1-ci dərəcəli Dəmir Xaç ordeninə layiq görülmüşdülər. Müharibə zamanı bir sıra təltiflərə, o cümlədən nadir hallarda verilən Qızıl Alman Xaçına layiq görülmüş polkovnik Valter Xollander də yəhudi idi. Xollanderin rəhbərlik etdiyi tanka qarşı briqada 1943-cü ilin iyulunda Kursk döyüşündə 21 Sovet tankını məhv etmişdi, buna görə o Çəngavər Xaçı ordeni ilə təltif olunmuşdu. Döyüşlərdə göstərdiyi şücaətlərə görə Cəngavər Xaçı ilə təltif olunmuş Vermaxt mayoru Robert Borxardt ingilislərə əsir düşərkən məlum oldu ki, o yəhudi oğludur və atası Londonda yaşayır. İngilislər Borxardtı atasının yanına buraxdılar, 1946-cı ildə isə o Almaniyaya qayıtdı. 1983-cü ildə, ölümünə az qalmış Borxardt alman məktəblilərinə belə deyirdi: “İkinci Dünya Müharibəsində Almaniya uğrunda vuruşmuş yəhudilərin çoxu bunu öz müqəddəs borcları hesab edirdilər”.
 İtaliya faşizminin yuxarı təbəqəsində də yəhudilər oturmuşdu. Benito Mussolininin anasının adı Roza, arvadının adı Raxel idi ki, hər ikisi tipik yəhudi adlarıdır. İtaliya faşistlərinin “Faşi di kombattimento” partiyasını yaradan 8 nəfərdən 5-i yəhudi idi. Faşistlərin “korporativ dövlətçilik” konsepsiyasının müəllifləri də yəhudilər olmuşlar. İtaliya Faşist Partiyasının teoretiki Cino Arias, pariyanın Roma təşkilatının yaradıcısı Massimo Rokka, Mussolinin müavini Aldo Finzi, hökumətin xarici işlər naziri Fulvio Suviç, maliyyə naziri Qvido Yunq yəhudi idilər. Dövlət Bankının rəhbəri Cuzeppe Teplits ravvin oğlu idi və ölkənin ağası məhz o sayılırdı. Mussolininin məşuqəsi, “İtalyan faşizminin mənəvi anası” adını almış jurnalist Marqarita Sarfatti Venesiyada varlı yəhudi ailəsində doğulmuşdu. Bu qadın Mussolininin sosialistdən faşist hərəkatının rəhbərinə çevrilməsində böyük rol oynamışdır. Sarfatti Mussolininin həm imicmeykeri, psixoanalitiki, odlu-alovlu nitqlərinin müəllifi, həm də faşist hərəkatının ruporu olan rəsmi jurnalın redaktoru idi.
 Almaniyanın digər müttəfiqi İspaniyanın faşist rəhbəri Fransisko Franko marran yəhudilərindən idi. Ona müxalif olan Kommunist Hərəkatının rəhbəri Dolores İbarruri də yəhudi idi. Bu konspiroloqlara onu deməyə əsas verir ki, İspaniyadakı vətəndaş müharibəsi yəhudilər tərəfindən idarə olunurdu...
 Qərb mediasi, rəsmi tarixçiləri və siyasətçilərinin səyləri nəticəsində İkinci Dünya Müharibəsi tarixinin bir çox vacib səhifələri cırılıb atılmışdır. Yəhudilər Üçüncü Reyxin yaradılmasında aktiv iştirak etmiş, şəxsən Hitlerin özünü maliyyələşdirmiş, faşist hakimiyyətində mühüm postlar tutmuş, “yəhudi məsələsinin” həllinə təsir göstərmiş, hətta Vermaxt ordusunun tərkibində Sovet ordusuna qarşı vuruşmuşlar. Lakin Reyxin məhvindən sonra sionistlər bütün günahı almanların boynuna qoymağa müvəffəq olaraq onlardan kontribusiya qoparmışlar. Hələ də Almaniya və alman xalqı İkinci Dünya Müharibəsinin əsas günahkarı sayılır, bu müsibətin əsl təşkilatçısı olan sionistlər isə diqqətdən kənarda saxlanılır.
 
HİTLER – İSRAİLİN QURUCUSUDUR
 
 Hitlerin doğma əmisi baron Edmund Beniamin Rotşild ölümqabağı 1934-cü ildə Hitleri rəssamlıqdan ayırıb ondan böyük siyasətçi düzəltmələri haqqında gündəliyində belə yazmışdır: “Əmim Solomon nigahdankənar övladı barədə mənə danışmışdı. Nə gizlədim, bizim soyun kişiləri tez-tez sola gedirdilər. 1908-ci ildə mən Vyanadakı qohumlarımızı ziyarət etdim və əmim Solomonun nəvəsi Adolf ilə görüşdüm... Ailə məsləhətləşmələrindən sonra biz qalan bankirlərlə və ravvinlərlə görüşdük. Gizli Sinedrionun növbəti plenumunda fəaliyyət proqramı hazırlandı... Biz gizlicə NSDAP partiyasını maliyyələşdirməyə başladıq, hücumçular dəstəsini silahlandırdıq. Pivə qiyamından sonra Veymar Respublikası rəhbərliyi ilə danışaraq Hitleri ümumi türmədən Şimali Saksoniyadakı qəsrlərdən birinə individual saxlanmaya köçürtdük, burda bizim adamlar onu gələcək diktator kimi hazırlamağa başladılar. Biz Almaniya sənayesinə, xüsusən onun hərbi sənaye kompleksinə yatırımlar qoymaya başladıq... Bizim təşkil etdiyimiz Birinci Dünya Müharibəsi Avropa imperiyalarını, Avropa dəyərlərini məhv etdi və Atlantikadan tutmuş Sakit okeana kimi İudey hökmranlığı yaratdı. Amma bütün işlər sona çatdırılmamışdır. Həll edilməmiş məsələlər qalmışdır. Daha bir dünya müharibəsindən sonra Sion çarlığı bərqərar olacaq və biz ləyaqətlə kral Moşiaxı qarşılaya biləcəyik”.
 Bu həmin baron Rotşilddir ki, 1882-ci ildə Fələstində Cebur bəydən 13 min dönüm torpaq almışdı və bununla da gələcək İsrailin təməlini qoymuşdu. 1889-cu ildə o artıq 25 min hektar torpaq almışdı və Yəhudi Kolonial Cəmiyyətinin sərəncamına vermişdi. 1924-cü ildə Yəhudi Kolonial Cəmiyyəti Rotşildin maliyyəsi hesabına Fələstində 500 min kvadrat kilometr torpağa sahib idi. Bu gün İsrailin onlarla şəhər və kəndi Rotşildin və onun doğmalarının adını daşıyır. Hər bir böyük İsrail şəhərində Rotşild küçəsi vardır. İsrail pullarının üstünə onun şəkli vurulmuşdur. İsrailin yaradılmasına verdiyi töhfələr barədə Rotşild özü belə demişdir: “Sionistlər mənsiz heç nəyə nail ola bilməzdilər, amma sionistlərsiz də mənim bütün işlərim getməzdi”.
 Rotşildin aldığı torpaqlar hesabına Fələstində 1905-ci ildə ilk yəhudi məskənləri yaranmışdır. Əvvəllər ərəblərin yaşadığı bu torpaqlarda sionistlər dövlət qurmaq istəyirdilər. Məsələ burasındadır ki, Hitler hakimiyyətə gələnə kimi yəhudilər Fələstinə maraq göstərmirdilər və bu sionistləri narahat edən əsas məsələ idi. Sionistlər 1918-ci ildən 1932-ci ilə kimi Avropadan yəhudiləri Fələstinə köçürtmək üçün müxtəlif səylər göstərsələr də, bu səylər tutarlı nəticə verməmişdi. Fələstinin məskunlaşdırılması prosesi çox ləng gedirdi; 1 il ərzində cəmi 3 min yəhudi gəlirdi. Sionistlər təəssüf hissi ilə bildirirdilər ki, bu gedişlə 1 milyon yəhudinin Fələstində oturuşması üçün təxminən 300 il vaxt lazım olacaq. Sionistlər prosesi sürətləndirmək üçün müxtəlif yollar fikirləşir, bütün vasitələrə əl atır, Fələstində sanballı dövlət əmələ gətirmək üçün cürbəcür planlar cızırdılar. Sionist təbliğatçılar Fələstini cani-dillə “tarixi vətən” adlandırsalar da, sıravi yəhudilər ora “qərib ölkə” deyirdilər. Heç kəs Avropadakı rahat yaşayışı qoyub perspektivsiz səhraya köçmək istəmirdi. Avropada yağlı mövqelər tutan yəhudiləri ümumiyyətlə Fələstin səhralığı maraqlandırmırdı. Fələstinin nə təbii sərvətləri, nə nefti, nə də sənayesi vardı. Yəhudi varlıları sadəcə orda boş torpaqlar almışdılar və dünya yəhudilərini ora köçərək məskunlaşmağa çağırırdılar. Fələstinə ilk köçən yəhudilər boş çöllüyə düşür və ağır işlərdə çalışmağa məcbur qalırdılar. Qısa bir müddət sonra könüllü entuziastların ardı kəsildi. Bax belə bir çıxılmaz şəraittdə Hitler sionistlərin karına gəldi. İudey kahinləri yenidən antisemitizm kartına əl atdılar. Almaniyada təcili surətdə heç kəsin tanımadığı Hitler siyasi meydana çıxarıldı. Rotşild məqsədyönlü şəkildə öz qohumunu maliyyələşdirərək hakimiyyətə oturtdu və yəhudilərə Fələstinə köçmək üçün təzyiq göstərməyə yönəltdi. Hitler yəhudiləri zorla Fələstinə köçürdü. Nasistlər yəhudiləri gəmilərə doldurub Fələstinə göndərdilər. Hitlerin səyləri sayəsində köçən yəhudilərin sayı birə on artıdı. Sionist təbliğatı Fələstinə ilə 3 min yəhudi köçürürdüsə, faşist zopası ilə 30 min köçürdü. Hələ müharibə başlayana kimi Almaniyadakı 500 min yəhudinin 300 mini emiqrasiya etdi. Düzdür onların çox hissəsi “müqəddəs torpağa” yox, Qərb ölkələrinə qaçdı, amma Fələstinin yəhudi əhalisi qat-qat çoxaldı və sionistlər istəklərinə nail oldular. Beləcə Hitlerin əli ilə qondarma İsrail dövləti formalaşdırıldı.
 Beləliklə, yaratdıqları dövlət ərazisinə yəhudilərin köçməkdən imtina etməsini görən sionistlər antisemitizmdən silah kimi yararlandılar. Onlar Avropa ölkələrdən yəhudilərin qovulması üçün böyük plan cızdılar və Hitleri hakimiyyətə oturtmaq üçün maliyyələşdirdilər. Həmin dövrdə Avropada yaranmış antisemit əhval-ruhiyyəyə görə yəhudilər onsuz da köçməyə başlamışdılar, lakin onlar Fələstinə yox, başqa yerlərə köçürdülər. Həyatı şəraiti çətin olan Fələstin onları maraqlandırmırdı. Elə indinin özündə də təkcə Nyu-Yorkda yaşayan yəhudilərin sayı İsraildə yaşayan yəhudilərin sayından çoxdur. Faktiki olaraq sionistlər yəhudilərin hər yerdə təqib olunmasını təşkil etmişdilər, amma onlar öz “tarixi vətənlərinə” yox, bərəkətli və münbit ölkələrə qaçırdılar. Məhz belə bir çıxılmaz vəziyyətdə Hitler faşizmi sionistlərin işinə yarıdı. Antisemitizmi dövlət səviyyəsinə qaldıran Hitler yəhudiləri gəmilərə doldurub birbaşa Fələstinə yolladı. Hitlerin yəhudilərə qarşı yaratdığı məhdudiyyətlər və təzyiqlər məhz onların Fələstinə köçürülməsi üçün lazım idi. Hitler sadəcə sionistlərin sifarişini yerinə yetirirdi. Sionistlər Hitlerə hərtərəfli dəstək verdilər, beynəlxalq yəhudi maliyyəçilərinin onunla fəal təmasını yaratdılar. Nasist hökuməti beynəlxalq sionizm vasitəsilə yəhudi maliyyə akulalarından güclü dəstək almağa başladı. Sionist və nasistlərin üzdə görünməyən sıx birliyi yarandı. Hər iki qrupun məqsədi mononasional dövlət qurmaq idi: nasistlər- almanlar üçün, sionistlər- yəhudilər üçün. Bu dövlətlər ayrı-ayrı qitələrdə qurulduğundan bir-birinə mane olmurdular, odur ki narahatlıq üçün heç bir əsas yox idi.
 Sionist rəhbərlər üçün öz müdhiş planlarının yerinə yetirlməsi yolunda yəhudi xalqı material rolu oynayırdı. Onlar şüurlu şəkildə faşistlərə yəhudi xalqını “təmizləməyi”, “xəstə və qurumuş budaqları” kəsib atmağı, “sağlamları” isə köçürməyi təklif etmişdilər. Hitler və Üçüncü Reyx sionist proqramının həyata keçirilməsi yolunda silaha çevrilmişdi. Təqiblərdən yaxa qurtarmaq istəyən yəhudilərin başqa ölkələrə köçməsinə icazə vermir, onları yaşayış üçün hələ heç bir şəraiti qurulmamış Fələstinə yönəldirdilər. Nasist məmuru Adolf Eyxman İsrailin gələcək baş naziri Levi Eşkolun rəhbərlik etdiyi “Xaqana” hərbi təşkilatının nümayəndəsi Feyfel Polkesə yazmışdı ki, biz yəhudiləri başqa yerlərə yox, ancaq Fələstinə köçməyə məcbur edirik. Eyxmanın sözlərinə görə, nasistlər yəhudilərin dilindən təkcə Fələsinə köçəcəkləri ilə bağlı iltizam alırdılar. Almaniyada vəziyyət kritikləşəndə 200 min yəhudi ABŞ-a köçmək istəyirdi, lakin ABŞ sionistləri buna imkan vermədilər. İkinci Dünya Müharibəsindən əvvəl ABŞ və İngiltərə 500 min Avropa yəhudisinə sığınacaq verməyi planlaşdırmışdılar, amma sionist ağalar bu plana mane oldular. ABŞ prezidenti F.Ruzvelt təəssüf hissi ilə deyirdi: “Bu planı həyata keçirmək mümkün deyil. Buna ABŞ-ın yəhudi icmalarının nüfuzlu liderləri imkan vermirlər... Sionistlər başa düşürlər ki, Fələstin yolunda kupon qazanmağın əsl vaxtı indidir”. Eyni fikirləri tanınmış ingilis xadimi S.Şenfild də təsdiqləyirdi: “Bizdə faşizmin hədələdiyi yəhudilərə sığınacaq verməyə və kömək etməyə razı idilər, amma yəhudilərin Fələstinə göndərişindən başqa heç bir kömək formasını qəbul etməyən sionistlər mane oldular”. Təsadüfi deyil ki, Beynəlxalq Qırmızı Xaç Komitəsinin hesabatında dara düşmüş yəhudilərə kömək etməyə almanların yox, avropalı müttəfiqlərin mane olduğu göstərilirdi.
 Alman tədqiqatçısı Ursula Xaverbek deyir: “Hitler yəhudiləri qırmaq istəyirdi demək düzgün deyil. Hitler onları köçürmək istəyirdi. Axı bunu sionistlər də istəyirdilər! Və bu əsasla da onlar əməkdaşlıq edirdilər. Sionistlər öz dövlətlərini yaratmaq istəyirdilər ki, 1897-ci ildə yəhudilərin böyük konqresi keçirilmişdi və Hertzel həmin planı təqdim etmişdi. Hitlerçilər və sionistlər həmin plan istiqamətində işləyirdilər. Onların ümumi məqsədi vardı. Dövlət yaratmaq istəyən sionistlər əsasən Almaniya yəhudilərini öz tərəflərinə çəkmək istəyirdilər, çünki onlar daha çox inkişaf etmişdilər. Sionistlərə Hertzelin dediyi kimi bankirlər lazım deyildi, Almaniyada çoxlu mühəndis, texnik və sair vacib sənət sahibləri vardı ki onlar lazım idi. Yəni sionistlərlə nasional-sosialistlərin məqsədi üst-üstə düşürdü. Bu isə o demək deyil ki, yəhudiləri qırmaq məqsədi qoyulmuşdu”.
 Alman tədqiqatçısı Xenneke Kardel Hitlerin yəhudi köklərinə toxunmaqla yanaşı göstərir ki, Fələstində yəhudi dövlətinin yaradılması onun hələ gənclik arzusu olmuşdur. İngilis yazıçısı Devid İrvinq ilkin sənədlər əsasında Hitlerin bioqrafiyasını yazarkən onun yəhudi genosidində əli olmasına dair bircə sənədə də rast gəlməmişdir. Yazıçı bildirmişdir ki, “kim belə bir sənəd təqdim etsə, ona min funt sterlinq verməyə hazıram”. Araşdırmalar göstərir ki, Hitlerin komandası “yəhudi məsələsinin qəti həlli” dedikdə onların Fələstinə köçürülməsi və burada yəhudi dövlətinin yaradılmasını nəzərdə tutmuşdur. Məhz nasist və sionist qardaşlığı İsrailin təməlini qoymuşdur. İsrail Hitlerin səyləri nəticəsində ərsəyə gəlmişdir. Araşdırmalar göstərir ki, hitlerçilərin və sionistlərin məqsədləri eyni olmuşdur- yəhudilərə dövlət qurmaq. 
 Almaniyanın təbliğat naziri Yozef Gebbels keçirdiyi mətbuat konfransında deyirdi: “Almaniya hökuməti yəhudi dövlətinin yaradılmasına qarşı deyildir”. Faşist Partiyasının “Das Şvarse Kor” qəzeti sionizmi dəstəkləyərək yazırdı: “Fələstinə min il ərzində orda olmamış oğullarının qayıdacağı gün uzaqda deyil. Biz onları sidqi ürəkdən salamlayırıq və uğurlar arzulayırıq”. Əgər nasistlər yəhudiləri total məhv etmək istəsəydilər, Afrikada dislokasiya olunmuş general-feldmarşal Rommelin korpusunu Fələstinə yeridərdilər və bu işi kökündən həll edərdilər. Amma Fələstinin yəhudi məntəqələrinə bircə dənə də olsun alman bombası düşmədi. Əksinə, Fələstindəki ərəb kəndlərinə hücum edən yəhudi dəstələri alman avtomatları ilə təhciz olunmuşdular. Fələstin ərazisi başdanbaşa alman malları ilə dolu idi.
 Yəhudi tədqiqatçısı Yevgeni Berkoviç göstərir ki, 1933-cü ildən 1939-cu ilə kimi Almaniya dövləti Fələstinə 100 milyon reyxsmarka pul yardımı etmişdir ki, bu da 60 min yəhudinin yerbəyer olunmasında mühüm rol oynamışdır. Məhz Almaniyanın yardımları sayəsində İsrail dövlətinin fundamenti qurulmuşdur. Həmin dövrdə Fələstində yaşayan tanınmış publisist, solçu sionist Moşe Beylinsonun “Davar” qəzetinin baş redaktoru Berl Kaçnelsona göndərdiyi məktubda deyilirdi: “Burda bizim sionist fəaliyyətimizin tarixində arzulaya bilməyəcəyimiz dərəcədə küçələrə pullar səpilib. Burda bizim heç vaxt əldə etmədiyimiz və etməyəcəyimiz heyranedici uğurun müjdələri görünməkdədir”.
 Nasistlərin məqsədi yəhudiləri məhv etmək deyildi. Tədqiqatçı Vladimir Brovkonun dediyi kimi: “Heç kəs heç kəsi kütləvi şəkildə öldürmürdü. Bütün məsələlər pərdəarxasında həll olunurdu”. Almaniyanın Yəhudi İcmasının prezidenti Qans Lammın göstərdiyi kimi, “nasional-sosialistlər özlərinin yəhudilərlə bağlı siyasətlərinin ilkin mərhələsində sionist yanaşmasını əsas götürmüşdülər”. Hitlerin hakimiyyətə gəlişi sionistlərə öz planlarını həyata keçirmək unikal tarixi imkan vermişdi və onlar bu imkandan istifadə etmişdilər. Sionistlərin özlərinin də qeyd etdiyi kimi, Hitler proyekti onların ən vacib məqsədlərinə yaramışdı: Avropa yəhudilərinin assimilyasiyası probleminin qarşısı alınmış, təzyiqlər nəticəsində onların arasında birlik və yəhudilik fikrinin mobilizasiyası hissləri baş qaldırmış, millətçilik və “ana vətənə” bağlılıq güclənmişdi. Yəhudi maliyyə akulası Rotşildin alman nasistlərinə köməyi də Fələstində yəhudi dövlətinin yaradılmasına fürerin verdiyi töhfələrə görə idi. Məhz Hitlerin sayəsində sionistlər yəhudiləri Avropadan zor-xoş yeni yaratdıqları dövlətin ərazisinə köçürə bilmişdilər. Faşistlər yəhudiləri gəmilərə dolduraraq Fələstinə göndərmiş, Fələstində isə sionistlər onları qarşılayaraq yerbəyer etmişdilər. İsrail məhz Hitlerin sayəsində ərsəyə gəlmişdi.
 İqtisad elmləri namizədi Oleq Platonov yazır: “Qərb dünyasının sionist rəhbərləri Hitlerin hakimiyyətə gəlişində Fələsində yəhudi dövləti qurulması üçün əlverişli fürsət görürdülər. Onlar Hitlerin əli ilə yəhudiləri ərəb xalqına məxsus torpaqlarda dövlət qurmaq yolunda birləşdirmək niyyətindəydilər. Hələ 19-cu əsrin axırında iudey siyasi sektaları arasında yəhudi xalqının əsaslı hissəsini Talmud sui-qəsdçilərinin əlində insanlığa qarşı girova çevirəcək qanlı plan hazırlanmışdı. Sionist rəhbərlərinin dünya ağalığı yolunda mübarizəsində sadə yəhudilərə material, qurbanlıq ət rolu ayrılmışdı. Sionist yığıncaqlarının birində birbaşa deyilirdi: “Əgər planlarımız maliyyə təsiri yolu ilə həyata keçməsə, onda xalqımızı birləşdirmək üçün onu böyük məşəqqətlərə itələməliyik”. Sonralar tanınmış kabbalist Mixael Laytmanın bildirdiyi kimi: “Bizim xalq “Tora Yolunun” seçilməsinə o qədər də meyillənmirdi, ona görə də Yaradan bizi bu yolu qəbil etməyimizə iztirablarla sürüklədi. Xolokost faciəsini bizə göndərməklə o bizi Eres-İsrailə qaytardı, bizə torpaq verdi”. Belə bir ideologiyaya söykənməklə sionist rəhbərləri Fələstində yəhudi dövləti yaratmaq işində Hitleri öz silahlarına çevirmək qərarına gəldilər”.
 Təsadüfi deyil ki, Hitlerin ilk hədəf seçdiyi ölkələrdən biri Avropada ən çox yəhudinin yaşadığı Polşa idi. 1939-cu ildə nasistlər yəhudiləri Avstriya və Çexoslovakiya ərazisindən də sakitcə çıxararaq Fələstinə göndərdilər. Yəhudilərin köçülülməsi işində sionist qrupları alman nasional-sosialistlərinə aktiv şəkildə köməklik göstərirdilər. Həmin əməkdaşlığın detalları tədqiqatçı Xayns Xenenin “Ölü Baş Ordeni” kitabında öz əksini tapmışdır. Bütün proses Ümumdünya Sionist Təşkilatının nəzarəti altında həyata keçirilirdi. David Soyferin araşdırmasına görə, 1930-cu illərdə sionist təşkilatları Hitlerə 126 milyon dollar pul vermişdilər ki, bu da indiki pulla 1 milyard dollar edir. Nasistlər ölkə boyu 40-a yaxın mərkəz yaratmışdılar ki, bu mərkəzlərdə Fələstinə köçürüləcək yəhudilərə kənd təsərrüfatı bacarıqları və digər sənətlər öyrədilirdi. Həmin mərkəzlərin üzərində İsrailin gələcək bayrağı yellənirdi.
 İngilis tarixçisi Devid İrvinq yazır: “Hitler yəhudiləri Avropadan getməyə məcbur etmək istəyirdi. “Yəhudi məsələsinin qəti həlli” dedikdə o məhz bunu nəzərdə tuturdu”. Tarixin həmin səhifələri dərsliklərdən cırılıb götürülmüşdür. İudey tarixçilər sionistlərlə faşistləri əlbir işləməsini gizlətmək üçün min hoqqadan çıxmağa məcburdurlar. Sovet qoşunları Berlini tutanda üzə çıxdı ki, şəhərdə minlərlə yəhudi yaşayır və onlara heç kəs toxunmamışdır. Ordunun təminatı ilə məşğul olan Almaniya sənayeçilərinin çoxu (Tissen, Messerşmidt və s.) yəhudi idilər.
 Tanınmış Rus tarixçisi Qriqori Sidorov yazır: “Kütləvi İnformasiya Vasitələri avropalıların və amerikanların beyninə yeridirlər ki, 1934-1945-ci illərdə nasistlər 6 milyon yəhudini qırmışlar. Halbuki 1934-cü ildə Almaniyada cəmi 615 min yəhudi vardı, müharibə başlayanda isə onların yarıdan çoxu- 330 mini çıxıb getmişdi. Almanlar ancaq kommunist yəhudiləri güllələyirdilər, sadə yəhudilərə toxunmurdular. Yəhudilər alman Reyxinə xidmət edirdilər. Onlar təkcə hərbi zavodlarda işləmirdilər, orduda da çoxlu yəhudi polkları vardı. Statistik məlumatlara görə, alman ordusunda 200 min yəhudi xidmət etmişdir”.
 Törətdikləri cinayətin miqyasına görə İkinci Dünya Müharibəsindən sonra nasistlərlə birgə onlarla əlbir işləmiş sionistlər də müttəhimlər kürsüsünə otuzdurulmalı idilər. Amma belə olmadı. Nasistlərlə birbaşa və dolayısı yolla əməkdaşlıq edən Xaim Veysman, Levi Eşkol kimi əsas sionist ünsürlər Hitlerin köməyi ilə qurulmuş həmin İsrail dövlətində yüksək postlar tutdular. Nasistlərin cinayətlərində iştirak etmiş digər sionistlər isə yeni yaranmış dövlətin administrativ ierarxiyasında orta və aşağı vəzifələrə oturdular. Məhz Hitlerin antisemit siyasətinin sayəsində sionistlər özləri üçün nəhəng siyasi kapital əldə etdilər. Amma onlar daim özlərinin yəhudi xalqının müdafiəçiləri və xeyir mələkləri olduqlarını barbar bağırmaqdaydılar.
 Tədqiqatçı Lenni Brenner yazır: “Sionistlərin faşistlərlə əlbirliyinin mirası və onun özülünə oturuşmuş fəlsəfə müasir İsraildə indi də yaşamaqdadır”. Təsadüfi deyil ki, özlərini Hitlerə müttəfiq kimi təklif edən Fələstindəki terror dəstələri rəhbərlərinin hamısı İsrail yarananda mühüm dövlət postları tutmuşdular. Bunun nəticəsidir ki, siono-faşizm İsraildə get-gedə daha şiddətli forma alır, hakimiyyətdəki sionistlər yəhudi xalqını öz faşist təbliğatları ilə zəhərləməkdə davam edir, Fələstin xalqına qarşı köhnə müttəfiqləri Hitlerin reseptlərini işə salır və regionu qana çalxalayırlar. İsrail parlamenti 19 iyul 2018-ci ildə “İsrailin- yəhudi xalqının milli dövləti” olması barədə qərar qəbul etmişdir ki, bununla İsraili dövləti özünü rəsmi şəkildə faşist dövləti elan etmişdir.
 
SİONİSTLƏR NASİSTLƏRİN QULLUĞUNDA
 
 Yəhudilərin bir çoxunun könüllü nasistlik etdikləri barədə sionistlər danışmağı sevmirlər. Sionistlər Hitlerin dövründə nasistlərə xidmət edən Yəhudi Polisinin mövcudluğunu da hər cür ciddi-cəhdlə gizlətməyə çalışırlar. Axı həmin Yəhudi Polisi sionist təşkilatları üzvlərindən təşkil olunmuşdu. Nasistlərin işini nizamlayan Yudenratlar əksərən sionist dərnək və seksiyalarının üzvlərindən ibarət idi. Sənədlər göstərir ki, yəhudilər yerli faşist təşkilatlarına da rəhbərlik edirdilər, ordu hissələrində də xidmət göstərirdilər. Gestaponun yüksək rütbəli məmuru Adolf Eyxman Nürnberq məhkəməsində bildirmişdi ki, almanların tutduğu bütün yerlərdə yəhudi böyükləri və ağsaqqalları Gestapo ilə əməkdaşlıq edirdilər. Alman nəzarəti altında olan ərazilərdə 1000-ə yaxın “Yəhudi Şurası”- Yudenratlar yaradılmışdı. Sənədlərdən aydın olur ki, Yudenratlara sionist təşkilatlarının liderləri və aktivistləri başçılıq edirdilər. Bir çox yəhudilər, xüsusən hərbi xidmət keçmişləri Gestapoya xidmət üçün müraciət edirdilər və polis dəstələrinə yazılırdılar. Yəhudi polis dəstələri Üçüncü Reyxin qulluğunda canla-başla durmuşdular. İşğal dövründə Varşavada 2500, Lodzda 1200, Lvovda 500, Vilnyusda 210, Rovnoda 200, Krakovda 150 yəhudi polisi işləyirdi. Onlar almanlara sədaqətlə xidmət edirdilər və rütbələr alırdılar. Lvov, Çernovtsı, Proskurov, Kremençuq gettolarında faşistlərin bütün işlərini yəhudi polisləri aparırdılar. Lvovda yəhudi milliyyətindən olan Gestapo əməkdaşı Adolf Rotfeld qəddarlıqda ad çıxarmışdı. Əvvəllər sionist skaut dərnəyinin üzvü olmuş, alman kəşfiyyatında vəzifə almış Maks Qoliqer o qədər vəhşiliklər törətmişdi ki, Lvovda valideynlər onun adı ilə uşaqlarını qorxuzurdular. “Yudişe Ordnunq Lemberq” keçmiş yəhudi skautlarından ibarət idi. SS-çilər Sovet hərbi əsirlərinə işgəncə verməyi məhz onlara tapşırmışdılar və sonradan onların qəddarlıqlardan özləri də dəhşətə gəlmişdilər. Budapeşt Yudenratının rəhbəri Şama Ştern, Çernovtsı Yudenratının rəhbəri Manfred Rayfer, Çexoslovakiya Yudenratının rəhbəri Leopold Qere, Hollandiya Yudenratının rəhbərləri Vaynreb və Vaynşteyn faşistlərdən dala qalmayan azğınlıqları ilə yadda qalmışdılar. Hitlerçilərlə əlbir işləyən bu adamları birləşdirən cəhət o idi ki, hamısı yaşadıqları yerlərdə sionist təşkilat və özəklərinə rəhbərlik etmişdilər, hələ müharibədən qabaq yəhudilərin “ana vətənləri” Fələstinə köçmələri üçün iş aparmışdılar. Onlar yazdıqları məqalələrdə Hitlerin hakimiyyətə gəlməsini alqışlayırdılar və bunun yəhudilərin dövlət yaratması üçün böyük fürsət olduğunu vurğulayırdılar. Maraqlıdır ki, nasistlər tutduqları yerlərdə digər yəhudi qəzetlərini bağladıqları halda sionist qəzetlərini bağlamamışdılar, əksinə ştatlarını genişləndirmiş və tirajlarını çoxaltmışdılar.
 Çernovtsı, Proskurov, Kremençuk, Vinnitsa, Jmerinka, Kamenets-Podolski, Minsk və digər məntəqələrdəki qettolarda nasistlərin bütün işlərini Yudenratlar və Ravvinatlar nizamlayırdılar. Bu məntəqələrdə yəhudiləri terror edənlər almanlar deyil, elə öz doğma polisləri idi. Yəhudi polisləri nasist idarəçiliyinin pozulmaması, Reyxin işlərinin rəvan getməsi üçün canfəşanlıq göstərirdilər. Onlar köçürülmə işlərində faşistlərə yaxından kömək edirdilər. Kasıb yəhudiləri yığıb düşərgələrə göndərir, müqavimət fikrinə düşənləri müəyyənləşdirib almanlara təhvil verirdilər. Təkcə Lvovda yəhudi polislərı 2254 “lazımsız” yəhudini ölüm düşərgələrinə göndərmişdilər. Nasistlərlə əməkdaşlıq etmiş Mozes Merin sonradan özünə haqq qazandırmaq üçün deyirdi: “Mən 50 min soydaşımızın xilası yolunda digər 50 min soydaşımızın qurban verilməsindən qorxmuram”. Yəhudi polislər əllərində böyük rezin dəyənəklər gettoların küçələrində gəzərək əmin-amanlığı qoruyurdular. Yudenratlar partizan hərəkatının zəiflədilməsində və müqavimətçilərə qarşı aksiyalarda mühüm rol oynamışdılar. Məhz bu səbəbdən Polşada gizli iş aparan kommunistlər öz aralarında yəhudilərə etibar etmirdilər.
 Sovet məhkəməsinin cəza kəsdiyi gestapoçu Piter Krauze bildirmişdi ki, yəhudilərə qarşı fəaliyyətimizdə bizə əsas köməyi sionistlər edirdi. Yəhudi polisi əsasən sionist hərbi və gənclər təşkilatlarının üzvlərindən təşkil olunmuşdu. Varşavada sağçı sionistlərin rəhbəri Abram Qançvayx nasistlərə işləyirdi və onlara yardımçı dəstələr yaratmışdı. Qançvayx yəhudilərə təbliğ edirdi ki, almanların yaratdığı gettolar yəhudilərin xeyrinədir və yəhudilərin “mədəni avtonomiyası” üçün şərait yaradır. İlk əvvəl Qançvayx yüksək avtoritet qazansa da, yəhudilər onun Gestapo agenti olduğunu başa düşdülər və ehtiyatla yanaşmağa başladılar. Qançvayxın donosları sayəsində nasistlər bir çox yəhudi müqavimətçilərini və narazılarını həbs etdilər və güllələdilər. Vilnyusda solçu sionistlərindən olan Yakub Qens faşistlərlə əməkdaşlıq edirdi və gettonun polis rəisi təyin olunmuşdu. Qensin dəstəsi 1942-ci ildə Oşmyanıdan gətirilmiş 406 xəstə və qoca yəhudinin güllələnməsində iştirak etmişdi. O gettoda gizli iş aparanların çoxunu həbs edərək almanlara təhvil vermişdi. Lvov Yudenratına Qərbi Ukraynanın sionist təşkilatlarının rəhbəri Adolf Rotfeld başçılıq edirdi. O Londonda yaradılmış “Karen Qaesod” fondunun katiblik üzvü idi və uzun illər Fələstinin kolonizasiyası işinin maliyyəşdirilməsi istiqamətində çalışmışdı. Macarıstan sionistlərinin rəhbərlərindən olan Rudolf Kastner SS zabiti formasında konslagerləri gəzir, alman zabitləri ilə yeyib içir, kart oynayır və konslagerlərdə yaradılmış bordellərin xidmətin istifadə edirdi. Varlı Macarıstan yəhudilərinin köçülülməsi işindən o alman məmurları ilə birgə milyonlar qazanmışdı. Çexoslovakiya sionistlərinin rəhbərlərindən olan Robert Mandler də Gestapo agenti idi və varlı yəhudilərin Fələstinə göndərilməsindən pul qazanmaqla məşğul idi. Faşistlərlə əməkdaşlıq edən yəhudi qız Stella Qoldşlaq köçmək istəməyərək gizlənən 3 minə yəhudinin yerini satmışdı, buna görə 1945-ci ilin oktyabrında Sovet kəşfiyyatı tərəfindən həbs olunaraq 10 il iş almışdı. Varşavada yəhudi aktrisası Veronika Qrinberq nasistlərlə yaxından əməkdaşlıq eləmişdi. Müharibədən sonra polyaklar onu “Gestaponun fahişəsi” adlandırırdılar. Tanınmış rəqqasə Vera Şalburq alman kəşfiyyatının yüksək rütbəli zabiti Dirks Xilmarın məşuqəsi idi və müharibədən sonra ağalarını dəyişərək ingilis kəşfiyyatı ilə əməkdaşlıq etməyə başlamışdı. Yəhudi baron Voldemar Oppenqeym alman kəşfiyyatının A.2408 nömrəli agenti idi. Gestapo əməkdaşı, yəhudilərlə dəyişdirilməsi müqabilində Reyxi lazım olan mallarla təmin etmiş Macarıstan yəhudisi Endrü Corci müharibədən sonra bir neçə il həbsxanada yatsa da, adını dəyişdirdi, bizneslə məşğul olaraq milyonerə çevrildi. 26 oktyabr 1949-cu ildə Sovet kəşfiyyatı nasistlərlə əməkdaşlıq etmiş yəhudi Şmil Qutqarini həbs etdi. Müharibəyə göndərilən Qutqari komsomol biletini cıraraq almanlar tərəfə keçmiş, özünün Sovet almanı olduğunu bildirərək xidmətə götürülmüşdü. Travnik şəhərindəki SS təlim düşərgəsində məşq keçmiş bu adam dinc sakinlərin öldürülməsində və əsirlərə işgəncələr verilməsində xüsusi fəallıq göstərmişdi. Müharibədən sonra isə Sovet soydaşları onu Moskvanın “Oqonyok” jurnalına fotomüxbir kimi işə götürmüşdülər.
 Varşava gettosunda Miçeslav Şmerlinq adlı komendant öz soydaşlarına qarşı o qədər zülmlər etmişdi ki, hətta almanlar ona “yəhudi cəlladı” deyirdilər. Niderlanddakı Vesterbork düşərgəsində nizam-intizama alman yəhudisi Kurt Şlezingerin rəhbərlik etdiyi yəhudilərdən ibarət polis nəzarət edirdi. Qəddarlığı ilə ad çıxarmış bu adam əsirlərin pul və qızıllarını əllərindən alırdı və qadınları cinsi əlaqəyə girməyə sürükləyirdi. 12 aprel 1945-ci ildə düşərgə Kanada ordusu tərəfindən azad olunarkən Şlezinger və digər yəhudi funksionerlər həbs edildilər. Lakin məhkəmə 1946-cı ildə onları yəhudi olduqlarına görə azadlığa buraxdı. Düşərgənin alman komendantı Albert Qemmerkerə isə 10 il həbs cəzası verildi. Qemmerker həbsdən çıxandan sonra ona ikinci dəfə cinayət işi açıldı, amma Şlezinger 1951-ci ildə Amerikaya köçərək orda ömrünün axırına kimi firavan yaşadı.
 Yəhudi polislərinin nəzarət etdiyi gettolarda rüşvətxorluq, korrupsiya, sadizm və pedofilya baş alıb gedirdi. İlk əvvəl gettolardakı yəhudilər nəzarətçilərin öz soylarından olmasına sevinirdilər, onlardan rəhm və hörmət-izzət gözləyirdilər. Lakin yəhudi polislərini əsasən öz maddi maraqları və hansı yolla olursa olsun varlanmaq düşündürdüyündən sadə insanların başına olmazın bəlalar açırdılar. Bir çox hallarda yəhudi polislər almanlardan da çox amansızlıq göstərirdilər. Hətta qızıl dişləri olan adamlar ölərkən almanlar onlara toxunmadan basdırırdılarsa, yəhudi polislər sonradan gizlicə qəbri açıb ölünün qızıl dişlərini çıxarırdılar. Almaniya məğlub olduqdan sonra faşist xidmətində olan həmin polislərin çoxu Fələstin ərazisinə qaçdılar. Tədqiqatçılar R.Brodski və Y.Şulmeyster sənədlər əsasında sübut edirlər ki, nasistlərə xidmət edən sionist skautları elə sonralar Fələstində ərəbləri qıran həmin döyüşçülər idi. Onlar dinc əhalini qırmağı öz soydaşlarının üzərində öyrənmişdilər. Nasistlərlə əməkdaşlıq həmin polislərin içərisində İsrailin tanınmış dövlət məmurları də yetərincədir.
 Müharibədən sonra İsraildə bir yəhudi digərini təhqir etmək üçün ona “kapo” deyirdi- bu alman konslagerlərində faşistlərlə əməkdaşlıq etmiş məhbus kateqoriyasının adıdır. Kapoların əsas işi məhbuslara nəzarət etmək, onların fəaliyyəti barədə administrasiyanı məlumatlandırmaq idi ki, buna görə onlara xüsusi imtiyazlar verilirdi. Maraqlıdır ki, faşist konslagerlərində kapo işləyənlərin çoxu yəhudilər idi. Xolokostun tanınmış təbliğatçısı Eli Vizel yazır: “Düşərgələrdə Almaniya, Macarıstan, Çexiya, Slovakiya, Gürcüstan, Ukrayna, Fransa və Litvadan olan yəhudi kapolar fəaliyyət göstərirdi. Onların arasında inanclılar və ateistlər də vardı. Keçmiş professorlar, sənayeçilər, rəssamlar, alverçilər, fəhlələr, sağçı və solçu siyasətçilər, filosoflar və humanitarlar. Əlbəttə ki içlərində cinayətkarlara da rast gəlinirdi. Amma əvvəli ravvin olmuş bircə nəfər də kapo yox idi”. 
 Daxau şəhərindəki Allax konslagerində məhbus olmuş İsrael Kaplan xatirələrində maraqlı detallara toxunur. O göstərir ki, Almaniyanın məğlubiyyəti üzə çıxanda SS-çilər konslagerin yəhudilər yaşayan hissəsinə girmirdilər, çölü qoruyurdular, içəriyə nəzarəti isə öz sadiq köməkçiləri olan yəhudi aktivistlərinə və kapolarına tapşırmışdılar. Həmin vaxt SS-çilər öz başlarının hayına qalmışdılar, qaçmaq və cəzadan yaxa qurtarmaq üçün yollar axtarırdılar. 2300 yəhudi məhbus cəmi 5 barakda yerləşmişdi, dözülməz sıxlıq yaranmışdı. Xəstələr sağlamlarla yan-yana uzandırlarından xəstəliklərini onlara da keçirirdilər, o cümlədən bədən zəifliyindən və ərzaq çatışmazlığından insanlar milçək kimi qırılırdılar. Bu zaman bəzi “tədbirli” yəhudilər öz soydaşlarının ölümü hesabına vəziyyətlərini yaxşılaşdırmaq qərarına gəlmişdilər. Nasistlərlə əməkdaşlıq edən 150-yə yaxın güclü yəhudi təkcə bir barakı ələ keçirərək digər yəhudiləri ordan qovmuşdular və özləri üçün burda geniş şərait qurmuşdular. İkinci barakı isə Macarıstandan olan yəhudi həkimlər ələ keçirərək xəstələri müalicə edirik adı ilə ora özününkülərdən başqa heç kəsi buraxmamışdılar. Beləliklə, 2000 xəstə və çəlimsiz yəhudi cəmi 600 adamın qalması üçün nəzərdə tutulmuş 3 baraka sığınmışdılar. Bu 3 barakda elə bir acınacaqlı vəziyyət yaranmışdı ki, ölmüş insanları çölə atmağa digərlərinin gücü belə çatmırdı. Hətta bu dəhşətli şəraitdə də yəhudilərin içindən daha güclülər digərlərinin ölümü hesabına özləri üçün çıxış yolu tapmışdılar. Burda da canlı-cəsədli yəhudilər bir yerə yığışaraq qruplaşmışdılar, özlərini “yəhudi bloklarının polisləri” elan etmışdilər. Amma onlar nizam-intizam yaratmaq, xəstələrə əl tutmaq və ölüləri izolyasiya etmək əvəzinə barakların birini özləri üçün xüsusi olaraq seçmişdilər, xəstələri naralardan zorla düşürtməklə hamını buradan qovaraq qalan 2 baraka doldurmuşdular. Onlar məhbuslara verilən yeməyi paylamağı da öz üzərlərinə götürmüşdülər ki, yeməyin çox hissəsini özləri yeyərək yerdə qalanlara qırın-qırıntı verirdilər. Maraqlısı budur ki, 30 aprel 1945-ci ildə konslager azad olunarkən məhz onlar sinələrini qabağa verib özlərini yəhudi məhbuslarının əzabkeş və vacib hissəsi kimi təqdim etmişdilər. Məhbus yoldaşlarına etdikləri zülmü onlara xatırlatmaq isə heç kəsin yadına düşməmişdi.
 Yəhudi əfsanələrində milyonlarla yəhudinin öldürüldüyü deyilən konslagerlərdə kapolardan tutmuş nəzarətçi polislərə kimi hamısı yəhudilər idi. Sovet ordusu yaxınlaşanda Auşvitz konslagerinin alman personalı əsirlərə qalıb Sovet əsgərlərini gözləməyi təklif etmişdi, amma yəhudilərin çox hissəsi almanlara qoşulub getməyi üstün tutmuşdu. Sovet əsgərləri Auşvitz və Maydanekə girəndə həmin həbsxanalar bomboş idi! Əsgərləri yalnız ətrafdakı polyak kəndlilərindən öyrənə bilmişdilər ki, bu həbsxanalarda yəhudilər də saxlanılırmış!
 Bir çox düşərgələrdə yəhudiləri qırıb çatan yox idi, onlar burda alman ordusunun ehtiyaclarını ödəmək üçün sintetik benzin və kauçuk istehsal edirdilər. Belostok gettosunun Yudenrat rəhbəri Efraim Baraş evlərdə sexlər yaratmışdı, dəzgahlar gətizdirmişdi və alman ordusunun təhcizatı üçün işləyən 20 fabrik qurmuşdu. Gettodakı yəhudilərin alman ordusunun qulluğunda necə durduğunu nümayiş etdirmək üçün Baraş ari tərəfdə sərgi də açmışdı. Berlindən gələn komissiyalar bu gettonun fəaliyyətini yüksək qiymətləndirirdilər. Adolf Qerşmanın rəhbərlik etdiyi Jmerinki gettosu da canla-başla alman administrasiyasına xidmət etməkdəydi. Gettodakı sex və emalatxanalar almanların sifarişi ilə ayaqqabı, mısmar, sabun, spirt və s. istehsal edərək satırdılar. Lodz gettosunun Yudenrat rəhbəri Xaim Rumkovski daha da irəli gedərək 70 min yəhudinin çalışdığı 120 sənaye müəssisəsi yaratmışdı ki, bunların çoxu alman ordusunun sifarişlərini istehsal edib verirdi. 500 min adamın yaşadığı Varşava gettosunda yəhudilər fabriklərdə çalışaraq alman hərbi sifarişlərini yerinə yetirirdilər. Yəhudi kollaborasionistləri gettonun tikiş sexlərində Reyxin qələbəsi üçün işləyirdilər- onlar Vermaxtın əsgərləri üçün paltar tikirdilər, kontrabandistlər isə həmin sexlərdən oğurlanmış paltarları polyaklara satırdılar. Gettodakı fabriklərdə yəhudilər parça, gödəkçə, corab, əlcək, şotka, qalanteriya malları istehsal edərək Polşa bazarlarına göndərirdilər. Varşava gettosu Polşanın nəhəng istehsal-ticarət mərkəzinə çevrilmişdi. Bütün Polşanın pullu Varşava gettosuna axırdı. Buradakı yəhudilər ölkənin ən varlı adamları sayılırdı. Varşava gettosu həm də qeyri-leqal valyuta əməliyyatlarının əsas mərkəzi idi- ölkə üzrə dolların məzənnəsi gettonun qara birjasında müəyyənləşirdi. Emanuel Ringelblüm yazırdı ki, gettoda hətta Fələstində həyətyanı torpaq sahəsi də almaq olurdu! Yəhudi məhəlləsinin yuxarı təbəqəsini kommersantlar, kontrabandistlər, müəssisə sahibləri, Yudenrat məmurları və Gestapo agentləri təşkil edirdi. Onlar dəbdəbəli toylar edirdilər, qadınlarına xəz paltolar və brilyantlar bağışlayırdılar, restoranlarda və gecə klublarında yeyib içirdilər. Restoranlarda boyun-boğazında qızıl və brilyant bərq vuran, bahalı paltarlar geyinmiş yəhudi varlıları şampan partladır, orkestrlərə musiqi sifariş verir, yüngül əxlaqlı qadınların xidmətindən yararlanırdılar. Varşava gettosunda 6 teatr, çoxlu kabare, restoran, kafe vardı, bundan başqa yəhudilər çoxsaylı bordellərdə və qumar klublarında əylənirdilər. Polşa yazıçısı Anka Krupunskaya göstərir ki, gettodakı yəhudilər kokaindən istifadə edirdilər və saxta funt sterlinq düzəldərək arilərə satırdılar. Keçmiş sakinlərin biri yazıçıya danışmışdı ki, “gettoda keçirdiyim günləri həyatımın ən xoşbəxt günləri sayıram”. 
 1944-cü ildə Reyxin daxili işlər naziri Henrix Himmler Zontxofen qəsrində iki yüzə yaxın generalın qarşısında çıxışı zamanı bildirmişdi ki, konslagerlərdə yəhudiləri qırmaq söz-söhbətləri yalandır və istənilən şəxs konslagerlərə gedib reallığı öz gözü ilə görə bilər. Təxminən həmin vaxt hərbi hakimlər Morqen və Reynike konslagerlərdə yoxlamalar keçirmiş, yəhudilərə qarşı qaba rəftar etmiş nəzarətçilərin rütbələrini azaltmış, bəzilərini isə hətta həbsə göndərmişdilər. Yoxlamalar göstərmişdi ki, SS zabitləri yəhudi polisləri ilə birgə səhərdən axşama kimi yeyib içir, futbol oynayır və əylənirlər.
 “Simon Vizental Mərkəzi”ndən olan qisasçı yəhudi xəfiyyələri dünyanın hər yerindən qocalıb əldən düşmüş nasistləri tapıb məhkəmə kürsüsünə gətirdikləri və cəzalanmasını tələb etdikləri halda, nədənsə söhbət nasistlərlə əlbir işləmiş yəhudilərdən gedəndə ağızlarına su alıb otururlar. Hitlerə canla-başla xidmət edən yəhudilərin çox hissəsi müharibədən sonra İsrailə köçdü, burada mühüm dövlət vəzifələrinə oturdu. Yəhudi xalqının başına min bir müsibət gətirmiş, ona cəhənnəm yaşatmış bu adamların çoxu hətta özünü Xolokost qurbanı kimi təqdim etdi və Almaniyadan təzminat almağa başladı. İsrail dərslikləri indi də bu satqanları günahsız qurban və hətta milli qəhrəman qismində tanıtmaqdadır. Publisist Valeri Gerasimov bu barədə belə deyir: “Eks-arilər indi özlərini hamılıqla yəhudi elan ediblər, özlərinin də iştirakçısı olduqları Xolokost qurbanlarına yas saxlayırlar. Onlar füreri söyürlər. Kompensasiya da alırlar. Cəlladlar özlərini iztirablı vəziyyətin qurbanları elan ediblər. Bircə rus xalqı qurban hesab oluna bilmir. Bizə heç kimin borcu yoxmuş”.
 
SLAVYAN GENOSİDİ
 
 İkinci Dünya Müharibəsindən sonra sionistlər növbəti fitnəyə əl atdılar: bütün dünyaya elan etdilər ki, müharibədə 6 milyon yəhudi həlak olub. Falsifikasiyaçıların dediklərindən belə çıxırdı ki, yəhudilərin çox hissəsi almanların qaz kameralarında yandırılaraq öldürülüb. Maraqlısı budur ki, 1933-1945-ci illərdə alman nəzarətindəki bütün Avropa ərazilərində cəmi 3 milyon yəhudi yaşamışdı. Amma bu fakt iudey falsifikatorlarına təkcə Osvensim həbsxanasında 4 milyon yəhudinin öldürüldüyünü iddia etməyə mane olmadı. Müharibənin yəhudi qurbanlarının sayı nə az, nə çox- düz 10 dəfə şişirdildi, əksinə, rus qurbanlarının sayı 100 dəfə azaldıldı- bu da tipik İudey-Talmud “yaradıcılığının” növbəti bəhrəsidir. Hələ də Xolokost mifi dünya ictimaiyyətinin şüuruna xüsusi inadkarlıqla yeridilməkdədir. Məqsəd yəhudi xalqını əsas zərərçəkmiş kimi göstərməklə alman xalqından kompensasiya qırxmaqdır.
 Kiyev sakinlərini o təəccübə salmışdı ki, almanlar yəhudilərin Lukyanov qəbiristanlığına toxunmamışdlılar. Onlar şəhərdə yəhudi sinaqoqlarına yaxın da getməmişdilər, amma pravoslavların Uspenski kilsəsini partladıb dağıtmışdılar. Çox qəribə antisemitizmdir. Sovet simvollarını binaların üstündən yerə atırdılar, amma sinaqoqlara toxunmurdular. Araşdırmalar göstərir ki, hitlerçilər yəhudi əsirlərinə yox, məhz rus əsirlərinə qarşı amansız olmuşlar. Stalinqrad döyüşlərində Vermaxtın 6-cı ordusu məhv edildikdən sonra Hitler matəm elan etdi, həmin gün Odessada bir qrup alman zabiti hərbi əsirlərin saxlandığı həbsxanaya doluşdular və silahlardan atəş açaraq 78 əsiri öldürdülər. Mariupolda hitlerçilər yaralı və xəstə Sovet əsgərləri ilə dolu 18 vaqonu mismarlayaraq kip bağladılar, sakit bir yerə gətirərək o qədər saxladılar ki, içindəkilər hamısı zarıyaraq qırıldı. 1941-ci ildə əsir düşmüş Sovet əsgərlərinin çoxu acından öldürülmüşdü. Həbsxanalarda rus əsirlərindən fərqli olaraq yəhudi əsirlər daha yaxşı həyat şəraiti olan kərpic tikililərdə yerləşdirilirdi. SS-çilər Mautxauzen konslagerində rus əsirlər üçün xüsusi 20-ci blok tikmişdilər. Rusların saxlandığı bu yer həbsxanadan tam ayrı idi; 2,5 metr hündürlükdə hasarla əhatələnmiş, hasara tikanlı məftil çəkilmiş və məftilə elektrik cərəyanı buraxılmışdı. Blokun hər tərəfində pulemyotçuların oturduğu qüllələr vardı. Burda saxlanılan rus əsirlərə almanlar digər əsirlərə verilən yeməyin dörddə biri qədər yemək verirdilər, yəni faktiki olaraq rusları ac saxlayırdılar. Ruslara qaşıq və boşqab da nəzərdə tutulmuşdu, təkcə quru çörək verilirdi. Həbsxananın digər yerlərindən fərqli olaraq bu blok qızdırılmırdı, pəncərələrinə şüşə və çərçivə də salınmamışdı. Ruslar soyuqdan donurdular və xəstəlikdən qırılırdılar. Blokda hətta yatmaq üçün nara da qurulmamışdı, məhbuslar yerdə daşın üstündə uzanıb yatırdılar. Qışda rus məhbusları bloka doldurmamışdan qabaq döşəməyə şlanqla su vururdular. Ruslar suyun içində uzanıb yatmağa məcbur olurdular və bəzilərinin yatdığı yerdəcə canı çıxırdı.
 Konslagerlər yəhudilər üçün yox, məhz slavyan əsirlər üçün “ölüm fabrikinə” çevrilmişdi. Maydanek həbsxanasında 1944-cü ilin martında ölən 1654 əsirdən 615-i rus, 247-si polyak, 74-ü yuqoslav idi. Faşist konslagerlərinə düşmüş milyonlarla rus, ukrain, belorus və digər Sovet vətəndaşları geri qayıtmamışdır. Əsir götürülmüş Sovet vətəndaşlarının 58 faizi məhv edilmişdir. 1942-ci ilin martında nasist məmuru Vilhelm Keytelin adına yazılmış hesabatda göstərilirdi ki, 3,6 milyon Sovet hərbi əsirindən cəmi bir neçə yüz mini işləmək qabiliyyətini saxlamışdı; onların çox hissəsi aclıq, soyuq və tif xəstəliyindən qırılmışdı. 1942-ci ilin fevralında əmək nazirliyinin ministerial-direktoru Verner Mansfeld bildirirdi ki, 3,9 milyon rus əsirindən cəmi 1,1 milyonu qalmışdır: “Təkcə 1941-ci ilin noyabrından 1942-ci ilin yanvarına kimi 500 min rus ölmüşdür”. Ən çox ölüm halları Polşa ərazisindəki düşərgələrin payına düşürdü. 1941-ci ilin payızında general-qubernatorluğa gətirilmiş 361 612 əsirdən 1942-ci ilin aprelində cəmi 44 235-i sağ qalmışdı. Bunlardan 7 559-u qaçmış, 17 256-sı güllələnmişdi. Polşa düşərgələrinə düşmüş Sovet əsirlərinin 85,7 faizi məhv olmuşdu. Bir çox konslagerlərdə Sovet əsirləri üçün bina tikilməmişdi, onlar yağışda və qarda açıq havada qalırdılar. Komendantlar deyirdilər: “Bunlar nə qədər çox qırılsalar, bir o qədər yaxşıdır”. Araşdırmalar göstərir ki, milyonlarla Sovet əsiri ərzağın gətirilməsi ilə bağlı transport problemi ucbatından yox, qəsdən, məqsədyönlü şəkildə öldürülmüşdür. Həmin dövrdə Reyxin ərazisində əsirləri yemləmək üçün kifayət qədər ərzaq vardı. Lakin 16 sentyabr 1941-ci ildə Qerinq bildirmişdi: “Ərzağı yaxınlıqda avaralanan əhalinin yeməsinə və ya hərbi əsirlərə verilməsinə imkan vermək olmaz. Ərzağı xüsusi qorunan yerlərdə imperiya rezervi kimi toplayıb saxlamaq lazımdır”.
 Hitlerin “Mayn kampf” kitabında yəhudilərin yox, slavyanların məhvindən danışılır. Faşistlərin “Ost” planı da yəhudilərin yox, məhz slavyanların məhvini özündə əks etdirir. “Ost” planı on milyonlarla slavyanın- rusların, ukrainlərin və belorusların məhvini nəzərdə tuturdu. Sağ qalacaq slavyanları isə iki kateqoriyaya ayırmışdılar; bir hissəsinin Sibirə sürgün edilməsi planlaşdırılmışdı, ikinci hissəsi ağır işlərdə işləmək və almanlara xidmət göstərmək üçün yerlərində qalmalıydılar. Himmler deyirdi: “Rus xalqının tam məhv edilməsi üçün diqqəti onun irqi mənada zəiflədilməsinə, bioloji gücünün dağıdılmasına yönəltmək lazımdır”. Gerinq 1941-ci ilin noyabrında İtaliyanın xarici işlər naziri Çiano Qaleaççoya yazırdı: “Bu il Rusiyada 20 milyondan tutmuş 30 milyona kimi adam acından öləcək. Ola bilsin, bu lap yaxşıdır. Axı bəzi xalqları ixtisar etmək lazımdır”.
 SSRİ-yə hücumdan bir müddət qabaq keçirdiyi müşavirədə Hitler Rusiya ilə Almaniya arasında mübarizəni “irqlər arasında mübarizə” adlandırmışdı. O “slavyan irqinin artımının qarşısını almağı alman dövlətinin əsas vəzifələrindən biri” sayırdı. 1941-ci ilə aid şəkillərdən görünür ki, alman məktəblərində lövhəyə “Ruslar ölməlidir ki, biz yaşaya bilək” yazılırdı. SSRİ-yə hücum zamanı Hitler deyirdi: “Biz əhalini məhv etməliyik- bu bizim alman millətini qorumaq missiyamıza daxildir. Bizə əhalinin qırmaq texnikasını təkmilləşdirmək lazım olacaq... Mənim ixtiyarım vardır ki, aşağı irqdən olan, soxulcan kimi artan milyonlarla insanı qırım”. Vermaxtın şəxsi heyəti üçün buraxılmış “Alman əsgərinin yaddaş kitabçası”nda təlimat beləydi: “Sənin qəlbin, əsəblərin olmamalıdır- müharibədə onlar lazım deyil. Özündə rəhmi və şəfqəti məhv et- bütün rusları, sovetləri öldür, əgər qarşındakı qoca, ya qadın, oğlan, ya qız olsa da dayanma, öldür. Bununla sən özünü ölümdən xilas edəcəksən, öz ailənin gələcəyinin təminatını quracaqsan və əsrlər boyu şöhrətlənəcəksən”.
 SSRİ-yə hücumdan sonra nasist ideoloqları slavyan xalqlarına qarşı münasibətdə “vəhşilər və “heyvanlar” kimi ifadələr işlətməyə başlamışdılar. Hitlerin sağ əli Martin Borman deyirdi: “Biz slavyanları ölənə kimi işlətməliyik. Onda peyvəndlərdən istifadəyə lüzum olmayacaq. Slavyanların artması arzuolunmazdır. Onlar nə qədər abort elətdirsələr, bir o qədər yaxşıdır. Onlara təhsil vermək təhlükəlidir. Yüzə kimi saya bilsələr bəsdir. Ən yaxşı halda içlərindən bizə xeyir verəcək marionetkalara təhsil vermək olar”. Polyaklara münasibətdə onun təlimatı belə idi: “Varlı polyak olmamalıdır, əgər varsa məhv edilməlidir. Ən axırıncı alman fəhləsi və ən axırıncı alman kəndlisi maddi cəhətdən istənilən polyakdan yüksək olmalıdır. Polyak intelligensiyasının bütün nümayəndələri məhv edilməlidir- nə qədər qəddar səslənsə də, həyatın qanunu belədir...” 1940-cı ilin yayında bir neçə min polyak ziyalısı məhv edilmişdi. Polşada 1941-ci ilin yanvarına kimi 700 dindar öldürülmüş, 3 min dindar isə həbs olunmuşdu. 1939-1945-ci illərdə 1,5 milyon polyak Almaniyaya ağır işlərdə çalışmaq üçün göndərilmişdi. 100 minə yaxın polyak konslagerlərə salınmışdı. İkinci Dünya Müharibəsi dövründə hitlerçilər 2 milyona yaxın yəhudi olmayan polyakı qırmışdılar. Polşanın Poznan şəhərində çıxışında Himmler demişdi: “Biz yalnız öz qanımızdan olan adamlarla özümüzü dostcasına aparmalıyıq, başqa heç kimlə. Məni rusun və ya çexin taleyi qətiyyən maraqlandırmır”. Yuqoslaviyanın 14 faiz əhalisi məhv edilmişdi. Bu ölkədə “Prinç Yevgeniy” diviziyasından olan SS-çilər kəndlərə od vurur, uşaq və qadına fərq qoymadan əhalini qırırdılar. Polşa və Yuqoslaviya xalqlarını ağır tale gözləyirdi: əgər müharibə dövründə onlar hitlerçilərə hüquqsuz işçi qüvvəsi kimi xidmət göstərməliydilərsə, müharibədən sonra onların Yer üzündən tam silinməsi nəzərdə tutulmuşdu. “Ost” planında çex xalqının 50 faizini almanlaşdırmaq, qalan 50 faizini isə “tədricən imperiya ərazisindən qovub çıxarmaq” göstərilirdi: “Bu çexləri Sibirə yerləşdirmək məqsədəuyğundur ki, onlar sibirlilərlə qaynayıb qarışsınlar və bu yolla sibirlilərin rus xalqından ayrılmasına səbəb olsunlar”. Slavyan düşmənçiliyi təkcə Hitlerə yox, faşist blokunun digər işçitirakçılarına da xas idi. Rumın diktatoru İon Antonesku 10 fevral 1942-ci ildə demişdi: “Rumıniya ox ittifaqına Versal müqaviləsinə düzəliş edilməsinə görə yox, slavyanlara qarşı mübarizə aparmaq üçün daxil olmuşdur”.
 Ələ keçirilmiş slavyan dövlətlərində faşistlər ən kəskin formada kütləvi genosid metodları həyata keçirmək istəyirdilər. Genosid siyasəti slavyan xalqların güllələmə və cəzalandırma yolu ilə fiziki məhvini, aclıq və epidemiya, tibbi xidmətin likvidasiyası, doğuşun azaldılması, etnik qruplara parçalama və aralarında münaqişə yaratma yolu ilə ixtisarını əhatə edirdi. Visla və Ural çayları arasındakı ərazilərdən slavyanları çıxarıb bura almanları məskunlaşdırmaq planlaşdırılmışdı. Himmlerin gizli memorandumunda deyilirdi: “Şərqi Avropa əhalisini xırda qruplara bölmək, sonra isə qırmaq lazımdır”. Memorandumda “yad xalqlara 500-ə kimi saymaq, adını yaza bilmək və Allaha dua etməkdən başqa heç bir təhsil verməmək, hətta oxumağı belə öyrətməmək” tapşırığı verilirdi. Almanlar ali təhsilli polyakların 37,5 faizini qırmışdılar. Ukraynanın bütün yaşayış məntəqələrində dar ağacları qurulmuşdu. SSRİ ərazisinə alman qoşunları ayaq basan kimi Hitler əmr vermişdi: “Dövlət siyasi ideyasının daşıyıcıları və siyasi rəhbərlər məhv edilməlidir”. Himmler deyirdi: “Biz Rus xalqını o dərəcədə zəiflətməliyik ki, bizə Avropada öz hökmranlığımızı qurmaqda mane olmasın. Tədricən azalan ucuz Rus qullar xalqı intellektual və mədəni səviyyəcə yüksəlməməlidir”.
 Hitler nasist rəhbərliyi qarşısında çıxışında deyirdi: “Yerli əhali ilk növbədə bizim iqtisadi maraqlarımıza xidmət etməlidir. Digər xalqlar bizə xidmət göstərmək üçün yaranmışlar. Bizim adamlar ən yaxşı binalarda və saraylarda yaşayacaqlar. Yerlilərin ən yaxşı torpaqlarını əllərindən alacayıq. Özləri qoy bataqlıqda eşələnsinlər. Maksimum dərəcədə məhdudiyyətlər qoymaq lazımdır. Qəzet və kitab nəşri dayandırılmalıdır. Ən adi radioverilişlər olmalıdır. Yerli əhalini düşünməkdən məhrum etməliyik. Məktəb təhsilini məhv etməliyik. Başa düşmək lazımdır ki, onların savadlı olmasından bizə yalnız ziyan gələ bilər. Yoxsa bir-iki düşüncəli insan tapılar ki, tarixi araşdırmağa yol taparlar, siyasi nəticələrə gələrlər və bizə qarşı çıxarlar. Odur ki, işğal olunmuş ərazilərdə tarixi mövzularda verilişlərin təşkilini ağlınıza da gətirməyin və əsasən əyləncə verilişlərini gücləndirin. Onlar yalnız bizim xəbərləri eşitməlidirlər və əylənməlidirlər. Bəli, onları əyləndirmək, siyasi, elmi biliklər alma cəhdlərindən fikirlərini yayındırmaq lazımdır. Radiodan daim ritmik və şən musiqi səslənməlidir. Bu cür musiqi gümrahlandırır və iş qabiliyyətini artırır”.
 Rus xalqına qarşı ən ağır tədbirlər həyata keçirilməliydi. Nasist rəhbərliyi rusları mədəni və mənəvi deqredasiyaya uğratmağı ən vacib vəzifələrdən biri kimi görürdü. Nasist instruksiyasına əsasən, “yerli əhalinin yol hərəkəti qaydalarından başqa heç bir bilgisi olmamalıydı”. “Ost” planına görə işğal olunmuş ərazilərdə slavyanlara 4-cü sinifdən yuxarı təhsil verilməməliydi. Hitlerin işğal olunmuş ərazilərlə bağlı 23 iyun 1942-ci il direktivində deyilirdi: “Yerli əhaliyə elə bilik vermək lazımdır ki, yazıb oxumaqdan başqa heç nə bilməsinlər. Məktəbləri pullu etmək lazımdır ki, təhsil ala bilməsinlər. Dərs proqramını elə formaya salmaq lazımdır ki, məktəbli mümkün qədər az savadlansın. Bizimçün sərfəli olardı ki, onlar ümumiyyətlə danışa bilməsinlər, bir-birlərini barmaqlarının köməyi ilə başa salsınlar. Heyf ki bu mümkün deyil”.
 Sovet İttifaqına qarşı vuruşan əsgərlərə Sovet ərazilərində hektarlarla torpaq və mülkədarlıq söz verilmişdi. Müharibə bitəndə hər bir alman döyüşçüsü 50 hektar torpaq və yerli əhalidən 10 qul alacaqdı. Himmlerin 26 oktyabr 1942-ci ildə imzaladığı sirkulyarda isə göstərilirdi ki, alman hərbçilərinə Şərqdə 160 hektar torpaq veriləcək. Ukrayna Almaniyanı ərzaq və xammalla təmin edən bazaya çevrilməliydi. Şərqdə ucuz işçi qüvvəsi Reyxin təminatı üçün çalışacaqdı, qalan “lazımsız” əhali isə məhv ediləcəkdi. Nasist məmuru Erix Kox deyirdi: “Alman əsgəri Ukraynanı burda məskunlaşmaq üçün tutub”. Himmler əmr vermişdi ki, 1942-ci ildə məhsul yığımından sonra Vinnitsa vilayətinə 10 min alman köçürülsün. 1942-ci ilin noyabrında Vinnitsa vilayətinin 7 kəndi boşaldıldı ki, bura “ali irqin” nümayəndələri gətirilsin. Jitomir vilayətinin də 60 kəndinin əhalisini qovub burda almanlar üçün “Xeqelvald” yaşayış məskəni yaratmaq planlaşdırılmışdı. Nasist məmuru Alfred Rozenberq qələbədən sonra işğal olunmuş ərazilərə daniyalıları, norveçliləri, hollandları və ingilisləri köçürməyi təklif edirdi. “Ostland” reyxskomissariatının sənədlərindən aydın olur ki, Belorusiyanın qərb və cənub hissələrini büsbütün yerli əhalidən təmizləyib bura alman kolonistlərini yerləşdirmək nəzərdə tutulmuşdu. Himmler 1942-ci ildə SS-çilərin “Das Şvarçe Korps” qəzetində açıq-aşkar yazırdı: “Bizim məqsədimiz odur ki, Şərqdə yalnız alman qanının daşıyıcıları yaşasınlar”. Hitler deyirdi: “Biz Krımı sırf almanların yaşadığı koloniyaya çevirəcəyik. Yerli əhalini qovmaq çətin olmayacaq”. Direktivlərdən birində göstərilirdi: “Yüz ildən sonra burda milyonlarla alman kəndlisi yaşayacaq”. Hitler öz əlaltılarına bildirirdi ki, yaxın 20 il ərzində Ukraynaya 20 milyon alman köçürüləcək. Sənədlərdən aydın olur ki, yerli əhalinin çox hissəsini qırmaq və qovmaq, yerdə qalan hissəsini isə qul kimi işlətmək nəzərdə tutulmuşdu. Gerinqin “Yaşıl qovluğunda” göstərilirdi: “SSRİ ərazisində milyonlarla insan artıqdır. Onlar ölməlidirlər, ya da Sibirə köçməlidirlər”. Qərbi Ukraynadan 65 faiz, Belorusiyadan isə 75 faiz yerli əhalini qovulub çıxarılacaqdı. Ukraynanın reyxskomissarı Erix Kox deyirdi: “Mənə lazımdır ki, polyak qabağına çıxan ukraini öldürsün və əksinə, ukrain polyakı öldürsün. Bizə nə ruslar, nə ukrainlər, nə də polyaklar lazım deyil. Bizə münbit torpaqlar lazımdır”.
 Faşistlərin planına görə SSRİ-nin Avropa hissəsində 20-30 ildən sonra cəmi 15 milyon adam qalmalıydı. Bu məqsədlə ruslar arasında doğuşun qarşısını almaq nəzərdə tutulurdu. Himmler deyirdi: “Bu vilayətlərdə əhalinin sayının azaldılması üçün biz təbliğat yoluna əl atmalıyıq- radio, kino, vərəqələr, qısa broşüralar, məruzələr və s. vasitəsilə əhaliyə yeritməliyik ki, çox uşağı olmaq ziyandır. Göstərməliyik ki, uşaqların tərbiyəsinə xərclədiyiniz böyük pullara çoxlu şeylər ala bilərsiniz. Deməliyik ki, uşaq doğmaqla qadın sağlamlığını təhlükəyə atır. Hamiləliyin qarşısını alan dərmanların geniş istehsalını, yayımını və təbliğatını qurmalıyıq. Abortların artmasını təşkil etməliyik. Abort edən akuşer və feldşerlər hazırlamalıyıq. Könüllü sterilizasiyanı təbliğ etməliyik. Uşaq ölümlərinə qarşı mübarizə aparmamalıyıq. Analara uşağa qulluq etməyi və xəstəliklərin qarşısını almağı öyrətməməliyik. Rus həkimlərinin hazırlanmasını minimuma endirməliyik. Uşaq bağçalarına heç bir kömək etməməliyik. Boşanmalara mane olmamalıyıq. Çoxuşaqlı ailələrə heç bir imtiyaz, pul dəstəyi verməməliyik”.
 Himmlerin 28 iyul 1941-ci il əmrində deyilirdi ki, müqavimət göstərən istənilən yaşayış məntəqəsi aviasiya ilə bombalanmalıdır. “İrqi, milli və fiziki cəhətdən mükəmməl olmayan” Sovet adamlarını qırmaq, qadın və uşaqları işləmək üçün Almaniyaya yollamaq, mal-qaranı və ərzağı isə ordu üçün konfiskasiya etmək planlaşdırılmışdı. 1942-ci ilin martında Hitler işçi qüvvəsi komissarı Friç Zaukelə əmr vermişdi ki, 15 yaşından 35 yaşına kimi 400-500 min ukrain qadını alman ordusunun təminatı üçün təsərrüfat işlərinə cəlb olunsun. Zaukel göstəriş vermişdi ki, 31 dekabr 1942-ci ilə kimi 225 min, 1 may 1943-cü ilə kimi də əlavə olaraq 225 min ukrain qadını Almaniyaya göndərilsin. İşğalın sonuna kimi hitler yırtıcıları Sovet ərazisindən 2,8 milyon dinc sakini aparmışdılar. Yer üzünün əsas zinəti- slavyan insanları eşolonlarla Almaniyaya daşınırdı. İnsanlar öz doğma yurdlarını qoyub qaçır, aclıqdan, soyuqdan və xəstəliklərdən tələf olurdular. İşğalçılar onların evlərini yandırır və əmlaklarını müsadirə edirdilər. 
 Alman əsgərləri 1942-ci ilin payızında Ukraynanın Çerniqov vilayətinin bir neçə kəndini yandıraraq həmin kəndlərin bütün əhalisini qırdılar. 1942-ci ilin dekabrında İlinçı kəndinin 300 sakinini bir evin içinə yığıb od vurdular. Rivne vilayətinin Borşovka, Malinə və digər kəndlərində minlərə adamı evlərə və saraylara yığaraq yandırdılar. Jitomir vilayətində 11 kəndi yandırdılar, qaçmağa macal tapmayan sakinləri öldürdülər.1943-cü ilin 3 martında Xmelniki kəndinin 1300 sakinini, 2 aprelində isə Ternovka kəndinin 2400 sakinini qırdılar. Partizanları dəstəkdən mərhum etmək məqsədilə böyük əraziləri beləcə boşaltdılar. 1943-cü ilin yayında partizanlara qarşı keçirilən cəza əməliyyatları çərçivəsində Ukrayna və Belorusiyanın 80 kənd və xutoru yandırıldı, minlərlə kəndli öldürüldü. Müharibə dövründə Ukraynanın 250 yaşayış məntəqəsi yerli-yeksan edildi, saysız-hesabsız günahsız insan həyatını itirdi.
 SSRİ-yə hücuma bir neçə ay qalmış qərar verilmişdi ki, “Barbarossa” əməliyyatını həyata keçirən Vermaxt əsgərləri dinc sakinlərin öldürülməsinə görə məsuliyyət daşımırlar. Həmin qərarla birgə slavyanların aşağı irqə mənsub olması təbliğatı alman əsgərlərini əsl ölüm maşınlarına çevirmişdi. Onlarda “untermenş”lərə qarşı heç bir rəhm hissi yox idi. General Heyns Quderian bildirirdi ki, əgər alman əsgəri yerli sakini güllələsə, buna görə o hərbi tribunala çəkilməyəcək: “Hansısa donuzu öldürməyə görə alman əsgərini mühakimə etmək olmaz. Onlar nə qədər az qalsalar, bizə o qədər yaxşıdır”- o bunu belə əsaslandırırdı. General Quderianın ordusundan olan sıravi Emil Qolıd gündəliyində yazırdı: “Yol boyu biz yerli əhali ilə pulemyotların dilində danışırdıq. Qışqırtı, inilti, qan və çoxlu meyidlər. Heç bir mərhəmət hissi keçirmirdik. Hər yerə, hər kəndə çatanda mənim əllərim gicişirdi. Kütləyə tapançadan atəş açmaq istəyirdim”. Alman əsgərləri tutduqları yerlərdə evlərə girir, qapını açmayanda pəncərədən içəri qumbara atır, onlara əyri baxanları güllələyir, qarşılarına çıxanları aparırdılar. Yol boyu əllərinə keçən qızları meşəyə aparırdılar və dəstə ilə zorlayırdılar. Bəzən qızlardan birini bıçaqla kəsib ağacdan asırdılar ki, digər qızlar qorxudan müqavimət göstərməsinlər.
 Alman əsgərlərinin törətdikləri vəhşiliklər onların evə yazdıqları məktublardan da aydın görünür. Yefreytor Feliks Kandels dostuna yazırdı: “Evləri ələk-vələk edib yeyib içəndən sonra əlimizə acıqlı bir qız keçdi, işimizi görəndən sonra onu öldürdük”. Leytenant Qafn məktubunda yazırdı: “Qızları zorlayarkən gicgahlarına tapançanı dirəyirik, onda əl-qol atmırlar. Başımıza bədbəxt hadisə gəldi: rus qızı özünü və ober-leytenant Qrossu partlatdı. Bundan sonra soyundurub lüm-lüt edərək işimizi görürük”. Əsgər Heyns Müller sevigilisinə yazırdı: “Bezmişəm. Bizim ordunun Rusiyadakı əməlləri məni riqqətə gətirib. Əxlaqsızlıq, soyğunçuluq, zorlama, öldürmə. Qocaları, qadınları, uşaqları öldürürük. Heç bir səbəb olmadan. Məhz buna görə ruslar dəlicəsinə və qəhrəmancasına müqavimət göstərirlər”. Yefreytor Menq həyat yoldaşına yazırdı: “Sən elə bilirsən mən Fransadayam, amma mən Şərq cəbhəsinə göndərilmişəm. Biz rusların əlindən aldığımız kartof və digər ərzaqlarla qidalanırıq. Cücə daha yoxdur, hamısını yeyib qurtarmışıq. Burda yaşından və cinsindən asılı olmayaraq bütün ruslar bizim düşmənimizdir- istər 10, istər 20, istər 80 yaşı olsun. Onların hamısını öldürüb qurtarandan sonra sakitlik və rahatlıq yaranacaq. Rus əhalisi ancaq məhvə layiqdir. Ən axırıncı adamına kimi hamısını qırmaq lazımdır”. Efreytor Çimmax yazırdı: “Bu gün donuz kəsdik. Doyunca yedim. Donuzun başını tam yedim. Qulağını belorus kişisinə atdım. Onu da rotamızın iti Neptun qapıb yedi”. Ober-leytenant Krauze yazırdı: “Tezliklə mən beynəlmiləl məşuqə çevriləcəm. Mənin qənimətim fransız, polyak, holland qızları olub. Bugünkü qənimətim isə ukrain qızı oldu. 15 yaşı vardı, əl-qolumu dişlədi. Onu iplə bağlamaq lazım gəldi. Leytenant dedi ki, bu igidliyə görə sənə dəmir xaç ordeni düşür”. Əsgər Yozef bacısına yazırdı: “Bu gün 20 cücə və 10 inək əldə etdik. Kəndlərdən uşaqdan böyüyə kimi bütün əhalini qovub çıxarırıq. Rəhm hissi bizə yaddır. Getmək istəməyənləri yerindəcə güllələyirik. Kəndlərdə birində sakinlər tərslik etdilər və çıxmaq istəmədilər. Biz qəzəbləndik və onlara atəş açdıq. Ardınca dəhşətli hadisə baş verdi. Bir neçə rus qadını yabalarla üstümüzə cumub bir neçə əsgərimizi deşdilər... Burda bizi görməyə gözləri yoxdur. Siz orda vətəndə təsəvvür edə bilməzsiniz burda bizə necə nifrət edirlər”.
 Brestə girən kimi faşistlər dövlət orqanları işçilərini, ictimai təşkilatların aktivistlərini, zavod və fabriklərin aparıcı əmək adamlarını ailələri ilə birlikdə evlərindən çıxarıb “Spartak” stadionuna topladılar. Burda onları 2 gün ac-susuz saxladılar. Sərxoş əsgərlər gəlib içlərindən 70 gözəl qadını seçərək apardılar. Həmin qadınların yaxınları olan kişilər mane olmaq istəyərkən almanlar atəş açaraq onlardan 20 nəfərini güllələdilər. Həmin qadınlar bir də geri qayıtmadılar. 3 gündən sonra stadiona bir neçə alman zabit gəldi. Zabitlər 200 nəfəri ayırıb stadionun şimalına apardılar, burda pulemyotlardan atəş açaraq güllələdilər. Qalanlarını isə naməlum istiqamətdə apardılar. Təkcə işğalın ilk günlərində gestapoçular şəhərin 1000-ə yaxın sakinini öldürdülər. Xarkova ilk girən gün alman əsgərləri qabaqlarına çıxan 116 nəfəri tutub asdılar. İşğalın acı nəticəsi o olmuşdu ki, 1941-ci ilin yayında 1 milyon nəfərə yaxın olan Xarkov əhalisindən 1943-cü ilin payızında 200 min nəfər qalmışdı. Kerç şəhəri əhalisinə də amansız divan tutdular. Ailələri maşınlara doldurub Baqerovo kəndi yaxınlığındakı dərəyə apardılar və burda güllələdilər. 1 kilometr uzunu, 4 metr eni, 2 metr dərinliyi olan dərə qadın, uşaq, qoca və yeniyetmə cəsədləri ilə dolmuşdu. Dərənin ətrafında qan gölməçəsi yaranmışdı, bu gölməçəyə uşaq papaqları, oyuncaqlar, lentlər, qırılmış düymələr, əlcəklər, soskası ilə birgə butulkalar, botinkalar, qaloşlar, qırılmış insan qolları və qıçları, tikə-tikə olmuş bədən hissələri, beyin mayesi tökülüb qalmışdı. Faşist cəlladları müdafiəsiz insanları partlayıcı güllələrlə güllələmişdilər. Sovet ordusu 1942-ci ilin yanvarında Kerçə qayıdanda Baqerovo dərəsində 7 min insan meyidi vardı. İşğal dövründə Kiyevin 195 min sakini məhv edilmişdi. Rostov şəhərinin 40 min sakini öldürülmüş, 53 min sakini isə Almaniyaya məcburi işlərə göndərilmişdi. 23 avqust 1942-ci ildə alman aviasiyası Stalinqrad şəhərini bombalamağa başladı. Bir həftə davam edən bombardman nəticəsində 90 min insan öldü, şəhərin 70 faiz binaları dağıldı. Almanların Stalinqrada girdiyi dövrdə 40 min şəhər sakini qırıldı, 70 min şəhər sakini isə Almaniyaya məcburi işlərə göndərildi ki, onların da yarısı yolda aclıq və soyuqdan öldü. Şəhərin 85 məktəbi, 107 uşaq bağçası, 5 teatrı, 6 kinoteatrı, 20 xəstəxanası, kitabxanaları və ali məktəbləri dağıdıldı. Ümumilikdə almanlar SSRİ-nin 1700 şəhərini və 70000 kəndini xaraba qoydular.
 Partizanlara qarşı uğursuz əməliyyatdan sonra mindən çox alman əsgər və zabitləri Ukraynanın Kozarı kəndinə doluşdular və bütün sakinləri uşaqdan böyüyə kimi qırdılar. 11 sentyabr 1943-cü ildə səhər tezdən kəndə girən faşistlər sakinləri güllələdilər, evlərin içinə qranat atdılar. İnsan naləsi kəndi başına götürmüşdü. Kəndin 4700 sakinindən cəmi 432 nəfər sağ qaldı. Kənd qəbiristanlığa çevrildi. Belə hallar dəfələrlə təkrarlandı. Faşistlər insanları qırır, evlərdəki əşyaları və mal-heyvanı daşıyıb aparırdılar. Nürnberq prosesində dindirilən alman mühəndisi Q.Qrabe yerli əhalinin başına açdıqları oyunlar barədə tükürpədici hekayətlər danışmışdır. Qrabeni heyrətləndirən o olmuşdu ki, öldürdükləri salvyanlar almanlardan aman diləmir, həyatına görə yalvarmır və ölümü sakitcə qəbul edirdilər.
 General-feldmarşal Vilhelm Keytelin 16 sentyabr 1941-ci il əmrində deyilirdi: “Qeyd etmək lazımdır ki, müvafiq ölkələrdə insan həyatı heç bir qiymət kəsb etmir və ancaq sərt tədbirlər həyata keçirməklə qorxu yaratmaq olar. Hər bir öldürülmüş alman əsgərinə görə 50-100 adam öldürülməlidir”. Vermaxtın əsgər və zabitləri tutduqları yerlərdə vahimə yaratmaq və talançılıq məqsədilə tez-tez qanlı əməliyyatlar aparırdılar. Belorusiyada 1941-ci ilin 19 iyulundan 31 avqustuna kimi keçirilən “Pripyat bataqlığı” əməliyyatı zamanı hitlerçilər 15 minə yaxın adamı məhv etdilər. Xotıniçi kəndində 73, Bolşaya Qat kəndində 123, Svyataya Volya kəndində 436, Radetsk kəndində 13, Çadel kəndində 38, Ozeranı kəndində 30, Zapesoçye kəndində 300, Poqost kəndində 69, Ridça kəndində 26, Strojovtsı kəndində 30, Çerniçi kəndində 40 adamı öldürdülər, bu kənddəki evləri və tikililəri yandırdılar. Himmler vurduğu teleqramda əməliyyatın nəticələrinin onu qane etmədiyini bildirirdi; reyxsfürer radikal addımlar atmağı və daha çox adamı qırmağı tələb edirdi. 1942-ci ilin 20 martından 4 aprelinə kimi keçirilən “Bamberq” əməliyyatı zamanı faşistlər 80 kəndi yandırdılar və talan etdilər. 5600 yerli sakini güllələdilər, asdılar və yandırdılar, 3600 evi məhv etdilər, 3000 iribuynuzlu heyvan, 200 ton taxıl və yem apardılar. 1942-ci ilin 25 avqustundan 20 sentyabrına kimi keçirilən “Bataqlıq qızdırması” əməliyyatı zamanı faşistlər 13000 nəfəri öldürdülər, 1217 nəfəri isə Almaniyaya məcburi işlərə göndərdilər. Bobroviçi və Vıqonoşşi kəndlərinin 707 sakini məhv edildi. Zatişye kəndini mühasirəyə alaraq 135 sakini öldürdülər, kəndi talan etdilər və 37 evi yandırdılar. Kənd Yer üzündən silindi. 1433-cü ildən mənbələrdə adı çəkilən tarixi Vyada kəndinə doluşaraq bütün əhalini vəhşicəsinə qırdılar, evlərə od vurdular. 1552-ci ildə təməli qoyulmuş qonşu Tupiçitsı kəndini də eydi qayda ilə məhv etdilər. Kəndin bütün 143 sakini öldürüldü, əmlakları talan olundu, evləri yandırıldı. Kənd Yer üzündən silindi. 1942-ci ilin 11-16 noyabrında keçirilən “Meymun qəfəsi” əməliyyatı zamanı faşistlər 1200 yerli sakini öldürdülər, 58 kəndi yandırdılar. 1942-ci ilin 22-28 noyabrında keçirilən “Nürnberq” əməliyyatı zamanı 3000 yerli sakini məhv etdilər, 30-dan çoxu kəndi yandırdılar. Borovaya kəndində 196, Stayki kəndində 127, Repovşina kəndində 92, Pletarovo kəndində 90, Prudniki kəndində 46, Duniloviçi kəndində 829, Trebovşina kəndində 127, Kuştali kəndində 48, Vyazovets kəndində 44, Strona kəndində 42 sakini öldürdülər. 1943-cü ilin yanvarında keçirilən “Franç” əməliyyatı zamanı faşist caniləri 2025 dinc sakini güllələdilər, asdılar və yandırdılar, 1000-ə yaxın adamı Almaniyaya məcburi işlərə göndərdilər. Kəndlərdən 2400 iribuynuzlu heyvan, 60 ton taxıl apardılar. 1943-cü ilin yanvar-fevral aylarında keçirilən “Məhsul bayramı -1” əməliyyatı zamanı hitlerçilər yenə yerli əhaliyə divan tutdular; 4325 nəfəri güllələdilər, 1300 nəfəri Almaniyaya məcburi işlərə göndərdilər. Əməliyyat keçirilən ərazilərdən 2800 iribuynuzlu heyvan, 1500 qoyun, 570 donuz, 390 at, 440 ton taxıl, çoxlu miqdarda yem və ələf, kənd təsərrüfatı invertarı və texnika apardılar. 1943-cü ilin fevralında keçirilən “Qornunq” əməliyyatı zamanı 10000 insanı məhv etdilər, 16700 baş mal-qaranı və 22 ton taxılı apardılar. Berezinets kəndi tam yandırıldı və 22 sakini öldürüldü. Zadovba kəndi əhalisi qarışıq məhv edildi. Dubrovna kəndi də eyni aqibətlə üzləşdi. Bu kəndlərin heç biri müharibədən sonra bərpa olmadı. 1943-cü ilin 14 fevralından 20 martına kimi keçirilən “Qış cadugərliyi” əməliyyatı zamanı 3500 nəfəri güllələdilər və diri-diri yandırdılar, 2000 nəfəri isə Almaniyaya işləməyə göndərdilər. Əməliyyat zonasından çıxarılan minə yaxın belorus uşağı Latviyadakı Salaspils həbs düşərgəsinə göndərildi. 1943-cü ilin 20 mayından 21 iyununa kimi keçirilən “Kotbus” əməliyyatı zamanı faşistlər 10 minə yaxın adamı güllələdilər və yandırdılar, 605 nəfəri isə Almaniyaya məcburi işlərə göndərdilər. Onlarla kəndi çapıb taladılar və odladılar. İdalino, Trusten, Txarnitsa, Şunevka kəndləri tam yandırıldı. 1944-ci ilin 17 aprelindən 5 mayına kimi keçirilən “Yaz bayramı” əməliyyatı zamanı hitlerçilər 7011 dinc sakini öldürdülər, 11000 nəfəri isə Almaniyaya məcburi işlərə göndərdilər.
 İşğal etdikləri ərazilərdə dözülməz terror rejimi yaradan faşistlər 100 minlərlə dinc sakini katorqa işlərinə cəlb etmişdilər. Slavyan “qullar”- ostarbayterlər uşaqdan tutmuş böyüyə kimi alman şaxta və mədənlərində, müəssisə və fermalarında ağır işlərə göndərilirdilər. 20-ci əsrin ortasında Avropanın mərkəzində əsl qul bazarları yaranmışdı. Bu bazarlarda Rusiyadan gətirilmiş qullar satışa çıxarılırdı. Ən ağır işlər “Krupp”, “Simens”, “Opel”, “Yunkers” və digər nəhəng sənaye konsernlərində işə götürülənlərin öhdəsinə düşürdü. Slavyan işçilər içinə küləş döşənmiş rütubətli və soyuq baraklarda və tövlələrdə qalırdılar. Tanınmış alman sənayeçisi, “dəmir kralı” Alfrid Kruppa məxsus zavodların sexlərinin divarlarına belə plakatlar vurulmuşdu: “Slavyanlar- qullardır”. Nasist qanunları ostarbayterlərə yüksək keyfiyyətli qida- süd, cücə əti, yumurta, kofe, çay və konfet verməyi qadağan etmişdi. Onlara həftəlik 2375 qram çörək, 500 qram ət, 100 qram marqarin verilirdi. Çörəyin cəmi 20 faizi undan, qalan hissəsi isə əvəzləyicidən ibarət idi.
 İşğal olunmuş ərazilərdə bütün dövlət orqanları ləğv edilmiş, alman hərbi idarəçiliyi yaradılmışdı. Almanlar əvvəl bildirmişdilər ki, vergilər Sovet vaxtındakından qat-qat aşağı olacaq, amma yerlərini möhkəmlədəndən sonra qapıya, pəncərəyə, it saxlamağa, artıq mebelə, hətta saqqal saxlamağa görə də vergi tətbiq etməyə başlamışdılar. Mağazalar, restoranlar, bərbərxanalar ancaq alman hərbçilərinə xidmət göstərirdi. Şəhər sakinlərinə dəmir yolu və şəhər transportundan, elektrikdən, teleqrafdan, poçtdan və aptekdən istifadə etməyə qadağa qoymuşdular. Hər addımda “Ukrainlərə giriş qadağandır” elanına rast gəlinirdi. Almanlar hətta su istifadə etdikləri quyulardan ukrainlərin su götürməsinə belə icazə vermirdilər.
 Stalinqrad döyüşlərində alman ordusunun katastrofik məluğbiyyəti faşist rəhbərliyi çaxnaşma və vahimə yaratmışdı. Gebbels 18 fevral 1943-cü ildə Berlin İdman Sarayında etdiyi çıxışında isterik şəkildə qışqıraraq demişdi: “Aydındır ki, biz Sovet İttifaqının hərbi potensialını düzgün qiymətləndirməmişik! İndi bu bizə bütün dəhşətli gücü ilə açılıb”.Cəbhədə üstünlüklərini itirən almanlar öz məğlubiyyətlərinin əvəzini dinc sakinlərdən çıxmağa başladılar. Feldmarşal Vilhelm Keytel əmr verdi: “Hərbçilərin tam ixtiyarı vardır və borcludurlar ki, qadın və uşaqlara rəhm etməsinlər”. 1943-cü ilin martında cəmi bir neçə gün ərzində faşistlər Belorusiyanın Vitebsk vilayətində 158 yaşayış məntəqəsinə od vurub 3450 evi yandırdılar. 3500 dinc sakin güllələndi, yandırıldı, ya da Svolna çayında boğuldu ki, onlardan 2128-i 12 yaşına kimi uşaq idi. Bütün bu qətliam müdhiş əziyyət və dəhşətli iztirablarla müşayiət olundu: faşistlər oğlan uşaqlarını yanar evlərin içinə atır, qadınların döşünü kəsir, qız uşaqlarının qarnını doğrayırdılar. Qolu və qıçı sındırılmış qadınları və uşaqları çaya tullayırdılar. 1943-cü ilin iyun ayında almanlar Putomstij, Qoreliy Luq və İkanı kəndlərinin sakinlərini yığıncaq adı ilə meydana toplaylb güllələdilər. İçlərində çoxu qoca, qadın və uşaq olmaqla 576 dinc sakin öldürüldü. Evləri və kolxoz binalarını yandırdılar, kəndlilərin inək, at, donuz, qoyun, toyuq-cücəsini yığıb apardılar. Novoqantseviçi kəndində 10 ev yandırdılar, içində uşaqlar da olmaqla 8 sakini öldürdülər. Kaytanovo kəndində 2 evə od vurdular, 70 yaşlı qocanı yandırdılar, gənc oğlan və qızları yığıb Almaniyaya işləməyə göndərdilər. Lipki kəndindəki bütün 33 evi yandırdılar, 2 nəfəri öldürdülər, gəncləri yığıb Almaniyaya yolladılar. Sloboda kəndində 112 evi yandırdılar. Klyundevka kəndində 29 evi yandırdılar. Zamoşye kəndində 5 kolxozçunu öldürdülər, gəncləri Almaniyaya göndərdilər. Zastenok kəndində bütün ərzaq məhsullarını və ev əşyalarını əhalinin əlindən aldılar. Skuplino kəndində 53 evi yandırdılar, içində qocalar və körpələr olmaqla 58 sakini yandıraraq öldürdülər, kəndin inək, at, donuz, qoyun və toyuq-cücəsini apardılar. Zvenyatı kəndində 12 sakinə işgəncə verdilər, bir qadını güllələdilər, bir körpənin başını tüfəngin qundağı ilə əzdilər. Rudnya kəndində 39 evi və 71 ictimai binanı yandırdılar, 84 sakini öldürdülər, cavan qızları zorladıqdan sonra güllələdilər. Usoxi kəndində 28 qadın, qoca və uşağı güllələdilər. Qantseviçi kəndində 46 ailəni üç saraya doldurdular, sarayların ətrafına küləş yığdılar və od vurdular. Bu nəhəng tonqalların yanında dayanmış alman zabitləri odun içindən çıxıb qaçmaq istəyən qadınları soyuqqanlılıqla güllələdilər. Beləcə dəhşətli məşəqqətlər içində 200 qadın, qoca və uşaq öldü. Novoe Selo kəndinə doluşan almanlar 23 qadını, 11 kişini yerindəcə öldürdülər. Bir qadını 30, digərini 15 alman zorladı. Bundan sonra içkili alman əsgərləri 107 qadın, qoca və uşağı evin içinə yığdılar və yandıraraq öldürdülər. Sutoki kəndində almanlar bütün evləri yandırdılar, qadınları ərlərinin gözü qarşısında zorladılar, 4 kənd sakinini güllələdilər, mal-heyvanı apardılar. Kratseviçi kəndində 75 evi yandırdılar. Volotovo xutoru da tam viran edildi. İçkili hitlerçilər pəncərələrdən evlərin içinə qumbara atır, qocaları diz üstə otuzdurub güllələyir, uşaqları xəncərlə kəsirdilər. Nəticədə 92 nəfər öldürüldü, 14 nəfər yaralandı. Almanlar kənd sakinlərinin taxılını, kartofunu və mal-heyvanını apardılar. Lisino kəndində 120 evə od vurdular, 22 nəfər kənd sakinini güllələlədilər, mal-heyvanı apardılar. Selets və Borovlyanı kəndləri də yandılırdı, sakinlərin bir hissəsi meşəyə qaçdı, ələ keçənləri isə Kazimirovodakı alman malikanəsinə işləməyə göndərdilər. Jortayka kənd sakinləri almanların rəhminə ümid edərək onları duz-çörəklə qarşılasalar da, onlar kəndi tam yandırdılar, əhalisini isə qırdılar. İki qadını ağaca bağlayıb üstlərinə nöyüt tökərək od vurdular. Pustaya kəndini də yandıraraq sakinlərini bir yerə yığıb güllələdilər. Kəndin bir qrup sakinini qazılmış çuxura doldurub yerə uzanmalarını əmr etdilər və güllələdilər. Sonra digər qrupu gətirib onların meyitləri üzərinə uzatdılar və güllələdilər. Təkcə bir çalada 460 adamın meyidi üst-üstə qalaqlandı. Bojadarı, Postrejye, Domjeritsı, Dubovıy Loq, Qlinişe, Lyutes, Kletnoe, Palik, Qlıboçitsu, Xonovo kəndləri də eyni qayda ilə məhv edildi. Təkcə Beqoml rayonunda faşistlər 10 min adamı qırdılar, 5 min gənc oğlan və qızı isə Almaniyaya katorqaya göndərdilər. Əhalinin tikiş maşınlarını, təsərrüfat əşyalarını, kilimlərini, balışlarını, alt və üst paltarlarını, qab-qacaqlarını, ərzaq məhsullarını daşıyıb apardılar. Alman əsgərləri Loqosk rayonu camaatına belə deyirdilər: “Biz bütün Belorusiyanı yandıracayıq”. Müharibə illərində faşistlər təkcə Belorusiyada 600 kəndi yandıraraq məhv etmişlər. Onun 186-sı hələ də bərpa olunmamışdır. Məgər bu slavyan xolokostu deyil?
 Himmler deyirdi: “Rusların tam məhv edilməsi mümkün deyil. Odur ki, Rus əhalisinin planlı şəkildə qırılmasını və Uraldan o tərəfə sıxışdırılmasını təmin etmək lazımdır. Aclıq yolu ilə qara torpaqları boşaltmalıyıq”. Nasist məmuru Alfred Rozenberqin Rusiya iqtisadiyyatı ilə bağlı təlimatı beləydi: “Deindustrializasiya aparmaq, iqtisadiyyatı likvidasiya etmək və sıradan çıxarmaq üçün dərin və ardıcıl tədbirlər həyata keçirmək lazımdır. Bunu bütün ehtiyatın daşınıb aparılması, avadanlıqların demontajı, transport vasitələrinin konfiskasiyası yolu ilə etmək lazımdır”. Almaniya Əmək Cəbhəsinin gizli memorandumunda göstərilirdi: “Rusiyanın gələcək iqtisadiyyatı bütünlüklə Avropa iqtisadiyyatından asılı olmalıdır. Rusiya hərbi sənayeyə malik olmamalıdır. Həm də elə dərin yenidənqurma işləri aparılmalıdır ki, Rusiya xalqları müəyyən həyat səviyyəsindən yuxarı qalxa bilməsinlər. Rusiyada ancaq elə müəssisələrə işləməyə icazə vermək lazımdır ki, həmin müəssisələrin istehsalatında aşağı və orta kvalifikasiyalı işçilər çalışır. İşçilərdən yüksək kvalifikasiya tələb olunan müəssisələrin hamısı bağlanmalıdır. Məsələn, optika, təyyarə, lokomotiv buraxan zavodlar. Rusları aşağı səviyyədə saxlamaq üçün onlardan kvalifikasiyalı əmək tələb etmək lazım deyil. Ruslardan ancaq xammal hasilatında, kənd təsərrüfatında, təmir və tikinti müəssisələrində istifadə etmək lazımdır. Onları dəzgah düzəldən zavodlara, tərsanələrə, cihaz və təyyarə istehsalatına yaxın buraxmaq olmaz. Rusiyanın nəhəng təbii sərvətləri imkan verəcək ki, Avropanın təbii sərvətləri toxunulmaz qalsın”.
 Rozenberqin 1944-cü ilin oktyabrında partiya dəftərxanasına təqdim etdiyi hesabatdan aydın olurdu ki, Sovet ərazisindən 9,2 milyon ton taxıl, 622 min ton ət, 950 min ton yağ, 400 min ton şəkər, 3,2 milyon ton kartof, 2,5 milyon ton yem, 141 min ton toxum, 1075 milyon yumurta, 1,2 milyon ton digər ərzaqlar aparılmışdır. Bu məhsulların 472 min tonu gəmilərlə daşınmış, qalanı üçün isə 1418 min vaqon lazım olmuşdur. Berlin iqtisadçıları təkcə Ukraynadan ildə 7-10 milyon ton taxıl götürməyi planlaşdırmışdılar. Hitler bu rəqəmi 12 milyon tona qaldırmışdı. Soyğunçuluq məsələsində müttəfiqləri də almanlardan geri qalmırdılar. Rumın hakimiyyəti nəzarəti altında olan Ukrayna və Moldava ərazilərindən 1943-cü ilin noyabr-dekabr aylarında 1212 vaqon taxıl, 1086 vaqon mal-heyvan və quş, 136 vaqon dən və 6038 vaqon digər ərzaq məhsulları aparılmışdı. Talanın masştabı ölçüyəgəlməz idi. Vermaxtın “Şərq” iqtisadi ştabının hesabatında deyildiyi kimi, bu cür talan on milyonlarla adamın acından ölməsinə səbəb olmuşdu.
 Düşmən SSRİ-dən daşıyıb apara bilmədiklərini geri çəkilərkən məhv etməyə çalışdı. “Yandırılmış torpaq” taktikası həyata keçirən faşistlər özlərindən sonra boş zona saxlamaqla ümid edirdilər ki, Sovet ordusu irəliləyə bilməyərək ləngiyəcək. Himmlerin 3 sentyabr 1943-cü il əmrində deyilirdi: “Geri çəkildiyiniz yerlərdə insan, mal-qara, taxıl və vaqon qalmamalıdır. Salamat ev, şaxta qalmamalıdır, hətta quyuların hamısını zəhərləyin. Düşmən yandırılmış və dağıdılmış əraziyə ayaq basmalıdır. Düşmənə yalnız heç nəyə kara gəlməyən boş torpaq saxlamaq lazımdır”. Vermaxtın ali komandanlığının əmrində deyilirdi: “Geri çəkilərkən qoyub getdiyiniz ərazilərdə düşmənə xeyirli ola biləcək bütün tikililəri və tədarükü məhv etmək lazımdır: evləri və qazmaları, maşınları, dəyirmanları, quyuları, ot və küləş tayalarını. Bütün evləri ucdantutma yandırmaq, sobaları əl qumbarası ilə partlatmaq, quyulara leş, peyin, benzin atmaqla yararsız etmək. Tayalara od vurmaq, kənd təsərrüfatı maşınlarını və teleqraf dirəklərini partlatmaq, bərələri və qayıqları batırmaq. Körpülərin dağıdılması və minalanması sapyorların vəzifəsidir. Hamı çalışmalıdır ki, çıxdığınız ərazilərdə düşmən uzun müddət hərbi məqsədlərlə və kənd təsərrüfatı ehtiyacları üçün heç nədən istifadə edə bilməsin”. 7 sentyabr 1943-cü ildə reyxsmarşal Gerinq gizli dekret verdi ki, Sovet qoşunlarının əlinə keçəcək ərazilər adam yaşamayan boş səhralığa çevrilsin: “Bu yerlərin əhalisi qərbə doğru qovulmalıdır”.
 Sumı şəhərindən çıxarkən almanlar yerli əhaliyə əmr verdilər ki, onlar da şəhəri tərk edib getsinlər. SS-çilər ev-ev gəzib qalan adamları döyürdülər və güllələyirdilər. Poltava şəhərində də “evakuasiyadan” imtina edən adamları öldürdülər, evləri yandırdılar. Bu taktika hər yerdə həyata keçirildi. 1943-cü ilin sentyabrında Artyomovsk şəhərində jandarmeriya 3 min qadın, uşaq və qocanı öldürdü. Velikie Lipnyaqi kəndində SS-çilər 371 adamı öldürdülər və yandırdılar ki, onlardan 120-si uşaq idi. Rubyovka kəndində, Lukişşina və Ejakovka xutorlarında 400-ə yaxın sakini taxta binalara doldurdular və benzinləyib yandırdılar. Bu vəhşi divantutmadan yalnız 2 nəfər sağ çıxa bildi. Faşist cəlladları geri çəkilərkən Melitopol şəhərində 250 qadını uşaqları ilə birlikdə həbsxanaya doldurub yandırdılar. Berdyansk şəhərindən də çıxarkən bir neçə min dinc sakini güllələdilər.
 Kiyevdə 940 dövlət və ictimai bina, 1742 böyük yaşayış evi, 3,6 min şəxsi ev dağıdıldı. 200 min adam evindən-eşiyindən oldu. Şəhərin mərkəzi və ən yaxşı məhəllələri yerlə-yeksan edildi. Faşistlər elektrostansiyanı partlatdılar, elektrik şəbəkəsini, su xəttini, kanalizasiyanı, şəhər transportunu sıradan çıxardılar. Dnepr çayı üzərindəki körpülər, dəmir yolu təsərrüfatı və stansiyalar məhv edildi. Kiyevin böyük zavod və fabrikləri, universitetləri, xəstəxanaları, məktəbləri, teatr binaları və mədəniyyət sarayları dağıdılıb xarabalığa çevrildi.
 Sovet lideri İosif Stalinin 6 noyabr 1941-ci ildə bildirmişdi: “Alman işğalçıları öz mənəvi deqredasiyalarında insan sifətini itirərək vəhşi heyvan səviyyəsinə düşüblər”. İşğalçıların dinc sakinlərə və əsirlərə qarşı etdiyi əməllər 1907-ci il Haaqa konvensiyasının və 1929-cu il Cenevrə konvensiyasının kobud şəkildə pozulması demək idi. 1943-cü ilin oktyabrında keçirilən Moskva konferensiyasında SSRİ, ABŞ və İngiltərə nasist cəlladlarının törətdikləri cinayətlərə görə məsuliyyət daşımaları barədə birgə Deklarasiya imzaladılar. Deklarasiya məğlub olacaqları təqdirdə nasist cinayətkarlarının cəzalandırılacağını bəyan edirdi. Müharibədən sonra doğrudan da əsas nasist cinayətkarları Nürnberq hərbi tribunalında mühakimə olundular. Lakin ədalət tam zəfər çalmadı. Qərb dövlətlərinin reaksion qüvvələri ardıcıl və düzgün araşdırma aparılmasına imkan vermədilər, nasist cəlladlarının bir çoxuna himayədarlıq etdlər və onları cəzadan qurtardılar. Nürnberq tribunalında mühakimə olunan iudey faşistlərinin çoxu Stalin öləndən sonra azadlığa buraxıldı.
 SSRİ ərazisində 32 min böyük müəssisə dağıdılmış, 100 min kolxoz talan və məhv edilmişdi. Mal-qara, kənd təsərrüfatı parkı, əkin sahələri kəskin azalmışdı. Milyonlarda ev dağıdılmış, nəqliyyat infrastrukturu ziyan çəkmişdi. 1923-cü ildə anadan olmuş Sovet kişilərinin müharibənin sonunda cəmi 3 faizi sağ qalmışdı. Müharibədən sonra Sovet İttifaqı uzun müddət demoqrafiq problemlərlə və yaşayış səviyyəsinin pisləşməsi ilə mübarizə aparmalı olmuşdu. Dövlət Fövqəladə Komissiyası müəyyənləşdirmişdir ki, faşist aqressiyasından SSRİ-yə 485 milyard dollar həcmində ziyan dəymişdir. Lakin maraqlıdır ki, həmin ziyanı Almaniya nəinki ödəməmiş, əksinə SSRİ müharibədən sonra Almaniya Demokratik Respublikasının (ADR) bərpasına sərmayə qoymuşdur. Ruslar ADR-də evlər, zavodlar, yollar tikmiş, infrastrukturu inkişaf etdirmişdilər.
 Bu gün Xolokost mifinin yaradıcıları müharibədə slavyanların itkisini qəsdən yüz dəfələrlə azaldırlar. “Xolokost Ensiklopediyası”nda göstərilir ki, alman düşərgələrində 3 milyon yəhudi və “on minlərlə qaraçı və Sovet hərbi əsirləri” öldürülmüşdür. Ruslar qaraçılarla bir cərgəyə qoyulur. Əsl həqiqətdə isə alman düşərgələrində milyonlarla Sovet hərbi əsiri ölmüşdür ki, onların da çox hissəsini ruslar təşkil etmişdir. Xolokost mifi müharibədə həlak olmuş milyonlarla rusun xatirəsinə təhqirdir. “Xolokost Ensiklopediyası”nda nədənsə 1917-ci il inqilabından sonra yəhudi bolşeviklərin qırdığı on milyonlarla rus barədə bircə kəlmə də yoxdur, çünki belə məsələlərdən danışmaq sionistlərə sərf etmir. SSRİ-də trotskist-sionistlərin həyata keçirdiyi kütləvi qətliamların canlı şahidi olan İngiltərənin baş naziri Lloyd Corc məhz onları “bizim dövrün ilk faşistləri” adlandırmışdı. Xolokost mifi üzərində spekulyasiya etməklə İsrail Almaniyadan on milyardlarla təzminat qoparmışdır, halbuki həmin təzminat müharibədə ən çox zərər çəkmiş rus xalqına ödənməliydi. Fakt ondan ibarətdir ki, İkinci Dünya Müharibəsi zamanı rus xalqı on milyonlarla itki vermişdir. Alman aqressorları təkcə Rusiyanı yox, Polşa, Yuqoslaviya, Çexiya kimi slavyan ölkələrini də qırıb çataraq “öz həyati məkanlarını genişləndirməyi” planlaşdırmışdılar. Müharibə zamanı ümumilikdə 30 milyona yaxın slavyan ölmüşdür. Bu, tarixdə analoqu olmayan əsl slavyan xolokostudur! Əlbəttə müharibədə başqa xalqların da nümayəndələri ölmüşdür, amma onların itkiləri slavyan xalqlarının itkilərinin yanında cüzidir. Dağıdıcı müharibənin əsas zərbəsi slavyanların üstünə düşmüşdür.
 İkinci Dünya Müharibəsi dövründə məhz Rus xalqı bütün ağırlığı öz çiyinlərinə götürərək bəşəriyyəti “Yeni Dünya Nizamı” adlı iudey-mason işğalından xilas etmişdir. Stalinin 9 may 1945-ci ildə xalqa etdiyi müraciətində dediyi kimi, müharibədə SSRİ-nin qələbəsi- ilk növbədə slavyanların qələbəsi idi. Təkcə Polşanın azad olunması yolunda 613 min slavyan can qoymuşdur. Xolokost mifi- slavyan xalqlar qarşısında, qoy xalqlar qarşısında, Rusiya qarşısında cinayətkarlıqdır. Xolokost mifi- insanlığa təhqirdir. Bu mif yəhudi xalqını dağıdıcı müharibənin əsas qurbanı kimi təqdim etməklə həqiqi ziyan görmüş digər xalqların hüquqlarını heçə endirir. Bu mifin ayaq tutub yeriməsinin səbəbkarı isə Qərbin, iudey-mason sivilizasiyasının imperiya ideyalarının təmsilçisi, manyak və insanlıq düşməni, özü də gizli iudey olan Adolf Hitlerdir.
 Dünyanın sionist ağaları nəinki Xolokost mifini quraşdırıb dövriyyəyə buraxıblar, həm də bu mifi inkar edənlərə cinayət məsuliyyəti də təyin ediblər. Uzun illərdir ki, Qərb ölkələrində bu mifə şübhə ilə yanaşanlar həbsə atılır, işdən çıxarılır, təqib edilir, professional diskriminasiyaya uğradılır. Xolokostun azad müzakirəsi ilə bağlı bütün yığıncaqlar, konferensiyalar, elmi simpoziumlar qadağan edilmişdir. Müstəqil tarixçi və tədqiqatçıların məsələ ilə bağlı həqiqətləri üzə çıxarmaq cəhdlərinin qarşısı kəskinliklə alınır. Qərb “demokratiyası” Xolokost məsələsinə çatanda ləngər verir.
 
XOLOKOST ÇOMAĞI
 
 Sionist ağalar quraşdırdıqları Xolokost mifindən istifadə edərək Almaniyanı kompensasiya ödəməyə məcbur etdilər. Həmin pula İsraili dirçəltdilər və dünyadakı sionist təşkilatlarını yemlədilər. Bundan başqa Xolokostdan almanlara psixoloji təzyiq etmək üçün istifadə olunur. 1945-ci ildən sonra Almaniyada yəhudiləri tənqid etmək qadağan olunmuşdur. Hətta sionistlərin məkrli planlarını açmağa yönəlmiş xırda bir cəhd belə mətbuat tərəfindən antisemitizm aktı kimi tədqim edilir. Yəhudilərə qarşı hansısa neqativ bir söz demiş şəxslər ictimai qınağa tuş gəlir, işini itirir, Qərb ölkələrinin çoxunda isə hətta cərimələnir və həbsə atılırlar.
 Xolokost- yəhudilərin tənqidə qarşı immunitetidir. 1945-ci ilə kimi yəhudiləri tənqid etmək olardı- indi olmaz. Yəhudilərə, hətta sionizmə qarşı yönəlmiş ən xırda tənqid belə Osvensim çomağının köməyi ilə susdurulur. Axı Hitler də antisemit olmuşdur- əgər sən də yəhudiləri tənqid edirsənsə, demək Hitlerdən də beşbetər faşist və antisemitin yekəsisən! Hitler 6 milyon yəhudini qırmışdır- demək sənin də ürəyindən yəhudiləri qırmaq keçir! Belə arqumentasiya nə qədər primitiv olsa da, sionistlər üçün müasir Avropanın hər guşəsində işləkdir. Osvensim çomağı əvvəl təkcə almanlara qarşı yönəlmişdisə, indi bütün avropalılara qarşı istifadə olunur. Bu gün artıq dünyada yəhudi millətçiliyindən başqa bütün millətçiliklər qadağan edilmişdir. Tanınmış yəhudi ravvini Menaxem Mendl Şneerson bu barədə belə deyir: “Biz onlara internasionalizm verdik, özümüzə isə millətçiliyi- sionizmi götürdük”. Yəhudi məsələsinə çatanda Qərb ölkələrində demokratiya işləmir, gəlişigözəl “insan hüquqlarının” əslində yəhudi hüquqları üçün şirma olduğu üzə çıxır. Budur Qərb demokratiyasının iç üzü!
 Fransız ictimai-siyasi xadimi Dyedonne Mbala deyir: “Mən Xolokost ətrafında qaldırılmış bütün bu hay-küyə qarşıyam- sionstlər bu gün tam hədlərini aşıblar. Onlar hesab edirlər ki, əgər uşağa məktəbdə “çirkin cühud” deyiblərsə, onda silaha əl atmaq lazımdır. Mən sionizmi bir növ iudaizmin SPİD-i adlandırıram. Mənim kimi adamlarçün belə anlayışlar birmənalı deyil. Biz hamımız hiss edirik ki, sionistlər iztirab üçün monopoliya qazanıblar”.
 Tanınmış Rus tarixçisi Qriqori Sidorov yazır: “Yəhudilər hansı yollarlasa, Avropa konstitusiyalarını adlamaqla Xolokostla razılaşmayan adamların cinayət məsuliyyətinə cəlb olunması haqda qanun qəbul etdirə biliblər. Aydındır ki, bu işdə onlara qüdrətli ağaları kömək etmişlər. Təəccüblüdür ki, fərqli düşünənlərə qarşı bu qanun azad və demokratik cəmiyyətdə yaşamaqlarından ağızdolusu danışanların, fikir plüralizmini, söz və vicdan azadlığını önə çıxaranların ölkələrində qəbul edilmişdir. Biz görürük ki, sözlə əməl düz gəlmir. Buna nə ad vermək olar? Buna ancaq həyasızcasına və vicdansızcasına bir xalqın digər xalqlar üzərində hakimliyini sırıyan “demokratik despotizm” demək olar. Məhz belə abırsız diktat sayəsində Avropada Xolokost haqqında qanun qüvvəyə minmişdir. Sən bir işə bax: Əgər insan nasistlərin yəhudiləri mifik qırması ilə bağlı fərqli düşüncəyə malikdirsə, onda o cinayətkar statusu alır və həbsxanaya atılır! Belə bir qanunu cəmiyyətə ancaq hakimiyyəti ələ keçirmiş psixopatlar yeridə bilərdilər. Dünyanın ən iyrənc despotizmi göz qabağındadır, halbuki Qərbdə bunu görməməzliyə vururlar. Hal-hazırda Xolokostla razılaşmamaqla bağlı məcəlləyə görə təkcə Almaniya həbsxanalarında onlarla alman vətənpərvəri yatır. Onların tək günahı odur ki, nasistlərin “6 milyon yəhudini” güllələməsi mifinin əsl mahiyyətini araşdırmışlar. Öz məqalə və kitablarında həqiqəti açdıqlarına görə onları cəmiyyətdən təcrid etmişlər”.
 Xarakterikdir ki, Xolokostu inkar edənlərə qarşı sionistlərin əsas “arqumentləri” daim məhkəmə təzyiqləri və terror olmuşdur, görünür başqa arqumentləri sadəcə yoxdur. Tanınmış fransız tarixçisi və coğrafiyaçısı Pol Rassinye 1948-ci ildə Xolokost falsifikasiyası haqqında “Bütün hədləri aşaraq” adlı kitab yazdı. Rassinye Almaniyada və Avropadakı yəhudilərin İkinci Dünya Müharibəsindən əvvəlki və sonrakı sayını müqayisə edərək belə bir nəticəyə gəlmişdi ki, yəhudilərin sayında ciddi dəyişiklik baş verməmişdir. O sionistlərin 6 milyon qurban yalanını faktlarla heçə çıxarırdı. Buna görə Rassinye məhkəməyə verildi, ona və kitabını buraxan naşirə böyük məbləğdə cərimə kəsildi. 1984-cü ildə şagirdlərə Xolokost haqqında həqiqətləri danışan kanadalı müəllim Ceyms Kiqstra antisemitizmdə günahlandırılaraq müəllimlikdən qovuldu, ard-arda məhkəmələrdən sonra 2 il həbs cəzası aldı və 3 min dollar cərimə olundu. Maks Plank İnstitutunun əməkdaşı, kimyaçı alim Rudolf Qermar 1991-ci ildə Osvensimə gedərək məşhur qaz kameralarını tədqiq etdi və bu nəticəyə gəldi ki, heç bir müvafiq şəraiti olmayan belə xırda yerdə milyonlarla insanı qırmaq texniki cəhətdən mümkün deyildi. Buna görə alim Mərkəzi Yəhudi Şurasının əmri ilə işlədiyi institutdan qovuldu, 1996-cı ildə 14 ay, 2007-ci ildə isə 2,5 il azadlıqdan məhrum edildi. Sionist təcavüzünün digər qurbanı tarix elmləri doktoru Devid İrvinqdir. Uzun illər müxtəlif ölkələrin arxivlərindən faşistlərin qaz kameralarından istifadə etməməsi barədə sənədlər yığan İrvinqə 2006-cı ildə Avstriya məhkəməsinin qərarı ilə 3 il həbs cəzası kəsildi. Qaz kameralarının məhbusların öldürülməsi üçün yox, paltarlardakı bit-birənin məhvi üçün nəzərdə tutulduğunu bildirən 65 yaşlı Jorj Tey Fransa məhkəməsinin qərarı ilə 6 ay həbsə göndərildi və 10 min yevro cərimə olundu. 84 yaşlı Manfred Röderə Xolokostu inkar etdiyinə görə terrorist adı verildi və o 12 il həbs cəzası aldı. Röder onu da sübut edirdi ki, Vermaxt ordusunda saysız-hesabsız yəhudi vuruşurdu. Almaniya Federativ Respublikasında “Osvensim yalanı” adlı kitab yazan Tis Kristoferson Danimarkaya qaçmaq məcburiyyətində qaldı, amma burda da onu rahat buraxmadılar- yaşadığı evi yandırdılar və o gizlənməli oldu. “Osvensim haqqında mif” adlı kitab yazdığına görə doktor Vilhelm Şteqlixin alim adını əlindən aldılar; nə qədər qəribə olsa da, bunu Hitler dövründə qəbul olunmuş qanuna əsaslandırdılar. Fransada sionist yalanlarını açan tarixçi Fransua Dyupranı 1978-ci ildə öldürdülər. Mişel Kenyenin üzünə sionist tələbələr kislota tökdülər. Anna Frankın gündəliklərinin qondarma olduğunu sübuta yetirən professor Rober Forissonu Lion Universitetindəki kafedradan qovdular, 1989-cu ilin sentyabrında isə yəhudi millətçiləri onu parkda döyərək çənəsini və qabırğalarını sındırdılar. İosif Qinzburq nasistlərin dövründə Almaniyadan Amerikaya, sonradan isə İsrailə köçmüş bir yəhudidir. İsrailə böyük ümidlər bəsləyən Qinzburq burda rasist və nasist rejimin hökm sürdüyünü görərək dəhşətə gəlmişdi və 1950-ci illərdə yenidən Almaniyaya qayıtmışdı. Almaniyada o Xolokost haqqında kitab yazaraq almanların yəhudiləri qaz kameralarında yandırmasının yalan olduğunu sübut etməyə çalışmışdı. Qinzburq qaynanasının Münhendəki qəbrini ziyarət edərkən qətlə yetirildi. Yəhudi millətçiləri onu böyük yalanın üstünü açdığına görə öldürdülər. İsveçrə alimi Yurgen Qraf Xolokostu inkar edən kitablar yazdığına görə dərs dediyi məktəbdən qovuldu, məhkəməyə çəkildi və 15 ay həbs cəzasına məhkum olundu. Bir müddət sonra alim qorxusundan ölkədən qaçmalı oldu. Kanadada 1985-ci ildə Riçard Xarvudun “Doğrudanmı 6 milyon ölmüşdür?” kitabını yaydığına görə rəssam Ernst Zündelə 15 ay həbs cəzası verildi və evi yandırıldı. Zündelin 1988-ci ildə keçirilən ikinci məhkəmə prosesi zamanı mühəndis Fred Leyxter sensasion məruzə ilə çıxış etdi və elmi cəhətdən sübuta yetirdi ki, qaz kameraları kimi təqdim olunan tikililər əslində insan qətliamları üçün nəzərdə tutulmamışdır. Həmin prosesdə iştirak edən ziyalılar yazırdılar ki, “biz qaz kameraları haqqında mifin dəfnində iştirak etdik”. Zündel 2003-cü ildə Kanadanın “milli təhlükəsizliyinə təhlükə” elan olundu və üzücü məhkəmələrdən sonra ölkə vətəndaşlığından çıxarıldı. Xolokost mifini puça çıxaran sənədlərin dərcinə görə ona 2007-ci ildə 5 il həbs cəzası verildi. Təsəvvür edin ki, ABŞ vətəndaşı Qerxord Lokk revizionst şərh yazdığına görə Almaniya hökuməti tərəfindən ABŞ ərizisindən oğurlanaraq Almaniyaya gətirildi və burada həbsxanaya salındı. Digər ABŞ vətəndaşı Xans Şmid də eyni məsələyə görə demokratiyanın qıcqırdığı bu ölkədən Almaniya hökuməti tərəfindən oğurlanaraq gətirildi və mühakimə olundu. Vəkil Marel Xorst Xolokosta şübhə ilə yanaşdığına görə vəkillik lisenziyasından məhrum edildi. Ona 2007-ci ilin noyabrında 6 ay, 2009-cu ilin fevralında 6 il, 2009-cu ilin martında əlavə 5 il həbs cəzası verildi. Lakin 73 yaşlı Xorst məhkəmədə bildirdi ki, o ömrünün axırına kimi “yalanı yalan adlandıracaq”. Onun həyat yoldaşı vəkil Silviya Ştolts da Xolokostu “dünya tarixinin ən böyük yalanı” adlandığına görə 39 ay həbs cəzasına məhkum edildi. Məhkəmədə Ştolts bildirdi ki, “Almaniya Federativ Respublikası xarici hegemona tabedir və marionet hakimiyyət tərəfindən idarə olunur”. Alman aktivisti Ursula Xaverbek Xolokostu alt-üst edən açıqlamalar verdiyinə görə 2004-cü ildə 5400 yevro, 2007-ci ildə 6000 yevro, 2009-cu ildə 2700 yevro, 2010-cu ildə 1000 yevro cərimə olundu. Məhkəmə ona 2010-cu ildə 6 ay, 2015-ci ildə (87 yaşında!) 10 ay həbs cəzası kəsdi. Xaverbek jurnalistlərə hiddətlə bildirdi: “Mən istəyirəm ki, bizdə hüquqi dövlət olsun! Mən istəmirəm ki, bizdə özbaşınalıq olsun! Mən istəmirəm ki, bizdə daim hüquqlardan və fikir azadlığından danışaraq bunun əksini edən dövlət olsun”. 2017-ci ildə mətbuat məlumat yaydı ki, Xaverbek polis tərəfindən axtarışa verilib. Fransada “İsrail siyasətinin əsas mifləri” adlı kitab yazan filosof alim Roje Qarodi ölkənin sionist dairələrinin hiddətinə tuş gəldi. Qarodi 9 ay həbs cəzası aldı və 120 min frank cərimə edildi. Onun müdafiəsinə qalxmış tanınmış ruhani Abbat Pyerin də başına oyun açdılar. Abbat Pyer xeyriyyəçiliyi ilə məşhurlaşmışdı və kasıb fransızlar onu müqəddəslər cərgəsinə şamil edirdilər. Amma sionistlər əllərində olan mətbuat vasitəsilə Abbatı ləkələyib gözdən saldılar və onu “müqəddəslikdən” çıxardılar. Xolokostu inkar etdiyinə görə Avstraliya tarixçisi Frederik Tobenin başına olmazın zülmlər gətirdilər. Toben göstərirdi ki, Osvensimdə milyonlarla yox, cəmi 2 min adam ölmüşdür. Avstraliya Yəhudiləri İttifaqı Tobeni “zəhərli antisemitizmdə” günahlandıraraq məhkəməyə verdi. O həbs və cərimə olundu. Amerikan tədqiqatçısı Artur Buts “20-ci əsrin yalanı” adlı kitab yazaraq sübut etdi ki, Osvensimdə 1,2 milyon yəhudinin yandırılması söhbəti yalandan başqa bir şey deyil. Buna görə Buts dünya sionizminin tənqidinə tuş gəldi. Tədqiqatçının başının üstünü təhlükələr aldı və o az qala həyatını itirəcəkdi. Amerikan siyasətçisi və publisisti, fəlsəfə doktoru Devid Dyuk Xolokosta və yəhudi hegemonluğuna qarşı çıxdığına görə təzyiqlərə məruz qaldı. O cinayət məsuliyyətinə cəlb olundu, 10 min dollar cərimə edildi və nüfuzdan salındı. Kim yəhudilərin Osvensimdə qazla boğulmasını sübut edərsə, ona 50 min dollar verəcəyini bildirən Amerikanın “Tarixə Yenidən Baxılması İnstitutu”nun ofisinə dalbadal hücumlar oldu; avtomobildən atəş açdılar, yandırıcı bombalar atdılar, üzvlərinin maşınlarını əzdilər, zəng edib hədə-qorxu gəldilər. Yəhudiləri Müdafiə Liqası ofisin önündə mitinq keçirdi. Təzyiqlər o həddə çatdı ki, təşkilat üzvlərindən biri ailəsini götürüb başqa yerə köçməli oldu. Kaliforniyada Xolokost miffi haqqında həqiqətləri əks etdirən kitablar yayan ofis yandırıldı. Beləcə Qərbdə Xolokostu inkar edənləri işdən qovurlar, dərc olunmağa qoymurlar, hədələyirlər, döyürlər, məhkəməyə çəkirlər, həbsə basırlar, hətta öldürürlər.
 Qeyd etmək lazımdır ki, dünya KİV-lərinin faşist elan etdiyi bu adamlar heç də faşist olmayıb, sadəcə sionistlərə aid gizlinlərə işıq salmağa çalışdıqlarına görə hədəfə götürülüblər. Analoji məhkəmə prosesləri sionist nəzarəti altında olan Qərb ölkələrinin demək olar ki hamısında keçirilmiş, həqiqətlərə işıq salmağa çalışan dəyərli intellektuallar həbsxanalara salınmışdır. Tərifli Qərb demokratiyasının iç üzü budur!
 
FAŞİZM – SİONİZMİN BİR QOLUDUR
 
 Yəhudi musiqiçisi və siyasətçisi Qilad Atsmonun fikrincə, İsrail dövləti nasist Almaniyasını xatırladır: “Onları etnosentrizm, rasizm və ekspansiyaya meyllilik birləşdirir. Sionizm və nasizm çox şeylərdə oxşardırlar... Bundan başqa, sionist hərəkatı nasist hərəkatından çox-çox əvvəl meydana gəlmişdir. Nasistlər daha yoxdurlar, amma sionistlər qalmışlar və onlar bu gün Amerikadan da güclüdürlər”.
 Araşdırmalar göstərir ki, Hitlerin alman faşizmi yəhudi rasizmi üzərində qurulmuşdur. Faşizm də sionizm kimi yalnız bir millətin seçilmişliyinə əsaslanan ideologiyadır. Sionistlər hesab edirlər ki, yəhudilər Allahın seçilmiş xalqıdırlar, qalan xalqlar, hansıları ki onlar qoy adlandırırlar, insan deyillər. Hitler də məhz bu yanaşmanı onlardan götürmüşdür. Hitler hesab edirdi ki, dünyanın ali irqi arilərdir, onun da ən yüksək qolu- alman millətidir, qalan millətlər isə insanlıqdan kənardırlar. Amerikan tədqiqatçısı Morris Koqan yəhudi və alman millətçilərinin ideologiya oxşarlığını vurğulayaraq deyir ki, nasistlər də sionistlərin ideoloji görüşlərini bölüşürlər, sadəcə nasistlərdə əsas yerdə tevton durur, sionistlərdə isə bu “təmiz və ali irqin nümayəndəsi” olan yəhudidir. Hər iki ideologiyada yer almış irqçi təmizlik tələbi sionizm və faşizmi eyniləşdirir və yaxınlaşdırır. İqrçi özül- sionist və nasistləri qardaşlaşdırır. Hitlerin “ali ari irqi” yəhudilərin “Tora” kitabındakı “Allahın seçilmiş xalqı”nı xatırladır. Hitler deyir ki, dünyanı ari irqi idarə etməli, yerdə qalan xalqlar ari irqin qulları olmalıdır. Talmud müdrikləri isə deyirlər ki, gələcəkdə İsrail dövləti bütün dünya xalqlarını özünə tabe etdirəcək və hər yəhudinin 2400 qeyri-yəhudi qulu olacaq. Hitler bildirir ki, ari irqi başqa irqlərlə qaynayıb qarışmayaraq təmiz qalmalıdır. Tora da yəhudilərə başqa xalqların nümayəndələri ilə ailə həyatı qurmağı qadağan edərək təmizliyə səsləyir. Bu siyahını uzatmaq da olar. Sionizm və faşizm arasında paralellər yetərincədir.
 Araşdırmalar göstərir ki, Hitler alman irqçi təfəkkürünü məhz iudaizm və sionizmdən əxz etmişdir. Nasizmin sionizmlə oxşarlığı da məhz onun yəhudi mənbəyi ilə bağlıdır. Hitlerin yaxın qohumu baron Edmund Beniamin Rotşild onu necə hazırlayaraq Almaniyanın rəhbəri etdiklərindən danışarkən belə deyir: “Paradoks bundadır ki, Hitler iudaizm prinsiplərini alman özülünə gətirdi. O sadəcə olaraq Toranın əsas qanununu götürdü və almanları ali millət elan etdi”. Hitler okkultizm, mistika, bütpərəstlik, yəhudi yevgenikası, sionizmlə yaxından maraqlanırdı. O özünün “Mayn kampf” əsərini də yəhudi sionizmi üslübünda yaratmışdır. O “yəhudi irqinin min illər boyu öz təmizliyini saxlamasını” yüksək qiymətləndirirdi. Hitlerin yaxın adamı Otto Vaqener onun bu sözlərini xatırlayır: “Biz yəhudilərin öz irqlərini qoruyub saxlamaqda qeyri-adi güclərini heyranlıqla etiraf etməliyik”.
 Tanınmış rusiyalı politoloq, publisist, pedoqoji elmlər namizədi, Hərbi Akademiyanın müəlliməsi Tatyana Qraçeva yazır: “Sionizm və nasizm üzdə bir-birinə qarşı dursalar da, əslində eyni tamı əhatə edirlər. Faşizm və sionizm fiziki və siyasi cəhətcə bir-biri ilə düşmən olsalar da, mənəvi cəhətcə vəhdətdədirlər. Satanist doktrinada bu, öz quyruğunu dişləyən ilan mənasındadır”. İkinci Dünya Müharibəsi ərəfəsində sionistlər belə hesab edirdilər ki, nasional-sosialistlər də irq və milliyyəti hər şeydən üstün tuturlarsa, deməli onlar arasında hökmən ümumi körpülər olmalıdır. Sionistlər məhz bu yanaşmanı əldə əsas götürərək böyük məmnuniyyətlə hitlerçilərlə əməkdaşlığa girirdilər. Elə indinin özündə də Üçüncü Reyx ideoloqlarının ərsəyə gətirdikləri nəzəriyyələr ABŞ və İsrail sionistlərinin iş prinsipləri ilə üst-üstə düşməkdədir. Təsadüfi deyil ki, sionizm 1976-cı ildə BMT tərəfindən faşizmin bir növü elan olunmuşdur. Tanınmış yəhudi ravvini Menaxem Mendl Şneerson bu barədə belə deyir: “Yəhudi millətçiliyi- faşizmin ən gizli və güclü formasıdır”. Odur ki sionistlərin nasistlərlə əlbir işləməsində təəccüblü heç nə yoxdur.
 
SİONİST-FAŞİST QARDAŞLIĞI
 
 1927-ci ildə Ümumdünya Yəhudi Təşkilatının rəhbərlərindən biri Naxum Sokolov İtaliyanın faşist lideri Benito Mussolini ilə görüşdü. “Həqiqi yəhudilər heç vaxt sizə qarşı mübarizə aparmayacaqlar”- sionist lideri diktatora dedi. Bu sözlər yəhudi mətbuatı tərəfindən bütün dünyaya tirajlandı. Ümumdünya Yəhudi Təşkilatının iclasında Sokolov nəinki Mussolinini təriflədi, həm də bildirdi ki, İtaliya faşizmi antisemitizmdən tam azaddır. Bundan sonra İtaliyanın yəhudi mərkəzlərinin hamısı faşizmə dəstək verməyə başladılar. Sionizmin revizionist qolunun İtaliya rəhbəri Leone Karpi 1932-ci ildə bəyan etdi ki, İtaliyada revizionist hərəkatının üzvləri eyni zamanda faşist partiyasının da üzvləridir. Karpi bu sözləri revizionist hərəkatın Vyanada keçirilən Beşinci Dünya Konqresində dedi. Qeyd etmək lazımdır ki, konqresin keçirildiyi zala girərkən Karpi iştirakçıları faşist salamı ilə salamladı. Bu zaman maksimalist fraksiyasından olan sionistlər ayağa qalxaraq onu da eyni cür salamladılar.
 30 yanvar 1933-cü ildə Almaniyada faşistlər hakimiyyətə gəldilər, 21 iyunda isə Almaniyanın sionist təşkilatları liderləri Faşist Partiyasına memorandum göndərdilər ki, bu memorandum tarixçilərdə təəccüb doğurmaqdadır: “Sionizm hətta o dövlətlərlə əməkdaşlığa hazırdır ki, yəhudilərə düşmən münasibət bəsləyirlər, belə ki yəhudi məsələsi üzərində işdə sentimentallıq yox, real problemlərin bütün xalqların, o cümlədən alman xalqının maraqlarına uyğun olaraq həlli vacibdir”. Memorandumda sionistlər faşist rejiminə rəğbət və heyranlıqlarını bildirərək göstərirlər ki, sionizm və nasional-sosializm ilkin mərhələlərində olduqca oxşardırlar. Memorandumda deyilir: “Sionizm inanır ki, Almaniyada hal-hazırda xristian və milli fundamentdə xalqın milli həyatının intibahı yəhudi xalqı üçün də baş verəcəkdir. Yəhudi xalqı üçün də yaşamaq üçün həlledici faktor mənşə, din, ümumi tale və unikallıq hissi olmalıdır”. Sonda iudey ağsaqqalları xahiş edirdilər ki, nasional-sosialistlərin irqi əsaslar üzərində qurduqları sistemdə yəhudilər üçün də yer tapılsın və onlar “vətənin çiçəklənməsi üçün öz töhfələrini verə bilsinlər”. Həmin müraciətdə sionistlər digər ölkələr tərəfindən Almaniyanın yeni rejiminə tətbiq olanan boykota narazılıqlarını da bildirirdilər. Doğrudan da bir neçə aydan sonra Ümumdünya Sionist Təşkilatı Almaniyaya tətbiq olunan boykotun aradan qaldırılması üçün aktiv fəaliyyətə başladı. Təşkilat alman mallarının Şimali Avropa və Yaxın Şərqdə əsas ticarətçisinə çevrildi. Sionistlər alman iqtisadiyyatına yeni nəfəs verdilər.
 Alman jurnalisti Xayns Xene göstərir ki, “sionistlər Almaniyada nasistlərin hakimiyyətə gəlməsini milli fəlakət kimi yox, öz niyyətlərini həyata keçirmək üçün unikal imkan kimi qəbul etdilər”. Ümumdünya Sionist Təşkilatının prezidenti Naum Qoldman öz “Avtobioqrafiya”sında yazır ki, məhz nasistlərin yəhudilərə təzyiqləri yəhudilərin “həmrəyliyinə” və sionizmin qələbəsinə gətirib çıxardı: “Nasistlərin milyonlarla yəhudini dəhşətli şəkildə qırmasının səmərəli nəticəsi bu vaxta kimi indiffirent qalan beyinlərin oyanması, həmin həmrəyliyin yaranması oldu”. Sonradan ABŞ-a köçmüş və Amerika Yəhudi Konqresinə rəhbərlik etmiş ravvin İoaxim Prinç Berlində 1934-cü ildə çap olunmuş “Biz yəhudilər” kitabında nasional-sosialistlərin hakimiyyətə gəlişindən sevincini gizlətmirdi və açıq-aşkar yazırdı: “Nəhayət ki assimilyasiyaya son qoyulmuşdur və yəhudilər yenə də yəhudi olacaqlar”. Amerikan tarixçisi Norman Kantor bildirir: “Jabotinski və Beqin nasistləri alqışlayırdılar. Onlar ümid edirdilər ki, nasistlər Avropa yəhudilərini Fələstinə qovacaqlar”. Tanınmış sionist xadimi, Almaniyanın Yəhudi Mədəni Liqasının rəhbəri Georq Kareski nasistlərin 1935-ci ildə qəbul etdikləri irqçi Nürnberq qanunlarını tərifləyir və bildirirdi ki, sionistlər bu addımı “tam alqışlayırlar”. Sionistlərin məqsədlərinin nasistlərin məqsədləri ilə üst-üstə düşdüyünü deyən Kareski yəhudiləri Gestapo və təbliğat nazirliyi ilə sıx əməkdaşlıq etməyə çağırırdı. Almaniya sionistlərinin “Yudişe rundşau” qəzeti də “Almaniyanın maraqlarının Ümumdünya Sionist Konqresinin maraqları ilə üst-üsə düşdüyünü” bəyan edirdi. “Yudişe rundşau” nasistlərin Nünberq irqçi qanunlarını alqışlayaraq yazırdı: “Yeni qanunlar yəhudi azlığına öz mədəni və milli həyatını təqdim edir. Almaniya bizə özü-özümüzlə olmağa xoşbəxt imkan yaradır və yəhudi azlığının ayrı yaşayışı üçün dövlət müdafiəsi təklif edir”. Dünya Yəhudi Konqresinin prezidenti Stefen Vize deyirdi: “Hitler haqlıdır. O yəhudi xalqını irq adlandırır, biz elə irqik”. Tanınmış Polşa sionisti Abram Qançvayx yəhudi ictimaiyyəti ilə görüşlərində deyirdi ki, Avropada Hitlerin “Yeni Nizamının” qələbəsi- baş tutmuş tarixi faktdır və bununla barışmaq lazımdır. Məlumatlı adam kimi o bildirirdi ki, yəhudilər narahat olmasınlar, onlar Avropadan rahatlıqla çıxacaqlar və geniş avtonomiya alacaqlar.
 Fələstindəki sionist mətbuatı faşizmi tərifləyən palaz-palaz məqalələr dərc edirdi. Sionizmin vacib fiqurlarından sayılan Jabotinskinin pərəstişkarı, “Doar Xayom” qəzetinin naşiri İtamar Ben-Avi yazırdı: “Jabotinskinin platforması faşist proqramından başqa bir şey deyil”. “Mən niyə faşistəm” adlı məqaləsində Ben-Avi bildirirdi ki, yəhudilərin öz Mussolinisi olmalıdır. Şair Yakov Kaxan yazırdı ki, sionist-revizionistlər hitlerçi olmaları ilə qürur duyurlar. Sionist-revizionistlərin Fələstindəki rəhbəri Abba Aximeirin məqalələri “Faşistin gündəliyi” başlığı altında dərc olunurdu. O Hitlerin hakimiyyətə gəlişini alqışlayırdı və yəhudi kütlələrini “alman şovinist hərəkatından” öyrənməyə çağırırdı. Aximeiri sevindirən o idi ki, nasistlərin hakimiyyətə gəlişi ilə yəhudilərin cəmiyyətə assimilyasının qarşısı alınacaq. Onun fikrincə, qırğınlar yəhudiləri “haqq yoluna qaytaracaq”. Fələstindəki aktiv sionistlərdən biri Yexoşua-Xeşel Eyvin alman nasizmini mədh edərək yazırdı ki, nasizm varvarlığa qayıdış deyil, internasional ideallardan qurtuluş və millilik ideyasına qayıdışdır.
 Fələstin sionistləri Hitlerin qələbəsindən ruhlanmışdılar və onların arasında faşistyönümlü əhval-ruhiyyə hökm sürürdü. 22 mart 1933-cü ildə revizionist-sionistlər bu əhval-ruhiyyənin ifadəsi olaraq Lodz manifesti dərc etdilər. Üç gün sonra isə sionistlərin “Xazit xa-am” qəzeti nasizmi açıq şəkildə dəstəklədiyini bəyan etdi. Qəzet yazırdı: “Sosialistlər və kommunistlər elə fikirləşirlər ki, Hitler hərəkatı boş qabıqdır, amma biz fikirləşirik ki, onun forma və məzmunu var. Antisemit forma atılmalıdır, antimarksist forma isə saxlanmalıdır”. “İrqun” terror təşkilatının rəhbərlərindən biri Abram Ştern belə hesab edirdi ki, yəhudilərin yeganə xilası sionizmin faşizm formasını yaratmaqdan keçir. Ərəblərə qarşı terror aktlarının başında duran Ştern deyirdi ki, sionistlər qələbə çalmaq üçün həm Hitler ilə, həm də Mussolini ilə müttəfiq olmalıdırlar. Amerikan tədqiqatçısı Lenni Brenner yazır: “Sionistlər fikirləşirdilər ki, əgər onlar da rasistdilərsə, qarışıq nigahlara qarşıdırlarsa, yəhudiləri Almaniyada artıq hesab edərək Fələstinə köçmələrini vacib sayırlarsa, o cümlədən solçulara qarşıdırlarsa, onda bu eyniliklər Hitlerə onların timsalında “sədaqətli müttəfiq” görməyə kifayət edir”.
 Hələ 1920-ci illərdən Almaniyanın Faşist Partiyasının mətbu orqanı “Volkişer Beobaxter” qəzetində yəhudilərin Fələstinə emiqrasiyası ilə bağlı sionist planını dəstəkləyən məqalələr dərc olunurdu. 1934-cü ildə alman kəşfiyyatının yəhudi şöbəsinin rəhbəri baron Leopold fon Mildenştayn Almaniya Sionist Federasiyasının rəhbərlərindən olan Kurt Tuxler ilə birlikdə “sionist inkişafın imkanlarını” öyrənmək üçün Fələstinə altı aylıq səfərə çıxdı. Qayıtdıqdan sonra fon Mildenştayn öz təəssüratları ilə bağlı 12 məqalə yazdı və bu məqalələr silsilə şəklində nasistlərin aqitasiya qəzeti “Der Anqriff”də dərc olundu. Yəhudilərin Fələstində məskunlaşmasından məftunluğunu bildirən baron yazırdı ki, “sionizmə hər cür dəstək vermək lazımdır, belə ki bu həm yəhudi xalqı üçün, həm də bütün dünya üçün xeyirlidir”. Onun fikrincə, almanlar “sionizmin yaratdığı yeni yəhudini başa düşməli və qəbul etməlidirlər”. Həmin səfərdən sonra nasistlər bir üzünə faşist svastikası, digər üzünə altıguşəli Davud ulduzu vurulmuş medal buraxdılar.
 1935-ci ildə SS-çilərin “Das Şvarçe Korps” rəsmi qəzeti sionizmi tam dəstəklədiklərini elan etdi. Hitler məmurları sionistlərin Fələstindəki kolonizasiya planlarına xeyir-dua verdilər. SS nəşrləri “yəhudi milli özünüdərkinin yüksəldilməsinin, yəhudi məktəblərinin, idman və mədəni təşkilatının çoxaldılmasının vacibliyindən” ağızdolusu söz açırdı. Gestaponun hesabatında göstərilirdi ki, sionistlərlə əməkaşlıq ideoloji platformaların oxşarlığına görə realdır. Doğrudan da həm nasistlərə, həm də sionistlərə ifrat millətçi-şovinizm, o cümlədən açıq antikommunizm xas idi. Gestaponun analizinə görə, bu iki xüsusiyyət sionistlərlə işbirliyinə getməyə kifayət edirdi. Faşistlərin sionistlərə verdiyi “Qoqenştayn” gəmisi sionist-nasist dostluğunun simvoluna çevrilmişdi. Bu gəmi 1935-ci ildə göyərtəsində yəhudi kolonistlərlə dolu Bremerqrafdan Hayfaya gələndə üstünə yeni adı- “Tel-Əviv” yazılmışdı. Svastika bayrağı asılmış gəminin kapitanı faşist partiyasının köhnə üzvü Leydiq idi. Bütün bu faktlar onu göstərir ki, nasistlərlə sionistlər arasında ittifaq sionist tarixçilərinin təqdim etdiyi kimi müvəqqəti və təsadüfi deyil, planlı və strateji xarakter daşıyırdı. Məhz bu ittifaqın nəticələrindən vəcdə gələn Ümumdünya Sionist Təşkilatının rəhbəri Xaim Veysman (İsrail yarananda ilk prezidenti oldu) 2 mart 1943-cü ildə “Nyu-York Tayms” qəzetində bildirmişdi: “Tanrı Fələstinin qapılarını yəhudi vətəninin sahillərini görməyi arzulayanların hamısı üçün açacaq”.
 İsrail ordusunun sələfi olan “Xaqana” yəhudi hərbi təşkilatı alman kəşfiyyatı ilə sıx əlaqə saxlayırdı. Həmin təşkilatın rəhbərlərindən biri İsrailin gələcək baş naziri Levi Eşkol olmuşdur. 1937-ci ilin oktyabrında Gestaponun yüksək rütbəli məmurları Adolf Eyxman və Herbert Haqen sionistlərlə “işçi əlaqələrin möhkəmləndirilməsi” məqsədilə Fələstinə yollandılar. Onlar Qahirənin “Qroppi” kafesində “Xaqana” hərbi təşkilatının nümayəndəsi Feyfel Polkes ilə görüşdülər. Polkes alman zabitlərinə dedi: “Yəhudi millətçi dairələri Almaniyanın radikal siyasətindən tam razıdırlar”. Eyxman və Haqenin Gestapoya yazdıqları məruzədə göstərilir ki, Polkes onlara vacib kəşfiyyat məlumatları da vermişdir. Polkesin alman zabitlərinə satdığı informasiyalardan biri ondan ibarət olmuşdur ki, Almaniyaya köklənmiş xüsusi güclü siqnala malik qeyri-leqal kommunist radiostansiyaları yük maşınlarına quraşdırılmışdır və bu maşınlar müəyyən zamanlarda Almaniya sərhədi yaxınlığında hərəkət edərək verilişin ölkəyə ötürülməsini təmin edirlər. Məruzədə göstərilir ki, “Xaqana” nümayəndəsi Fələstində yəhudi dövlətinin qurulmasına dəstək müqabilində digər işlərlə yanaşı alman kəşfiyyatına lazım olan informasiyaların ötürülməsini də öz üzərinə götürürdü. Burda sionistlərin yəhudi xalqını permanent satmasının daha bir aspekti ortalığa çıxır.
 Alman faşistləri 1940-cı ilin payızında baş qərargahı Ankarada olan, Beyrut və Dəməşqdə şöbələrə malik “Yaxın Şərq Hərbi Təşkilatı” adlı böyük hərbi-siyasi mərkəz yaratdılar. 1941-ci ilin yanvarında bu təşkilatın yəhudi agenturasının formalaşdırılması üçün alman kəşfiyyatının zabiti R.Rozen və xarici işlər nazirliyinin şöbə müdiri Otto fon Qentiq Beyruta gəldilər. Onlar ərəb kəndlərini terror edən yəhudi silahlı dəstələri ilə görüşlər keçirdilər. Rəhbərlərindən birinin İsrailin gələcək baş naziri İsxak Şamir olduğu “Lexi” hərbi təşkilatı Beyrutdakı alman diplomatlarına müraciət ünvanladı və Almaniya ilə birgə hərbi-siyasi alyans qurmaq istədiklərini bəyan etdi: “Yeni Avropa Nizamında ümumi maraqlar mövcuddur. Yeni Almaniya və yeniləşmiş milli yəhudilik arasında kooperasiya vacibdir”. Rəhbəri İsrailin gələcək baş naziri Menaxem Beqin olan “İrqun” hərbi təşkilatının imzaladığı “Avropada yəhudi məsələsinin həlli və yəhudilərin müharibədə Almaniyanın tərəfində iştirakı ilə bağlı təklif” adlı sənəddə Hitlerin işğal etdiyi Avropa ərazilərində köməkçi yəhudi hərbi qoşunlarının hazırlanması təklif olunurdu və deyilirdi: “Alman reyxinin və onun hökumətinin Almaniya daxilində sionist fəaliyyətinə və emiqrasiyanın sionist planlarına münasibətdə xoş məramı “İrqun” milli hərbi təşkilatına yaxşı məlumdur. “İrqun” təşkilatı müharibədə Almaniyanın tərəfində aktiv iştirak etməyə hazırdır”. Bundan sonra yəhudi silahlı təşkilatları Fələstində Almaniyanın xeyrinə terror aksiyaları həyata keçirməyə başladılar. 1944-cü ilin avqustunda Menaxem Beqinin əmri ilə Yerussəlimdə “Çar David” oteli partladıldı, bu terror aktı nəticəsində içində qadın və uşaqlar da olmaqla 91 nəfər öldü, 45 nəfər yaralandı. 1944-cü ilin noyabrında isə İsxak Şamirin əmri ilə Qahirədə İngiltərənin Yaxın Şərqdəki nazir-rezidenti lord Moyn öldürüldü. Bu xəbəri alman faşistləri böyük şadyanlıqla qarşıladılar.
 Tarix elmləri namizədi, akademik Qriqori Bondarevski yazır: “Sionist rəhbərləri 1930-cu illərdə Hitlerlə sövdələşməyə girməklə Almaniyadakı və Qərbi Avropadakı antifaşist qüvvələrin birliyinə böyük zərbə vurdular, eyni zamanda faşistlərin İkinci Dünya Müharibəsinə başlamalarını və genosidin qanlı dəhşətlərini realizasiya etmələrini yüngülləşdirdilər”. Bir çox sionistlərin Hitlerə subyektiv nifrətinə baxmayaraq, obyektivdə onlar Hitlerin tərəfini tutdular. İkinci Dünya Müharibəsi ərəfəsində əsas məsələlərdə sionistlərin faşistlərlə heç bir fikir ayrılığı olmadı. Onların sevişməsi bütün müharibə boyu davam etdi. Həlledici momentlərdə faşistlər və Ümumdünya Sionist Təşkilatı arasında əməkdaşlıq daim qabarıqlığı ilə özünü biruzə verdi. Nürnberq məhkəməsində Sovet tərəfindən iştirak etmək üçün göndərilmiş tanımış yazıçı və kriminalist Lev Şeynin nasistlərin sionistlərlə sıx əlaqələrini öyrənərkən dəhşətə gəldiyini bildirmişdi: “Hitlerin hərbi cinayətkarlarının sionist agentləri ilə həddən artıq həyasız və inanılmaz görünən işbirliyindən söhbət düşərkən mən özümü güclə saxlayırdım. Qatillərlə öldürdükləri adamların qardaşlarının işbirliyi! Bu işbirliyinin açılan epizodları məni o qədər sarsıtdı ki, ara-sıra məhkəmə prosesini tərk etməli olurdum. Himmler neytral İsveçrə ərazisində sionistlərlə razılığa gəlibmiş ki, onlar dünya ictimaiyyətini faşistlərin yəhudilərlə mehriban davrandığına inandırsınlar. Sionistlər Hitler komandanlığını hərbi ləvazimatlarla təmin edirmişlər, özü də şərt qoyubmuşlar ki, bu ləvazimatlar hökmən Şərq cəbhəsində, yəni Sovet ordusuna qarşı istifadə olunsun. Dartıcı yük maşınlarına dəmir zəncirlər verilməsi barədə razılaşıbmışlar ki, alman maşınları rus qarında batıb qalmasınlar. Təsəvvür edin Fələstindəki sionist rəhbərliyi belə biabırçı razılaşmalara xeyir-dua verirmiş və həyata keçirilməsinə kömək edirmiş! Nasistlərin Fələstində sadiq dostları varmış. Hələ müharibədən qabaq hitlerçilər öz etibarlı agentlərini yəhudi banklarının rəhbər orqanlarına və Fələstindəki böyük sənaye firmalarına yerləşdiribmişlər. Nasistlərlə sıx əlaqələrə bulaşmış sionistlər öz sənayelərinin nasistlərə bağlılığını görməməzliyə vururmuşlar. Özlərini elə aparırmışlar ki, guya onların firmalarına Hitler ordusu tərəfindən verilən sifarişlərdən xəbərləri yoxdur. Sionistlərin belə misli görünməmiş satqınlıqları barədə geniş danışmaq gərəkdir!”
 1941-ci ilin yanvarında alman ordusu Moskva yaxınlığında məğlubiyyətə uğrayarkən sionistlərin “Lexi” hərbi təşkilatı nasistlərə öz köməyini təklif etdi. Təşkilat bəyan etdi ki, əgər nasistlər Fələstini əldə etməyə kömək göstərərlərsə, onda yəhudi hərbi dəstələri də Şərq cəbhəsinə gəlib Sovet ordusu ilə vuruşarlar. “Lexi” üzvləri nasistlərin Varşavada qurduqları gettolarla qürur duyurdular və deyirdilər ki, bunlar gələcək İsrail dövlətindəki yəhudi cəmiyyətinin kiçik modelləridir. Fələstin sionistləri Rusiya yəhudilərinə böyük ümidlər bağlayırdılar; onların fikrincə Hitler Rusiyanı tutduqdan sonra burdakı yəhudiləri Fələstinə qovacaqdı- Rusiyadakı yəhudilər isə savadlı və assimilyasiyaya az uğramış olduqlarından İsrailin qurulmasına dəyərli töhfələr verəcəkdilər.
 Tədqiqatçı Xayns Xene göstərir ki, sionistlər nasistlərin Almaniyada hakimiyyətə gəlməsini heç də milli fəlakət kimi qəbul etmirdilər, əksinə sevinirdilər; onların əlinə öz niyyətlərini həyata keçirmək üçün unikal tarixi şans düşmüşdü. Xene bildirir ki, sionist və faşistlərin məram və məqsədləri eyni idi. Maraqlıdır ki, Avropanın yəhudi elitası hərtərəfli təsir imkanlarına malik olmasına baxmayaraq nasistlərin təqib siyasətinə mane olmaq üçün heç bir səy göstərmədilər. Həmin dövrdə Avropanın bütün hüquq təşkilatları sinostlərin əlində olduğu halda onlar nədənsə yəhudilərin qovulması ilə bağlı heç bir hay-küy qaldırmırdılar. Həmişə belə məsələlərə həssas olan yəhudi təşkilatları bu dəfə nədənsə susdular. Fələstindəki İşuva yəhudi icması və sionist təşkilatları alman mallarının boykot edilməsi prosesində iştirakdan imtina etdilər. 1942-ci ilin əvvəlində Sovet dövləti bəyanat verərək dünya ictimaiyyətinin nəzərinə alman faşistlərinin dinc sakinlərə qarşı törətdikləri cinayətlərin miqyasını çatdırmağa çalışdı. SSRİ xarici işlər nazirliyinin 6 yanvar 1942-ci il tarixli nota sənədində “alman hakimlərinin tutulmuş ərazilərdə hərtərəfli soyğunçuluqları və müdhiş vəhşilikləri” bərədə məlumat verilir, “işalçıların həyata keçirdikləri dəhşətli qırğın və talanlardan” söz açılırdı. Maraqlıdır ki, Ümumdünya Sionist Təşkilatı dərhal bəyanat verərək bu notanı “bolşevik təbliğatı” adlandırdı! 27 aprel 1942-ci ildə SSRİ xarici işlər nazirliyi nota verərək faşistlərin çoxsaylı vəhşiliklərini sadaladı. Notada göstərilirdi ki, “hitlerçilərin dinc sakinlər üzərində əməlləri insanlıq tarixinin ən qanlı səhifələrini kölgədə buraxmışdır”. Sionist liderləri yenidən öz təşkilatları adından reaksiya verərək bu məlumatların həqiqiliyini şübhə altına aldılar. Yəhudi Agentliyi bəyanat verərək bildirdi ki, Sovet məlumatları “həqiqətə uyğun olmayan uydurmalardan” başqa bir şey deyil. 19 dekabr 1942-ci ildə Sovet dövləti “Hitler hakimiyyəti tərəfindən Avropanın yəhudi əhalisinin məhvi planının həyata keçirilməsi” adlı rəsmi sənəd dərc etdi. Beynəlxalq yəhudi təşkilatları yenidən reaksiya verərək Hitler cinayətlərinin real miqyasının beynəlxalq ictimaiyyətə çatdırılmasına mane olmağa çalışdılar. Həmin dövrdə faşistlərin törətdikləri cinayətləri ört-basdır etmək sionistlərin xeyrinə idi.
 İsrail hökumətində yüksək postlar tutmuş “Xaqana” hərbi təşkilatının keçmiş komandiri Xaim Landau 1996-cı ildə mətbuata etiraf etmişdi ki, “Yəhudi Agentliyi 1942-ci ildə nəinki yəhudilərin məhv ediləcəyini bilirdi və susurdu, hətta bu barədə bilənləri də susmağa məcbur edirdi”. Ümumdünya Sionist Təşkilatının rəhbərlərindən biri 18 fevral 1943-cü ildə keçirilən iclasda belə demişdi: “Sionizm hər şeydən üstündür- bunu yəhudilərin kütləvi məhvi bizim diqqətimizi sionist mübazirəsindən yayındırdığı bütün zamanlarda bəyan etmək lazımdır”.
 1944-cü ildə Sovet qoşunlarının zərbələri nəticəsində Hitler ordusu tab gətirməyərək geri çəkilərkən də sionistlər öz köməklərini təklif etdilər. Qoşunların təcili yerdəyişməsi və cəbhənin dişbatan yerlərinə konsentrasiya olunması üçün alman komandanlığına minlərlə yük maşını lazım idi. Nasistlərlə əməkdaşlıq edən Macarıstan sionistlərinin lideri Coel Brand bu işlə bağlı təcili Konstantinopola gedib içlərində İsrailin gələcək prezidenti Xaim Veysmanın da olduğu Yəhudi Agentliyinin rəhbərliyi ilə görüşdü. Yəhudi Agentliyi heç bir tərəddüd etmədən ABŞ və İngiltərədən 10 min yük maşını alıb alman ordusuna göndərəcəyini bildirdi. Sionistlər həmişə Sovet İttifaqını və onun ordusunu özlərinin qatı düşmənləri kimi görürdülər. Lakin Brandın Hələbdə ingilislər tərəfindən həbs olunması bu işi yarımçıq qoydu. Müharibədən sonra bir sıra yəhudi təşkilatları Brandı satqınçılıqda günahlandırdılar. 1964-cü ildə, ölümünə az qalmış o belə bir etiraf etdi: “Mən milyona yaxın insanın taleyinə görə cavabdehlik daşıyırdım. Mən gecə və gündüz onlar haqqında düşünürəm, özümü bağışlaya bilmirəm”.
 Hitler Almaniyasında svasikalı faşist bayrağından və ağ-mavi fonda altıguşəli sionist bayrağından başqa bütün bayraqlar qadağan edilmişdi. Hitler heç vaxt antisionist olmamışdır və konkret sionizmlə mübarizə aparmamışdır. Alman faşizmindən sionizmin aparıcı simalarından heç birinə ziyan dəyməmişdir. 1935-1945-ci illərdə sionist hərəkatı zərrə qədər də zərər görməmiş, əksinə çiçəklənmə dövrünü yaşamışdır. Şərqi Avropa ərazisindəki çoxsaylı və silahlı sionist təşkilatları üzvlərindən heç biri almanlara tərəf bircə güllə də atmamış, faşist rejiminə qarşı bircə aksiya da keçirməmişlər.
 Hitlerin gəlişi ilə sionistlər Almaniya yəhudiləri üzərində nəzarəti tam ələ aldılar. Hitlerin siyasi meydanda peyda olmasına kimi yəhudi cəmiyyətində sionistləri tanıyan yox idi. Yəhudilər sionistlərə yuxarıdan aşağı baxırdılar. Hitler elə bir vəziyyət yaratdı ki, yəhudilər dönüb qatı sionist oldular və sionizmi dəstəkləməyə başladılar. Hitlerin sayəsində heç bir siyasi çəkisi olmayan sionistlər yəhudi cəmiyyətinin vacib və hörmətli qrupuna çevrildilər. Hitlerçilər sionist olmayan bütün yəhudi təşkilatlarını darmadağın etdilər. Hitlerçilər yəhudi adı altında məhz sionizmə düşmən olan yəhudi qruplarını- ortodoks, internasional və dindar yəhudiləri təqib etdilər, həbsxanalara doldurdular və qırdılar. Bircə sionistlərə toxunmadılar. Çünki əslində hitlerçilər sionistlərə birgə Qlobal Prediktorun məlum planını həyata keçirirdilər. Sənədlər göstərir ki, Hitlerin yaratdığı “Yəhudi Sektoru”nun əsas işi assimilyasiya olunmuş yəhudilərin “dissimilyasiyası” və inamlı sionistlərə çevrilməsi idi. Yəhudi ictimai xadimi Alfred Liliental ABŞ-da çıxan “Medalın o biri üzü” kitabında bu barədə yazır: “Hitler rejiminin ilk ayları sionistlər yəhudilərin alman hakimiyyəti ilə işləyən yeganə nümayəndələri idilər. Onlar öz vəziyyətlərindən istifadə edərək antisionistləri və assimilyasiya tərəfdarı olan yəhudiləri diskreditasiya etdilər. Nəticədə Yəhudi Agentliyi ilə emiqrasiyada kömək edəcəklərinə söz verən nasist hakimiyyəti arasında razılığa gəlindi. Bu kömək hətta Gestapo və SS tərəfindən həyata keçirildi”.
 Akademik Qriqori Bondarevski yazır: “Sionistlərin ilk məqsədi- Almaniyada sayı 500 minə yaxın olan yəhudilər üzərində nəzarəti ələ almaq idi. Məsələ burasındadır ki, Hitler hakimiyyətə gələnə kimi sionistləri yəhudilərin cəmi 3 faizi dəstəkləyirdi. Sionistlərin və nasistlərin sövdələşməsi nəticəsində 1930-cu illərin ortalarında Almaniyada sionist olmayan yəhudi təşkilatların hamısı darmadağın edildi. Bircə “Almaniyanın Sionist Birliyi” saxlanıldı ki, reorqanizasiya nəticəsində “Almaniya Yəhudilərinin İmperiya Birliyi” adlandı. Sionistlərin “Yudişe rundşau” qəzetindən başqa yəhudilərin bütün qəzet və jurnalları bağlandı. Bu həmin qəzetdir ki, 1 aprel 1933-cü ildə bütün ölkə boyu keçirilən qanlı qırğını “yəhudi oyanışı və yəhudi renessansı günü” adlandırmışdı. Bir faktı da xatırlatmaq yerinə düşərdi. ABŞ-ın proqressiv yəhudi təşkilatları 27 mart 1933-cü ildə Nyu-Yorkda böyük antifaşist nümayişi keçirmək istəyəndə Almaniya sionistləri Gerinq ilə gizli görüş keçirərək Ümumdünya Sionist Təşkilatının kanallarından istifadə etməklə bu nümayişi pozmağa çalışdılar. Sionistlərin ikinci məqsədi Almaniyanın varlı yəhudi burjuasiyasının kapitalını ölkədən çıxararaq Fələstindəki sionist müəssisələrinə investisiya etmək idi. 1933-cü ildə Yəhudi Agentliyinə məxsus İngiltərə-Fələstin Bankı ilə nasist Almaniyasının İqtisadiyyat Nazirliyi arasında gizli saziş başlandı. Sionistlər bu sazişə qədim yəhudi dilində xaavara- sövdələşmə deyirdilər. Sazişə əsasən Fələstinə yollanan yəhudilər iki alman bankındakı xüsusi hesaba pul köçürürdülər. Həmin pula Fələstinə alman malları göndərilirdi. Pulun bir hissəsi Fələstinə gəlmiş immiqrantlara verilirdi, yarısı isə nasistlərin ciblərinə çökürdü. 5 il ərzində- 1933-cü ildən 1938-ci ilə kimi sionistlər Fələstinə 40 milyon dollardan çox pul yatırmağa müvəffəq oldular ki, həmin dövr üçün çox böyük məbləğdir. Bu yolla nasist Almaniyasının köməyi sayəsində gələcək İsrailin iqtisadi fundamenti qoyuldu. Sionistlərin güddüyü üçüncü məqsəd isə nasist Almaniyası ilə sövdələşməyə getməklə nasistlərin irqçi siyasətindən Fələstinə genişmasştablı emiqrasiyanın təşkili üçün istifadə etmək idi. Bunun üçün Himmlerin nazirliyi ilə bir neçə xüsusi gizli müqavilə bağlandı. Həmin müqavilələr əsasında göndəriləcək emiqrantlar saf-çürük edildi, gənclər arasında sistematik ideoloji iş aparıldı və göndəriləcək yəhudilərə gestaponun rəhbərliyi altında xüsusu bazalarda hərbi-idman təlimləri keçirildi”.
 1930-cu illərdə Almaniyanın yəhudi diasporu iki hissəyə bölünmüşdü. Bir hissəsi Fələstinin od tutub yanan səhrasına getməyi nəinki istəmir, heç bu barədə düşünmürdülər də, digər hissəsi isə “tarixi vətənə” qayıtmaq tərəfdarı idilər. Gestaponun “düşünən beyni” sayılan Adolf Eyxman gestapoçulara mühazirələrində birinciləri assimilyant-ortodoks, ikinciləri isə idealist-sionist adlandırırdı. Gestapo birincilərə nifrət edir, ikincilərə isə dəstək verirdi. Gestapo imkanlı yəhudi ailələrini və sionist təşkilatının üzvləri olan gəncləri Fələstinə yola salır, Fələstinə “xor baxan” assimilyant kasıb zümrəni isə gettolara doldururdu. Nasist kəşfiyyatının rəhbəri Reynxard Qeydrix 1935-ci ildə yazdığı məqalədə bildirirdi ki, assimilyant yəhudilərdən fərqli olaraq sionist yəhudilər də bizim kimi ciddi irqi pozisiyada dayanırlar, Fələstinə emiqrasiya etməklə onlar yəhudi milli dövlətinin yaradılmasına kömək edirlər, odur ki biz sionistlərə dəstək verməliyik. Reynxard sionistlərə münasibətdə alman dövlətinin “xoşməramlı rəsmi mövqeyini və xeyirxah niyyətlərini” ifadə edirdi. Gestapo məmuru Adolf Eyxman mühakimə olunarkən öz izahatlarında açıq-aşkar bildirmişdi ki, biz yəhudi həmkarlar ittifaqlarının rəhbəri ilə tam razılığa gəlmişdik: sionist təfəkkürlü yəhudiləri Fələstinə buraxacayıq, assimilyasiya olunmuşları isə konslagerlərə dolduracayıq. Sionist liderləri demişdilər ki, bizə yalnız ərəblərlə vuruşa biləcək sağlam gəncliyi verin, qalanlarını isə götürə bilərsiz. Sionist liderlər assimilyasiya olunmuş yəhudiləri həqarətlə “qurumuş budaq” adlandırırdılar, çünki onlar “hər hansı yəhudi ideologiyasından məhrum idilər”.
 Yəhudi Agentliyi rəhbərlərindən Xaim Arlozorovun inisiativi sayəsində 1933-cü ildə Berlində yəhudilərin Almaniyadan Fələstinə köçürülməsi planı təsdiq olundu. Fələstin sionistləri hətta qorxurdular ki, yəhudi axını həddən artıq çox ola bilər. 1933-cü ilin yayında Praqada keçirilən konqresdə sionistlər bildirirdilər ki, axını miqdarında nizamlamaq lazımdır. “Yəhudi Şuraları” yəhudiləri saf-çürük edir, dözümlüləri Fələstinə göndərmək üçün ayırır, zəifləri isə həbsxanalara yollayırdı. Zeev Jabotinski 1936-cı ildə yazdığı “Yəhudi dövləti” kitabında sionistlərin Fələstinlə bağlı planlarını belə açıb göstərirdi ki, onlara yeni yaradılacaq dövlətdə yəhudi xalqı “islah olunmuş formada”, “seçilmiş fraqmentlərdə” gərəkdir: “Bununçün ehtiyatlı seleksiya və diqqətli seçim aparmaq lazımdır. Yəhudi diasporundan yalnız ən yaxşıları Fələstinə girməlidir”. Almaniya Reyxsbankının prezidenti Yalmar Şaxt sionizmin tanınmış rəhbərlərindən olan İngiltərə bankının direktoru Monteqyu Normanla birgə “Şaxt planı” adlanan plan hazırlamışdı ki, Almaniyanın sionist rəhbərliyi qruppenfürer German Gerinq ilə əl-ələ verib həmin planı realizasiya edirdilər. “Şaxt planı” yəhudiləri işləyənlərə və işləməyənlərə bölərək onların Fələstinə uyğunlaşmaq və oturuşmaq bacarıqlarının klassifikasiyasını aparırdı. Plana görə 600 min Almaniya yəhudisi 3 kateqoriyaya bölünmüşdü: 1) 150 min iqtisadi cəhətdən qabiliyyətli yəhudilər ki, onların Fələstinə göndərilməsi vaxtının xüsusi cədvəli hazırlanmışdı; 2) İqisadi cəhətdən passiv olanlar və 1-ci kateqoriyadakılardan asılı olanlar (arvad və uşaqları), hansı ki bunların göndərişi ailə başıçısının dolandırmaq qabiliyyətindən asılı olacaqdı; 3) Qocalar və emiqrasiyaya qadir olmayanlar ki, onlar Almaniyada qalacaqdı. Sionist və faşistlərin sövdələşməsinə görə, məhz axırıncı kateqoriyadan olanların konslagerlərə doldurulması nəzərdə tutulmuşdu.
 Yəhudi Agentliyinin sədri David Ben-Qurion həmin dövrdə belə demişdi: “Almaniyadakı bütün uşaqları xilas edərək İngiltərəyə aparmaq, yoxsa həmin uşaqların yarısını xilas edərək Eres İsrailə aparmaq- əgər mən seçim qarşısında qalsaydım, ikincini seçərdim. Çünki biz təkcə uşaqların həyatına yox, xalqın taleyinə də diqqət yetirməliyik”. Bu həmin Ben-Quriondur ki, yeni qurulmuş İsrail dövlətində ona ən yağlı vəzifə- baş nazir postu çatmışdı. Onun digər məşhur fikri isə budur: “Sionistin vəzifəsi Avropada qalan İsrailin artıq-urtuğunu yox, yəhudi xalqı üçün İsrail torpağını xilas etməkdir”. Yəhudi Agentliyinin rəhbərləri yekdil fikrə gəlmişdilər ki, hamı yox, yalnız Fələstindəki sionist proyektinin ehtiyaclarını ödəmək üçün yetərli azlıq köçürülməlidir. İsrailin gələcək ağalarına Talmudun yırtıcı qanunları və ravvin okkultik təlimi ilə yaşamaq istəməyənlər lazım deyildi. Yəhudi Agentliyinin 1943-cü il memorandumunda aydın şəkildə deyilirdi ki, “ilk növbədə İsrail torpağı və iudaizm üçün xeyirli olanları” aparmaq lazımdır. 1940-cı ildə Hayfa buxtasında “Xaqana” terror təşkilatının üzvləri yəhudi qaçqınlarla dolu “Patria” gəmisini partlatdılar, çünki ingilislər həmin qaçqınları Hind okeanındakı Mavrikiy adasına yola salmaq istəyirdilər. Nəticədə 252 yəhudi sərnişin və gəminin ingilis ekipajı öldü. Sionist rəhbərlərinin sıravi yəhudilərə rəhm etmək fikirləri yox idi. Məhz sionist təşkilatlarının düşmən siyasəti nəticəsində yüz minlərlə imkansız və zəif yəhudi həyatını itirmişdir. İkinci Dünya Müharibəsi dövründə yəhudilərin çoxu məhz hitlerçilərlə cinayətkar sövdələşməyə girmiş sionistlərin birbaşa iştirakı ilə öldürülmüşdür.
 Xolokostun dəqiq analizi göstərir ki, nasistləri və sionistləri “Sion müdriklərinin protokolları” ideologiyası birləşdirirdi. Bu elə bir ideologiyadır ki, istənilən xalqı nifrət mənbəyinə, manipulyasiya obyektinə və “ali” ideyaların reallaşdırlması üçün materiala çevirir. Hitler və Ben-Qurion mahiyyətcə və ruhca qardaş idilər- öz sərsəm ideyalarının və insanlığa zidd planlarının reallaşdırılması yolunda öz xalqlarını qurbanlıq ətə çevirmək onlarçün heç nə idi.
 Sionizmlə nasizmin əməkdaşlığı- təkzibolunmaz faktdır. Qeyd etmək lazımdır ki, 1930-cu illərdə Almaniyada sionist təbliğatı sönmək əvəzinə öz aktivliyini daha da gücləndirmişdi. “Almaniyada sionist fəaliyyəti görünməmiş vüsət almışdı”- Amerikanın “Yəhudi Ensiklopediyası” razılıqla yazırdı. Sionist fondları əvvəl aldıqlarından 3 dəfə çox maliyyə almağa başlamışdılar, sionistlərin “Yudişe rundşau” qəzetinin tirajı 5 mindən 40 minə qalxmışdı. Nürnberq qanunlarından biri ondan ibarət idi ki, Almaniyada svastikalı faşist bayrağından və ağ-göy rəngli sionist bayrağından başqa bütün bayraqlar qadağan olunurdu. Yəhudilərin həyatının total təhlükə altına alındığı bir zamanda Berlin küçələrində sionistlərin “Yudişe rundşau” qəzeti azad satılırdı və yəhudilərin mitinqlərində gələcək İsrailin bayrağı svastikalı bayraqla yanaşı dalğalanırdı. Almaniyada bütün yəhudi təşkilatları qadağan olduğu halda sionistlərin “Beytar” hərbi təşkilatı azad fəaliyyət göstərirdi. “Beytar” təşkilatının millətçiliyi İngiltərəyə, solçulara və ərəblərə qarşı yönəlsə də, almanlara toxunmurdu. Gənc sionistlər sərbəst şəkildə mitinqlər, konfranslar keçirir, yay düşərgələrinə yığışır, idman tədbirləri təşkil edir, kənd təsərrüfatı bacarıqlarını öyrədən dərslərə qatılırdılar. Almaniyada sionistlərə həm öz formalarını geyinməyə, həm də millətçi ədəbiyyatlarını çap edib yaymağa icazə verilmişdi. Mahiyyətinə görə “Beytar” publisistikası gənc nasist ədəbiyyatı üslubunda idi.
 Sionist funksionerlər nasistlərə böyük ümidlər bəsləyirdilər. Onlar sevinirdilər ki, almanların qovması sayəsində Fələstində yəhudi əhalisinin sayı çoxalacaq və nəhayət ki “müqəddəs torpaqda” İsrail dövləti qurmaq mümkün olacaq. Fələstindən Almaniyaya yəhudi emiqrasiyasının perspektivlərini yerindəcə araşdırmaq məqsədilə bir birinin ardınca emissarlar göndərilməyə başlamışdı. Alman tarixçisi Xayns Xene göstərir ki, “Mossad”ın gələcək əməkdaşları Pino Qinsburq və Moşe Averbax Hitlerin yanına gedib emiqrasiyanın sürətləndirilməsi ilə bağlı danışıqlar aparırdılar. SS generalı Ernst Kaltenbrunner Nürnberqdə mühakimə olunarkən bildirmişdi ki, Reyxin xarici kəşfiyyat rəisi Valter Şellenberq Şimali Amerikanın Ravvinlər Şurası ilə mütəmadi danışıqlar aparırdı. 1933-cü ilin yayında Fələstinin tanınmiş sionist liderlərindən Artur Ruppin Almaniyaya gələrək nasist nəzəriyyəçisi, öz əsərləri ilə alman nasional-sosialistlərinin iqri siyasətinə ciddi təsir göstərmiş alim Qans Qünter ilə görüşmüşdü. Yene Universitetində keçirilən həmin görüşün nəticələrindən razı qalan Ruppin öz gündəliyində yazırdı: “Professor bizə dostcasına münasibət göstərir. O deyir ki, yəhudilər- arilərlə müqayisədə aşağı irq deyillər, sadəcə başqa irqdirlər, buradan o nəticə hasil olur ki, yəhudi məsələsinin həlli üçün yeni, düzgün yol tapmaq gərəkdir”.
 Hamburq ilə Hayfa arasında aktiv gediş-gəliş xətti yaradılmışdı. SS-çilər Fələstindən gələn emissarları qarşılayaraq dəstək verir, Fələstinə yollanan yəhudiləri yol boyu müşayiət edərək qoruyur və sərhədləri rahat adlamaqda köməklik göstərirdilər. Xolokostun tədqiqatçıları Con və Devid Kimçi qardaşlarının yazdığı kimi, bu olayların əsas fiqurları tam anlaşmaya gəlmişdilər. Nasistlər və sionistlər yəhudilərin Fələstinə köçürülməsi işində çiyin-çiyinə vermişdilər. Hitler “yəhudi məsələsinin yekun həllini” əmr verəndə artıq Qərbi Avropadan sionist yəhudilər yola salınmışdı, bircə assimilyant-ortodokslar qalmışdı. Əsas məsələ yaranacaq İsrail dövləti üçün “sanballı material” seçib göndərmək idi, yerdə qalan “kül” onları maraqlandırmırdı.
 Fələstindən təşrif buyurmuş emissarlar nasist zabitlərin müşayiəti ilə konslager məhbusları arasından “gənc yəhudi pionerlərini” seçib “ana vətənə” aparırdılar. Nasistlərlə sionistlər əl-ələ verib yaranacaq İsrail dövlətini formalaşdırırdılar. Yəhudi tarixçisi Xanna Arendt yəhudi liderlərinin öz xalqlarının məhvindəki rolunu “miskin tarixin ən miskin fəsli” adlandıraraq yazır: “Berlində, Amsterdamda, Varşavada, Buxarestdə yəhudi funksionerləri özləri yəhudilərin siyahılarını və ünvanlarını çıxarıb nasistlərə verirdilər və deportasiyaya kömək edirdilər. Həbs düşərgələrində yəhudi zonderkomandaları işləyirdilər. Yəhudi “avtonomiyası” o həddə gəlib çıxdı ki, özü öz xalqının cəlladı oldu”.
 Almaniya Sionist Federasiyasının rəhbərlərindən biri Qans Fridental müharibədən sonra verdiyi müsahibə deyirdi: “Gestapo yəhudilərin Fələstinə emiqrasiyasını təmin etmək üçün əlindən gələni edirdi. Biz lazım olan dəstəyi onlardan alırdıq”. Gestapo məmuru Eyxman mühakimə olunarkən bildirmişdi ki, o sadəcə sionist lideri Rudolf Kastner ilə birgə imkanlı yəhudilərin və sionist təşkilatı üzvü olan gənclərin Fələstinə göndərişini həyata keçirirdi- gestapoçilar və sionistlər belələrini İsrail üçün “ən yaxşı bioloji material” adlandırırdılar. Müharibəyə kimi Almaniyada 500 minə kimi yəhudi yaşayırdı, onun 300 mini rahat çıxıb getmişdi. Gettolarda Yudenratlar- yəhudi şuraları fəaliyyət göstərirdi ki, hansı yəhudilərin Fələstinə, hansıların həbsxanalara göndərilməsini onlar həll edirdi. Gettolarda nizam-intizamı yəhudi polisləri özləri qoruyurdular. Fələstinə köçənlərin yerbəyer olması üçün hər cür şərait yaradılmışdı. Ayaq altında qalanlar isə azsaylı imkansız yəhudilər olmuşdu. Ən çox Polşa və SSRİ yəhudiləri ziyan görmüşdülər, çünki ən çox onlar assimilyasiya olunmuşdular, yəhudi təfəkkürünü itirmişdilər, bu səbəbdən sionist ağalar onları yeni yaradılmış İsrail dövləti üçün məqbul görmürdilər.
 Alman işğalı dövründə Polşada və Qərbi Ukraynada sionist qəzetləri azad nəşr olunurdu. Sionist təbliğatı faşistlərə o dərəcədə sərf edirdi ki, onlar sionist qəzetlərini heç yerdə bağlamırdılar, əksinə geniş tirajla çıxmalarına şərait yaradırdılar. Gettolarda çıxan qəzetlərdə yəhudi yazarlar öz soydaşlarını itaətə və əməkdaşlığa çağırırdılar. Yudenrat qəzetləri faşist genosidini “yəhudi əhalisinin tərbiyələndirilməsinə qayğı” adlandırırdılar. 1 aprel 1942-ci ildə Lvovda çıxan sionist qəzetində deyilirdi ki, faşist düşərgələrindəki “əmək tərbiyəsi sayəsində yəhudi millətinin dirçəlişi baş verəcəkdir”. Sionist liderləri yəhudilərə gettolarda yaşamağın xeyrini belə başa salırdılar ki, ayrıca qruplaşmaqla yəhudilər başqa xalqların içində əriyib itməyəcəklər, idarəçilik ənənələrinə yiyələnəcəklər və yəhudi mədəniyyətini yad təsirlərdən qoruyub inkişaf etdirəcəklər. Öz gettolarında yəhudilər polisdə, poçtda, şəhər transportunda və s. işləyərək püxtələşirdilər ki, bu sənətlər gələcəkdə qurulan İsrail dövlətində sionistlərə lazım olacaqdı.
 İkinci Dünya Müharibəsi ərəfəsində sionistlərlə faşistlər geniş masştabda əlaqə yaratmışdılar. 1930-cu illərdə Üçüncü Reyx Avropadakı sionist fəaliyyətinin əsas mərkəzinə çevrilmişdi. Yəhudi Agentliyi Berlində Fələstin Bürösu açmışdı. Geniş və hərtərəfli struktura, hüquqi, iqtisadi və s. şöbələrə malik Büronun 1936-cı ildə Almaniyada 22 mərkəzi yaranmışdı və Reyxin 350 vilayətində fəaliyyət göstərirdi. Rəhbərlərindən birinin İsrailin gələcək baş naziri Levi Eşkol olduğu həmin Büro da digər sionist təşkilatları kimi Gestapo ilə sıx əlaqəli şəkildə işləyirdi. Büro yəhudiləri çeşidləməklə məşğul idi: kimin Fələstinə, kimin konslagerə gedəcəyi burda müəyyənləşirdi. Con və Devid Kimçi qardaşları “Gizli yollar” kitabında göstərirlər ki, Fələstindən gəlmiş emissarlar alman yəhudilərini xilas etmək üçün yox, onların içindən atıb vuran yəhudiləri seçib aparmaq üçün gəlirdilər. “Pioner” adı qoyduqları bu qrup sionistlərə ərəblərlə vuruşmaq üçün lazım idi. Xayns Xene sənədlər əsasında göstərir ki, alman kəşfiyyatı Fələstinə göndəriləcək yəhudilərə hərbi-idman məşqləri keçmək üçün təlim bazaları yaratmışdı. Alman kəşfiyyatının yəhudi şöbəsinin rəhbəri fon Mildenştayn sionist təşkilatlarının bu sahədəki fəaliyyətinə xüsusi qayğı ilə yanaşırdı. Sionistlər Henrix Himmlerin rəhbərlik etdiyi daxili işlər nazirliyi ilə bir neçə gizli müqavilə başlamışdılar; bu sövdələşmələr əsasında sionistlər köçürüləcək yəhudi gəncləri arasında sistematik ideoloji iş aparırdılar. Berlin arxivindən Bavariya gestaposu şefinin direktivi üzə çıxmışdır ki, direktivdə sionistlərə hərtərəfli yardım etmək tapşırığı verilir. Sionistlərə şərait yaradılmışdı ki, ölkə boyu gəzərək yəhudi gənclərini Fələstinə köçmək üçün dilə tutsunlar və hazırlasınlar. Gestapo instruktorları xüsusi düşərgələrdə yəhudi gənclərinə ivrit dili öyrədir, hərbi təlimlər keçir və kənd təsərrüfatı bacarıqları mənimsədirdilər. Nasistlər hətta yəhudi gənclərinə təlim keçmək üçün xristian monastırlarını belə boşaldırdılar.
 Yəhudi ictimai-siyasi xadimi Marek Edelmanın etiraf etdiyi kimi, yəhudilər Fələstinə “orada yəhudi milli ocağınının yaradılması kimi xüsusi məqsədlə yox, həyatlarını xilas etmək üçün gedirdilər”. Fələstindəki “Xaqana” hərbi təşkilatının nümayəndəsi Polkes alman zabitləri ilə görüşündə onlara demişdi: “Sizin səyləriniz nəticəsində Fələstinin yəhudi əhalisi o qədər artmışdır ki, bundan sonra Fələstində ərəblər yox, yəhudilər çoxluq təşkil edəcəklər”. Doğrudan da, 1933-cü ildə yəhudi əhalisi Fələstinin cəmi 20 faizini- 283 min nəfəri təşkil edirdisə, 1936-cı ildə artaraq 404 minə qalxmışdı. Tarix elmləri namizədi David Soyfer bildirir ki, bu işə görə sionist təşkilatları Hitlerə 126 milyon dollar zəhməthaqqı vermişdilər- o dövr üçün nəhəng məbləğdir. Sionizmin tarixçisi Lionel Dadiani eyni fikri təsdiqləyərək yazır ki, Hitler hakimiyyətə gələn kimi “sionistlər hitlerçilərlə Almaniyadan Fələstinə mal formasında yəhudilərin göndərilməsi barədə müqavilə bağlamışdılar”. Hitler yəhudiləri Fələstinə köçürməklə sadəcə sionistlərin sifarişini yerinə yetirmişdi. Misir Milli Assambleyasının iclasında Hüseyn Zülfiqar Zabri maraqlı bir fikir söyləmişdi: “Hitler yəhudilərin öz məqsədlərinə çatmalarına- İsrail dövləti yaratmalarına kömək edəcək cinayətlərə sürüklənərək sionist fitnəsinin qurbanı olmuşdur”.
 Filologiya elmləri namizədi Vadim Kojinov Hitlerin yəhudilərin “sionizmin canlı təcəssümü” adlandırığı Xaim Veysmanla əlbir olması versiyası üzərində geniş dayanaraq yazır: “Sionizm və nasizm tarixində 1930-1940-cı illərdə həddən artıq müəmmalı uyğunluqlar müşahidə olunmaqdadır”. Yəhudi yazıçısı Yulian Şulmeyster tanınmış sionist xadimlərini “Getsaponun agentləri” adlandıraraq bilidirir ki, “hitlerçilərin öldürdükləri minlərlə yəhudinin qanı onların üstündədir”. Yerussəlimdə çıxan “Herut” yəhudi qəzeti 25 may 1964-cü ildə yazırdı: “Yəhudi Agentliyi rəhbərlərinin, sionist hərəkatı başçılarının susqunluğunu nə ilə izah etmək olar? Niyə onlar səslərini qaldırıb bütün dünyada hay-küy salmadılar? Tarix hələ müəyyənləşdirməlidir ki, satqın Yəhudi Agentliyinin özü nasistlərə kömək etmək üçün yaradılmışdı, ya yox?.. Tarix ədalətli hakimdir və həm Yəhudi Agentliyi rəhbərlərinin, həm də sionist hərəkatı başçılarının cəzasını verəcək!.. İnsanı sarsıdan odur ki, həmin rəhbər və başçılar bu gün də yəhudi, sionist və İsrail idarələrinin başında dayanıblar”. Tədqiqatçı Yulius Madir faşistlərlə əməkdaşlıq etmiş sionist liderlərinin uzun siyahısını çıxarmışdır. Bu siyahı 16 səhifəni əhatə edir! Siyahıdakıların çoxu Hitlerin səyləri sayəsində qurulmuş İsraildə rəhbər postlar və aparıcı vəzifələr tutmuş şəxslərdir. İsraildə az qala milli qəhrəmana çevrilmiş Xaim Veysman, Moşe Şaret, David Ben-Qurion, İsxak Şamir kimi “şanlı” liderlərin adları da həmin siyahıdadır.
 Sionist təbliğatçılar öz liderlərinin bioqrafiyasını nə qədər bəzəyib düzəsələr də, fakt ondan ibarətdir ki, onlar nəinki siyasi avantüralarında yırtıcı xislətlidirlər, həm də öz şəxsi həyatlarında belə mənəviyyatdan çox-çox uzaq adamlardır. Amerikan ravvini M.Şonfeld 1977-ci ildə Nyu-Yorkda çıxmış “Xolokost qurbanları ittiham edir: Yəhudi hərbi cinayətkarları haqqında sənəd və şahidliklər” kitabında Ümumdünya Sionist Təşkilatına rəhbərlik etmiş, Fələstində Yəhudi Agentliyinin başçısı olmuş, sonra isə İsrailin ilk prezidenti seçilmiş Xaim Veysmanı İkinci Dünya Müharibəsi dövrünün ən əsas hərbi cinayətkarlarından biri kimi xarakterizə edir. O Xaim Veysmanı ki, Qolda Meir iftixarla “İudey Çarı” adlandırır. Veysman 1937-ci ildə keçirilən 12-ci Sionist Konqresində çıxışında demişdi ki, ancaq gənclərin köçürülməsi, qocaların isə taleyin ümidinə buraxılması gərəkdir; o qocaları “iqtisadi və mənəvi nöqteyi nəzərdən toz” adlandırırdı. İsrailin az qala milli qəhrəmanına çevrilmiş bu seleksiyaçıya alman konslagerlərində saxlanılan yəhudiləri pulla almaq təklif olunanda cavabı belə olmuşdu: “Fələstindəki bir inək Avropakı bütün yəhudilərdən daha qiymətlidir”. Sionist liderlərinin 1943-cü ildə keçirilən iclasında tanınmış sionist xadimi, İsrailin gələcək daxili işlər naziri İsxak Qrinbaum tələb qoymuşdu ki, yəhudiləri təqibdən qurtarmaq üçün qara qəpik də xərclənməsin və onların xilası üçün vəsait yığılması qadağan edilsin. Onun sözləri: “Deyə bilərlər ki, mən antisemitəm, diasporu xilas etmək istəmirəm, mənim “odlu iudaist qəlbim” yoxdur... Qoy nə istəyirlər desinlər. Avropa yəhudilərinə kömək üçün pul ayrılmayacaq. Düşünürəm ki, kim belə şeyləri tələb edir, sionizmə qarşı çıxmış olur”. Maraqlıdır ki, elə həmin iclasdaca İsxak Qrinbaum “Avropa yəhudilərinin xilası naziri” seçilmişdi.
 Faşist Almaniyasının məğlubiyyətindən 20 il sonra sionizmin tanınmış xadimlərindən biri Eliezar Livne maraqlı açıqlama vermişdi: “Əgər biz əsas vəzifəmizi maksimal sayda yəhudinin xilasında görsəydik, onda bizə partizanlarla əməkdaşlıq etmək lazım idi. Partizan bazaları Polşada, Litvada, Rusiyanın nasistlər tərəfindən işğal edilmiş rayonlarında, Yuqoslaviyada, Slovakiyada vardı. Əgər bizim əsas məqsədimiz yəhudilərin likvidasiyasına maneəçilik olsaydı və biz partizan bazaları ilə əlaqəyə girsəydik, onda biz çoxlarını xilas edə bilərdik”.
 
YƏHUDİ QULDUR DƏSTƏLƏRİ
 
 İkinci Dünya Müharibəsində yəhudi qruplaşmaları almanlara qarşı döyüşlərdə şücaət göstərməsələr də soyğunçuluq əməlləri ilə yadda qalmışlar. Belorusiya, Pribaltika və Polşa meşələrində quldurluqla məşğul olan yüzlərlə yəhudi bandası vardı. Təxmini hesablamalara görə həmin dövrdə içlərində qadınların da olduğu yəhudi quldurlarının sayı 30 mindən 50 minə kimi olmuşdur. Onların əsas işi yerli əhalini qarət və talan etmək idi. Sənədlərdən aydın olur ki, yəhudi quldur dəstələri banklara, ticarət və sənaye müəssisələrinə, fermalara və evlərə hücumlar edirdilər. Belorusiyada Belski qardaşlarının rəhbərlik etdiyi bandada 1200 yəhudi vardı. Qardaşlar düşərgədə özbaşınalıq edir, istədiklərini asıb kəsir, qadınlardan ibarət hərəmxana saxlayırdılar. 8 may 1943-cü ildə Belski bandasından olan yəhudilər Minskin 120 kilometrliyindəki Naliboki kəndinə hücum etdilər və içlərində 3 qadın, bir neçə yeniyetmə, 10 yaşlı uşaq da olmaqla 128 nəfəri öldürdülər. Quldurlar kənddən 100 inək, 70 at apardılar, evləri isə yandırdılar. Tədqiqatçı Leşek Jebrovski göstərir ki, Belski dəstəsindəki yəhudilər almanlarla vuruşmurdular, yaxın kəndləri çapmaq və qızları oğurlamaqla məşğul olurdular. Qardaşlardan Tuvya Belski “on alman əsgərini öldürüncə bir yəhudi qarısını xilas etmək yaxşıdır” prinsipi ilə işlədiyini bildirmişdi. Bu prinsip həmin dövrdə fəaliyyət göstərən əksər yəhudi dəstələri üçün xarakterikdir. Ruslar, beloruslar və ukrainlər faşist işğalçıları ilə vuruşub qanlarını tökdükləri halda yəhudi quldurları slavyan kəndlilərinin ərzağını əlindən alırdılar ki, öz qarılarını və başkəsənlərini yemləsinlər. Polşanın “Naş Dzennik” qəzetinin araşdırmasına görə, kəndlərdən etdikləri soyğunçuluq hesabına Belskilərin düşərgəsi ərzaqla dolu idi, banda üzvləri hər gün ət yeyirdilər. Tuvya Belski çoxlu miqdarda qızıl və zinət əşyaları toplamışdı. Sovet qoşunları Belorusiyanı azad edərkən Belski bandasının üzvləri Qərbə qaçdılar. Müharibədən sonra Tuvya və Zus Belski qardaşları NKVD-nin qorxusundan Polşaya getdilər, lakin burdan polyaklar tərəfindən qovularaq Fələstinə köçdülər. İsrail dövləti yarandıqdan sonra onlar ərəblərə qarşı döyüşlərdə iştirak etdilər. Onların övladları İsrail ordusuna xidmət etdilər.
 Minskin yəhudi kvartalından qaçanlar meşələrdə 9 banda yaratmışdılar. Bunlardan birində- Şlemo Zorinin bandasında 800 yəhudi vardı. Zorinin adamları yaxınlıqdakı kəndlərin sakinlərinə qan uddururdular. Kəndlərin talanını onlar “ərzaq ehtiyatının görülməsi” adlandırırdılar. Sovet qoşunları gələndə onlar özlərini almanlara qarşı vuruşan partizanlar kimi təqdim etsələr də, yerli əhali onlara “cühud soyğunçuları” deyirdi. Dereçin, Slonim, Kopıl, Nesvij, Dyatlovo, Belostok rayonlarının əhalisi yəhudi bandalarının əlindən zinhara gəlmişdi. Yəhudi quldurları yerli sakinlərin axırıncı tikələrini əllərindən alırdılar, pal-paltarlarını və mal-heyvanlarını yığıb aparırdılar, həm də onları zərbə altında qoyurdular. Xatırladaq ki bu ərazilərin kişi əhalisi orduya səfərbər olunduğundan evlərdə təkcə qadınlar, uşaqlar və qocalar qalmışdı. Alman komandanlığı yəhudi quldurlar dəstələrinə toxunmurdu və barmaqarası baxırdı, çünki bu dəstələr almanlara qarşı mübarizə aparmırdılar. Yəhudi bandaları alman əsgərlərinə toxunmayaraq yan keçsələr də, slavyan kəndlərinə mütəmadi basqınlar edir, özü də bu aksiyalar zamanı həddən artıq qəddarlıq nümayiş etdirirdilər. “Adam öldürmək siqaret çəkmək kimi adi bir şey idi”- həmin dövrü xatırlayan İçke Reznik adlı yəhudi qulduru xatırlayırdı. Sənədlərdən aydın olur ki, içlərində qadınların da çox olduğu yəhudi dəstələrinin hücumlarından Novoqrud voyevodalığının əhalisi ac-yalavac hala düşmüşdü. İzrail Lapidusun bandasından olan yəhudilər 14 aprel 1943-cü ildə Belorusiyanın Drajno kəndində qırğın törətmişdi. Onlar hətta körpələrə və qızlara rəhm etməyərək bıçaqla deşik-deşik etmiş, uşaqları tonqala atıb yandırmışdılar. Qızlardan biri komsomol biletini çıxarıb göstərərək rəhm diləsə də, dəstə komandiri onu alnından güllələmişdi. Maraqlıdır ki, 25-ə yaxın kənd sakinini öldürən və 37 evi yandıran quldurlar almanlara işləyən polisayların birinə də toxunmamışdılar. 29 yanvar 1944-cü ildə yəhudi quldurları Litvanın Kanyukay kəndinə basqın edərək içlərində 22 uşaq olmaqla 46 nəfəri öldürmüşdülər, 22 evi yandırmışdılar. Həmin hadisə Litva partizanlarının hiddətinə səbəb olmuşdu. Belorusiya partizan hərəkatının rəhbərlərindən biri general-mayor Nikolay Korolyov Moskvaya yazdığı məruzəsində bildirirdi ki, partizan adı ilə təqdim olunan yəhudi dəstələrinin çoxu alman kəşfiyyatı ilə bağlıdırlar: “Gestapo yəhudilərdən şpionaj məqsədi ilə istifadə etməkdədir. Minsk və Borisov gestapolarında yəhudilər üçün 9 aylıq kurslar açılıb. Hazırlanmış şpionlar şəhərdəki mənzillərə yerləşdirilir və partizan dəstələrinə göndərilir ki, sonunculara partizanları və komandirlərini zəhərləmək üçün zəhərləyici maddələr verilir. Minsk zonasında belə şpionların bir çoxu ifşa olunmuşdur”.
 İsrailin baş naziri Qolda Meir memuarlarında göstərir ki, 1943-cü ildə Fələstində 130 minlik yəhudi ordusu vardı. Nədənsə həmin silahlı yəhudiləri Avropaya yollanıb alman faşistləri ilə vuruşmaq və öz soydaşlarını xilas etmək maraqlandırmırdı. Halbuki onlar Fələstində aktiv şəkildə terror aksiyaları həyata keçirir, demək olar ki hər gün qətllər və partlayışlar törədirdilər. 130 minlik yəhudi ordusundan cəmi bir dəfə soydaşlarını xilas etmək üçün 32 nəfərlik qrup Avropaya göndərilmişdi, lakin onlara da almanlarla döyüşmək qismət olmamışdı- Yəhudi Agentliyinin yerli nümayəndəsi, tanınmış sionist İzrael Kastner onları satmışdı və almanlar tərəfindən tutularaq güllələnmişdilər. Amma İsrail dövləti yarandıqdan sonra həmin İzrael Kastner mühüm dövlət postuna oturmuşdu.
 Fələstindəki ordudan başqa yəhudilərin Avropada da “Xaqana”, “Qordoniya”, “Qaşomer Qazoir”, “Qexoluz”, “Aniba”, “Beytar”, “Brit-Axayal”, “Qaliya” kimi çoxlu sayda hərbi və gizli təşkilatları var idi ki, onların da almanlara qarşı müqavimət göstərməsi barədə heç kəs eşitməmişdir. Amerikan tarixçisi Valter Laker “Sionizmin tarixi” kitabında bildirir ki, 1939-cu ildə tanınmış sionist Avraam Ştern Polşa ordusunun tərkibində yəhudi döyüş dəstələri yaradaraq təlim keçdirmişdi. Məntiqlə götürəndə bu dəstələr müharibənin ilk aylarından almanlarla döyüşə atılmalıydılar. Bəs onlar faşizmə qarşı niyə vuruşmadılar? Nyu-Yorkdakı və Fələstindəki sionist mərkəzlərindən niyə döyüş əmri gəlmədi? Bu məsələlər hələ də tarixçilər üçün qaranlıq qalır.
 
XOLOKOST NAĞILLARI
 
 Yəqin ki yəhudi piyindən olan sabunlar haqqında nağılı siz də eşitmisiz. Sionistlərin iddiasına görə nasistlər yəhudiləri onların piyindən sabun və dərisindən abajur düzəltmək üçün qırırmışlar- bu nə dərəcədə məntiqə uyğundur? Yəni doğrudanmı kimsə insan piyindən olan sabunla çimməkdən həzz ala bilər? Vasvası almanlar yəhudi piyindən düzəldilmiş sabunla çimmək istərdilərmi? Hansı alman frausu razı olardı ki, onun evinə insan dərisindən abajur qoyulsun? İngillis tarixçisi, İkinci Dünya Müharibəsi haqqında onlarla kitab müəllifi Devid İrvinq yazır: “Yəhudiləri qaynatmaq və onlardan sabun hazırlamaq... Hansı xəstə beyin belə təbliğat yalanını quraşdıra bilərdi? Yəni doğrudanmı bu cür sabunla yuyunmaq istəyənlər tapılardı? Məsələnin pis tərəfi budur ki, Nürnberq məhkəməsində onlar sübut kimi bu cür sabun qırığını təqdim etdilər! Nasistlərin yəhudilərin başına açdığı müsibətlərin fiziki dəlili kimi!” Haaqanın Sülh Sarayında içində iylənmiş məhlul olan böyük qab qoyulmuşdur. Bu qabın içində nə olduğunu ekspertiza etməyə icazə verməsələr də, Sarayın işçiləri ziyarətçilərə bildirirlər ki, bu yəhudilərin piyindən hazırlanmış həmin sabun məhluludur. Yad Vaşem Muzeyi İnstitutu 1985-ci ildə nəhayət etiraf etdi ki, “sabunla bağlı hekayət təbliğat yalanından başqa bir şey deyildi”. Düzdür, institutun etirafını mətbuatda dərc etmədilər- qoy avam kütlə nasistlərin binəva yəhudilərin qanuna susamaqları haqda yalana inanmaqda davam etsin! Təsadüfi deyil ki, tədqiqatçı Aleksey Tokar Xolokostu dövriyyədə olan “talmudik yalan” adlandırır: “Talmud qoyları aldatmağa icazə verir”.
 Sabun yalanını ilk dəfə dünyaya tanınmış yəhudi falsifikatoru Simon Vizental təqdim etmişdir. O 1946-cı ildə yazırdı ki, “1942-ci ilin aprelindən 1945-ci ilin mayına kimi 900 min yəhudi sabun istehsalı üçün istifadə olunmuşdur”. Onun sözlərinə görə, almanlar “Yer üzünə bir daha freydlər, erlixlər, eynşteynlər gəlməsin deyə belə edirdilər”. Digər məqaləsində Vizental bir az da irəli gedərək almanların daha bir fantastik ölüm metodundan söz açır. O bildirir ki, almanlar əsirləri döşəməsi dəmirdən olan hamama doldururdular: “Hamam dolandan sonra almanlar yuxarıdakı duşu açaraq su buraxırdılar, eyni zamanda döşəməyə 5000 volt gücündə elektrik enerjisi verirdilər, nəticədə qısa çığırtıdan sonra hamının canı çıxırdı. Meyidləri daşıdıqdan sonra növbəti 500 nəfəri hamama doldururdular”. Məhz Vizentalın yalan-palanla dolu məqalələrindən sonra sabun haqqında mif bütün dünyanı dolaşmağa başladı. Sionistlər onun səylərini layiqincə qiymətləndirdilər. 1980-ci ildə ABŞ prezidenti Cimmi Karter göz yaşları içərisində Vizentala Konqress adından qızıl medal təqdim etdi. 1988-ci ildə digər ABŞ prezidenti Ronald Reyqan onu əsrin “həqiqi qəhrəmanı” adlandırdı. Almaniyada ona ali orden verildi. Los-Ancelesdə “Simon Vizental Mərkəzi” açıldı. Hollivud “qəhrəmanın” həyatına aid bir neçə təsirləndirici film çəkdi. Mossadın Vizentalın ayına 300 dollar maaş ödədiyi barədə də məlumatlar vardır.
 1968-ci ildə Varşavadakı Yəhudi Tarixi Muzeyi Samuel Zilberştayn adlı yəhudinin qəmli hekayətlərini dünya ictimaiyyətinə təqdim etdi. Zilberştayn iddia edirdi ki, almanların 10-a yaxın həbs düşərgəsində (Treblinka, Maydanek və s.) yatmışdır və hər birindən möcüzə nəticəsində sağ çıxmışdır. Digər yəhudi qəhrəmanı Moşe Peer 1993-cü ildə Kanadanın “The Qazette”sinə verdiyi müsahibəsində bildirirdi ki, 11 yaşında almanlar onu Berqen-Belzen həbs düşərgəsində düz 6 dəfə qaz kamerasına salıblar və o hər dəfə möcüzəli şəkildə sağ qalıb. Məsələ burasındadır ki, Berqen-Belzen düşərgəsində heç bir qaz kamerası olmamışdır. Hələ bu harasıdır, Nürnberq prosesində amerikan ittihamçısı Robert Cekson iddia edirdi ki, nasistlər yəhudiləri kəndə doldurub həmin kəndə atom bombası atmaqla 20 min yəhudini birdən qırmışlar! Xolokost “şahidlərindən” biri Nürnberq prosesində deyirdi ki, nasistlər taxta qaz kameralarına birdəfəyə 700-800 adam doldurub boğurdular, halbuki bu qaz kameralarının sahəsi cəmi 25 kvadrat metrdir. Almanlar hər kvadrat metrə 30-a yaxın adamı necə itələyib basırmışlar?! Bu gün heç bir yəhudini inandırmaq olmur ki, balaca sobada 25 dəqiqə ərzində 6 meyidi yandırmaq mümkün deyildir. Müasir yəhudiləri inandıra bilməzsən ki, Dnepropetrovskda bircə nəfər də olsun yəhudi ölməyib- onları inandırıblar ki, almanlar təkcə bu şəhərdə 30 min yəhudi qırıblar. Guya almanlar yəhudiləri diri-diri betonun içinə qarışdırıb asfaltın altına gömürmüşlər. SS zabitləri yəhudi uşaqlarının saçlarından tutub göyə qaldıraraq alınlarından güllələyirmişlər. Yəhudiləri diri-diri boğaza kimi torpağa basdırırmışlar ki, əzab içində ölsünlər. Belə iddialar bir daha Xolokostun həqiqiliyini şübhə altına qoyur. Buxenvald düşərgəsində zoopark yaradılmışdı ki, burada müxtəlif heyvanlar, o cümlədən qartal və ayı da saxlanılırdı. Həmin düşərgədə yatmış Morris Xubert adlı yəhudi 10 noyabr 1988-ci ildə “Nyu York Tayms” qəzetinə verdiyi müsahibədə bildirmişdi ki, hər gün bir yəhudini ayı və qartalın olduğu qəfəsə atırdılar; ayı yəhudini yeyirdi, qartal isə ətini didirdi. Jurnalistin “Axı bu inanılmazdır!” nidasına Xubert belə cavab vermişdi: “Bəli, bunlar hamısı həqiqətdir”.
 Xolokost yalanının necə işlədiyini aşağıdakı nümunələrdə görmək olar. 1974-cü ildə Simon Vizental Mərkəzindən olan “nasist ovçuları” ABŞ vətəndaşı olan qocaman Frank Valusu İkinci Dünya Müharibəsi dövründə Polşada yəhudilərə qarşı vəhşiliklər törətməkdə günahlandırdılar və məhkəməyə çəkdilər. 11-ə yaxın yəhudi and içərək şahidlik etdi ki, Valus yəhudi qocalarına, qızlarına və uşaqlarına işgəncələr verərək öldürürdü. Amma Valusun Almaniyadan gətizdirdiyi sənədlər göstərdi ki, o həmin dövrdə Polşada olmayıb, Bavariyadakı fermada yaşayıb. Bundan sonra məhkəmə bütün ittiahamları Valusun üzərindən götürdü. İvan Demyanyukun məhkəməsində də bu cür bəlağətli yalanlar danışıldı. Hal şahidlərindən biri dedi ki, Demyanyuk qaz kamerasının ortasında onu ölmüş qadınla cinsi əlaqəyə girməyə məcbur etmişdi. Digəri isə bildirdi ki, Demyanyuk əlində qılınc qaz kamerasının girişində dayanmışdı və içəri girən qadınların döşlərini kəsirdi. Demyanyukun vəkilləri bu yalanların hamısını ifşa etdilər və o bəraət aldı.
 Nə az nə çox, 5 alman türməsində və 12 konslagerində yatdığını iddia edən Simon Vizental Xolokostun adlı-sanlı və markalaşmış qurbanlarından biri sayılır. Lakin Polşa jurnalistləri araşdırıblar ki, sionist təbliğatın bütün dünyaya antifaşist mübariz kimi sırıdığı bu adam əslində Gestapo agenti olmuş, həbsxanalara içəridən informasiya yığmaq məqsədilə almanlar tərəfindən xüsusi tapşırıqla göndərilmişdir. Sovet tədqiqatçısı Sezar Solodar da Vizentalı qəhrəman hesab etmir, əksinə bir çox insanların həyatını puç etmiş satqın adlandırır. İngiltərə jurnalisti Qay Uolters və Viner Kitabxanasının direktoru Ben Barkov göstərirlər ki, Vizentalın Xolokost barədə danışdıqları quru yalandır. Çexoslovakiyanın “Tribuna” qəzetinin fikrincə, Vizentalın yanaşmaları provokasiondur, belə ki bu adam sionizm ideologiyasına qarşı çıxanları və öz şəxsi düşmənlərini keçmişdə nasist olmaqda ittiham edərək şərləyir.
 Xolokostdan “güc-bəla ilə sağ-salamat çıxmış” məşhur fırıldaqçı Eli Vizel 30 ilə yaxın göz yaşları içərisində bütün dünyaya almanların yəhudi piyindən sabun düzəltmələri haqqında nağıllar danışdı. Bu barədə oxuduğu mühazirələrə görə ona külli miqdarda qonorarlar ödəndi. Amma onun yalanları dəfələrlə ifşa olundu. Üzə çıxdı ki Vizelin qoluna tatu olunmuş həbsxana nömrəsi də ona aid deyil, başqa məhbusun nömrəsidir. Vizel əvvəl-axır yəhudi sabunu yalanından əl çəkməli oldu. Sənətkar özü bu barədə belə deyir: “Mənim o hadisələrdən danışıram ki, baş verə bilərdi və yaxud ola bilsin baş verməyib, amma düzgündür”. Vizelin dünya ictimaiyyəti qarşısında avtoritetini möhkəmləndirmək üçün və onun Xolokost haqda cəfəngiyyatlarına şübhə yaranmasın deyə sionistlər ağsaqqala Nobel mükafatı verib qiymətini artırdılar. Nobel mükafatı ona “Nasizmin qurbanı olmuş yəhudi xalqının məşəqqətlərinə həsr edilmiş mövzularda ardıcıllığına görə” təqdim edildi. İndi Vizelin nağılları iudeylər üçün müqəddəs hesab olunur. Tanınmış amerikan politoloqu Devid Dyuk bu şarlatan haqqında belə deyir: “Eli Vizel yəhudilərin Babiy Yarda qırğını haqda danışarkən belə ifadələr işlədir ki, “torpaq hələ bir neçə ay sonra da titrəməkdə davam edirdi” və ya “ara-sıra yerin altından qan fontanı fəvvarə vururdu”. Və mən fikirləşdim ki, belə bir adam Xolokost haqqında nəyi düz danışa bilər?”
 İsveç diplomatı Raul Vallenberqi sionist mətbuatı yəhudilərin xilaskarı kimi tədqim edir. Guya o Budapeşt yəhudilərinə isveç pasportləri paylayaraq onları alman konslagerlərinə göndərilməkdən qurtarırmış. Özü də yəhudi olan Raul Vallenberq Budapeşt yəhudilərinə isveç pasportlarını bağışlamırdı, yaxşı qiymətə sataraq bundan külli miqdarda qazanc götürürdü. Hesablamalara görə Vallenberq bu alverdən on milyonlarla dollar pul qazanmışdır. Varlı yəhudilərə o pasportu həddən artıq baha qiymətə- hətta 10 min dollara da satırdı. Vallenberq qazandığı pullardan alman məmurlarına da haqq verirdi. Budapeştdə söz-söhbətlər gəzirdi ki, Vallenberq nasist məmurları ilə danışıqlara girərək onları yəhudilərə təzyiqlər göstərməyə, qorxuducu aksiyalar keçirməyə yönəldir, bu yolla öz satdığı pasportların qiymətini qaldırır və kütləvi alışını təmin edir. Özü ilə gətirdiyi sənəd blankları qurtaranda bacarıqlı Vallenberq yerli tipoqrafiyada kağız nəşr etdi, onlara möhürünü vuraraq pasport adı ilə yəhudilərə satmağa başladı. Vallenberqin fəaliyyəti büsbütün saxtakarlıq yolu ilə pul qazanmaq üzərində qurulmuşdu, amma sionist mətbuat onu yəhudilərin yolunda özünü fəda etmiş birisi kimi təqdim edir. Sovet ordusu Budapeştə girərkən Vallenberq almanlarla əməkdaşlıq etdiyinə görə həbs olundu. Tutularkən onun maşınından çoxlu qızıl və ləl-cəvahirat çıxdı. 1990-cı ildə MKİ açıqladı ki, Vallenberq ABŞ kəşfiyyatı ilə də əməkdaşlıq edirmiş.
 Xolokost qurbanlarından biri də narıncı inqilablar törətməyi ilə ad çıxarmış başıbəlalı Soros Fondunun rəhbəri Corc Foros sayılır. Atası Tivadar Sorosun bioqrafiyasında göstərilir ki, guya o çoxlu sayda Macarıstan yəhudisini nasistlərin təqibindən qurtarmışdır. Amma 10 noyabr 2010-cu ildə “Foks Nyus” telekanalında gedən verilişdə jurnalist Qlenn Bek bu yalanı işfa edərək açıqladı ki, əksinə, Corc Soros öz atası ilə yəhudilərin məhv edilməsi işində nasistlərə yaxından köməklik etmişdir. “Soros və atası Auşvits ölüm düşərgəsinə göndərilən yəhudilərin əmlakının konfiskasiyası ilə məşğul olmuşlar”- jurnalist bildirdi. Araşdırmalar göstərir ki, özü də yəhudi olan Soros müharibə dövründə könüllü olaraq nasistlərlə əməkdaşlıq etmiş, nasist administrasiyasında işə düzələrək yəhudilərin Macarıstandan qovulmasınına öz “töhfələrini” vermişdir. Soros özü həmin illəri xatırlayarkən belə deyir: “Budapeştin işğal altında olduğu həmin on ay həyatımın ən xoşbəxt dövrüdür. Atamla birgə özümüzü riskə atırdıq və vaxtımızı gözəl keçirirdik”.
 Sionistlərin Xolokostu “təsdiqləyən” və əllərində bayraq etdikləri sənədlərdən biri də Anna Frank adlı yəhudi qızın gündəlikləridir. Çoxları bilmir ki, bu gündəliklər qondarmadır və müharibədən sonra professional yəhudi yazıçıları tərəfindən quraşdırılmışdır. Anna Frank və ailəsi nasizmin tanınmış qurbanlarından biri sayılır. Qızın atası Otto Frank alman ordusunun təminatı ilə bağlı böyük biznesə sahib idi. Onun rəhbərlik etdiyi “Opecta” firması nasist ordusunu pektin ilə təmin edirdi ki, bu maddədən yandırıcı bombaların hazırlanmasında və cəbhədə yaralanmış alman əsgərlərinə lazım olan donor qanının saxlanılmasında istifadə olunurdu. Otto Frank ailəsini də götürərək nasist işğalı altında olan Hollandiyadan köçüb gedə bilərdi, amma tamah güc gəldiyinə görə qalıb pul qazanırdı. Faşistlərlə əməkdaşlıq etdiyinə görə hollandlar Otto Franka satqın və quyruqbulayan kimi baxırdılar. Otto Frank almanlara kəf gəlmək istədi, buna görə də cəzalandırıldı. O firmasının Vermaxtla bağladığı müqavilənin şərtlərini pozaraq fırıldaq yolu ilə artıq pullar əldə etməyə çalışdı, bundan xəbər tutan alman administrasiyası onun ailəsini əmək düşərgəsinə göndərdi. Qızı Anna Frank əvvəl Osvensim konslagerinə düşdü, sonra Berqen-Belzen konslagerinə evakuasiya olundu. Anna Frank ingilislər tərəfindən konslagerdən azad olunduqdan sonra 14 yaşında yatalaq xəstəliyindən öldü. Otto Frank da Osvensimdə olarkən xəstələndi, lakin alman həkimlər tərəfindən müalicə edildi. Müharibədən sonra Otto Frank pul qazanmağın yeni yolunu tapdı. O professional ədəbiyyatçılara qızının gündəliklərini yazmağı sifariş verdi. Bu gündəliklərdə o və ailəsi Xolokost qurbanları kimi təqdim olundu. Sionist dairələr qızın gündəliklərini geniş tirajla nəşr edib bütün dünyaya yaydılar. Otto Frank kitabın satışından külli miqdarda gəlir əldə etdi və imtiyazlar qazandı. “Anna Frankın gündəlikləri” “nasizmin insanlığa qarşı müdhiş cinayətlərinin tükürpədici sübutu” kimi tanıdılsa da, gündəliklər almanların yəhudilərə təcavüzü barədə heç bir tutarlı məlumat vermir, amma qızın cinsiyyət orqanının təsvirləri və müharibə dövründə yəhudilərin çoxlu ərzaq ehtiyatına malik olması barədə söhbətlərlə boldur.
 Nasist Almaniyası dövründə öldürülmüş yəhudilərin sayını mistik 6 milyona çatdırmaq üçün sionistlər nə oyunlara əl atmırlar! Məsələn, dünyanın əsas Xolokost təbliğatı yuvalarından biri olan İsraildəki Yad-Vaşem Mərkəzinin bazasında 13 iyul 1927-ci ildə Nitsada anadan olmuş Simona Yakub adlı yəhudi qadın almanlar tərəfindən qazla boğularaq öldürülmüş kimi göstərilir. Amma o sağ idi, Simona Veyl adı altında əvvəl Fransanın səhiyyə naziri, sonra isə Avropa Parlamentinin sədri işləmişdi. Şranqa Xaynzon adlı yəhudinin də adı “6 milyonluq yəhudi qurbanları” siyahısına salınıb, amma Xaynzonu almanlar öldürməyib, əksinə o almanlara xidmət edib. Müharibə vaxtı Xaynzon nasist sualtı qayığının kapitanı işləmişdir və 1943-cü ildə Reyxin Atlantika suları uğrunda gedən döyüşlərində həlak olmuşdur. Yad-Vaşem Mərkəzində 37 yaşlı Natan Koynqoldun şəkli qoyulub və o da faşizmin qurbanı kimi təqdim olunur. Əsl həqiqətdə isə o 5 yaşlı qız uşağını zorladığına görə həbsxanada yatıb. Belə hallar yetərincədir.
 
6 MİLYON YOX, CƏMİ 300 MİN YƏHUDİ ÖLMÜŞDÜR
 
 Müharibədən sonra Almaniya Federativ Respublikası bildirdi ki, yalnız nasist həbsxanalarında yatmış və gettolarına düşmüş yəhudilərə kompensasiya ödəyəcək. Odur ki, bir çox yəhudilər özlərinin müvafiq keçmişlərini təsdiq edən saxta sənəd düzəltdirməyə girişdilər. Nəticədə saysız-hesabsız yəhudi Almaniyadan pul qoparmağa müvəffəq oldu. Bu məsələlərə aydınlıq gətirən fəlsəfə doktoru Norman Finkelşteyn özünün “Xolokost industriyası” kitabında ironiya hissi ilə yazır ki, əgər Hitler bütün yəhudiləri qırmışdısa, bu qədər kompensasiya istəyən yəhudi hardan çıxdı? Yəhudilərin almandilli “Aufbau” qəzeti 30 iyun 1965-ci ildə məlumat verirdi ki, Xolokost yaşamış və Almaniyadan kompensasiya tələb edən yəhudilərin sayı 1955-ci ildən 1965-ci ilə kimi 3 dəfə artaraq 3 milyon 375 minə çatmışdır (sosialist ölkələrində yaşayan yəhudilər bura daxil deyildir). “Kleyms Konferens” təşkilatı 2012-ci ildə bildirirdi ki, dünyanın 47 ölkəsində Xolokostu yaşadığını iddia edən və buna görə kompensasiya alan yəhudilər vardır. İsrail hökumətinin 2004-cü il məruzəsinə görə, hətta İkinci Dünya Müharibəsinin bitməsindən 59 il sonra bütün dünyada Xolokostu keçmiş nə az nə çox 1 milyon 92 min yəhudi yaşayırdı ki, bunların da yarısı İsrail sakinləri idi. Yaş kriteriyaları ilə hesabladıqda belə çıxır ki, 1945-ci ildə almanlar 11 milyon yəhudiyə təcavüz edib həbsxanalara salıbmışlar! Hətta 1970-ci illərdə ABŞ-ın kurort şəhəri Mayamidə yağ-bal içində yaşayan 5 min yəhudi iddia edirdi ki, alman həbsxanasında yatıblar! Elə bu rəqəmlər özü də Xolokost yalanının şişirdilmiş olmasına dəlalət edir. 2010-cu ildə ABŞ Federal Təhqiqat Bürosu Xolokost qurbanlarına yardım verən fondlardan birində yoxlama apardı və üzə çıxdı ki, 1112 yəhudinin saxta iddiası əsasında onlara 45 milyon dollar həcmində pul ödənilib. Sonrakı yoxlamalar isə bu rəqəmin 3 dəfə çox olduğunu göstərdi. 1960-1970-ci illərdə 4 milyona yaxın yəhudi bu cür saxta üsullarla Almaniyadan kompensasiya qopara bilmişdi.
 Rusiya müdafiə naziri Serqey Şoyqu arxivdən 1945-ci ilə aid sənəd çıxararaq ictimaiyyətə təqdim etdi. Həmin sənəd 1-ci Ukrayna cəbhəsi hərbi şurasının üzvü general-leytenant Kraynikovun Moskvaya Sovet rəhbərlərindən Malenkova vurduğu teleqramdır. Kraynikov teleqramında göstərir ki, Sovet qoşunları Osvensim konslagerini azad edərkən orada macarlar, italyanlar, fransızlar, çexoslovaklar, yunanlar, yuqoslavlar, rumınlar, daniyalılar, belçikalılar və Leninqraddan, Kalinindən, Vitebskdən, Tuladan, Moskvadan, eləcə də Ukraynanın regionlarından olan Sovet adamları olsa da, yəhudilərə rast gəlinməmişdir. 1990-cı ildə “İzvestiya” qəzeti arxivdə araşdırma aparmış jurnalist rəyi əsasında belə bir xəbər verdi ki, Osvensimdə ölən məhbusların sayı cəmi 70 mindir və onlar da dünyanın 24 ölkəsindən olan qeyri-yəhudilərdir. 2005-ci ildə “Duel” qəzeti də həmin məsələ ilə bağlı təəccüb ifadə edən material dərc etdi.
 Nasistlərin nəzarəti altına düşən ərazilərdə cəmi 4 milyon yəhudi yaşamışdır. Onlardan 2 milyona yaxını SSRİ ərazisinə qaçmışdır. Əksəriyyəti də Fələstin, ABŞ, Argentina, Kanada, İngiltərə və digər ölkələrə köçmüşdür. Dəqiq hesablamar göstərir ki, alman hegemonluğu dövründə 6 milyon yox, 300 min yəhudi ölmüşdür, onun da çox hissəsi tif xəstəliyi, düşərgə və gettolardakı mərhumiyyətlər və müharibənin digər fəsadları ucbatından ölmüşdür. Konslagerlərdə yatalaq və vərəm kimi xəstəliklərdən çoxlu adam qırılırdı, amma bu xəstəliklərdən ölənlərin arasında da yəhudilər az idi, çünki başqa məhbuslardan fərqli olaraq yəhudilərə Beynəlxalq Qırmızı Xaç Cəmiyyəti tərəfindən “Coynt” təşkilatının göndərdiyi ərzaq yardımları verilirdi. Məhbuslar xatırlayırlar ki, həmin yardımları alan yəhudilər ərzağı özləri yeyərək başqa millətlərdən olanlarla da bölüşmürdülər.
 Beynəlxalq Qırmızı Xaç Cəmiyyətinin hesabatlarından aydın görünür ki, Xolokost olmamışdır. Cəmiyyətin 1979-cu il hesabatında bildirilir ki, alman konslagerlərində cəmi 271 301 məhbus ölmüşdür. Beynəlxalq Axtarış Xidmətinin 1983-cü il arayışında göstərilir ki, alman konslagerlərində cəmi 373 468 ölüm hadisəsi qeydə alınmışdır. Sionist jurnallarından biri yazmışdı ki, 1939-cu ildə Yer üzündə cəmi 15 milyon 680 min, 1946-cı ildə isə 15 milyon 110 min yəhudi yaşamışdır. Fərq 570 min edir. Alman ordusunda xidmət etmiş 150 min yəhudini də nəzərə alaq. Nasistlər hərbi xidmətdə olan yəhudilərin ailə üzvlərinə toxunmurdular. Onların hər birinin minimum 3 ailə üzvü olduğunu götürəndə, 6 milyon sakral rəqəminin yalan olması bir daha ortalığa çıxır.
 Yəhudilər almanların tutduğu bütün ərazilərdən SSRİ-nin içərilərinə doğru köçürülmüşdü. Müharibə başlayanda Qalisiyada, Qərbi Belorusiyada, Pribaltikada və digər ərazilərdə yaşayan 4 milyon yəhudinin demək olar ki hamısı evakuasiya olunmuşdu. Yəhudi Teleqraf Agentliyinin məlumatına görə Kişinyovda yaşayan 65 min yəhudinin 52 mini köçürülmüşdü. Almanların Polşadan çıxardığı 300 min yəhudini də SSRİ qəbul etmişdi. Evakuasiya nəticəsində Perm və Sverdlovsk vilayətlərinin yəhudi əhalisinin sayı 8 dəfə artmışdı. Özbəkistana, Qazaxıstana və digər Orta Asiya respublikalarına 1,5 milyon yəhudi köçürülmüşdü. Yəhudi Antifaşist Komitəsinin katibi David Berqelson 1942-ci ilin dekabrında Moskvada demişdi: “Evakuasiya sayəsində Ukrayna, Belorusiya, Latviya və Litvada yaşayan yəhudilərin çox hissəsi xilas edilmişdir. Faşistlərin tutduğu Vitebsk, Riqa və digər şəhərlərdən gələn məlumatlara görə, orada tək-tük yəhudilər qalmışdır”. Amma sionistlər bu barədə danışmağı sevmirlər. Onların hesabına görə, işğal altına düşmüş ərazilərdəki yəhudilərin hamısı almanlar tərəfindən öldürülmüşdür.
 Belçika və Bolqarıstan yəhudilərinin birini də həbs və ya deportasiya etməyibər. Fransa yəhudilərinin cəmi 20 faizi, onlar da ki irqli mənsubiyyətlərinə görə yox, qanun pozuntusuna görə məcburi işlərə cəlb olunmuşdu. Danimarkada almanlara hücumlarla əlaqədar 1943-cü ilin avqustunda fövqəladə vəziyyət elan olundu, bundan sonra ölkə yəhudiləri alman əsgərlərinin köməyilə balıqçılara ödədikləri pul müqabilində yaxta və barkaslarda İsveçə yola salındı. Onlar 476 qoca yəhudini atıb getmişdilər ki, almanlar onları Terezienştadt gettosuna göndərdilər. Terezienştadt gettosunu “Elba sahilində rahat pansionat” da adlandırırdılar. Qırmızı Xaç Cəmiyyətinin yoxlaması göstərdi ki, gettoda cəmi 19 nəfər ölmüşdür. Onlar qocalıqdan və xəstəlikdən vəfat etmişdilər, amma Danimarka hökuməti mütəmadi olaraq bu “qurbanlara” görə yəhudilərdən üzr istəyir. Belçika dövləti də mütamədi olaraq yəhudilərdən bağışlanmasını diləyir, halbuki “Xolokost dəhşəti dövründə” bircə nəfər də olsun Belçika yəhudisi öldürülməyib, evi və ya müəssisəsi əlindən alınmayıb. Həmin Belçika dövlətinin öz keçmiş koloniyası Konqoda qırdığı milyonlarla insana görə üzr istəmək heç ağlından da keçmir... İtaliyada isə vəziyyət daha dramatik idi. Burada yetkinlik yaşına çatmış hər dörd yəhudidən biri Faşist Partiyasının üzvü idi. İtaliyanın faşist hökuməti yəhudiləri nəinki İtaliyada, italyanların işğal etdikləri Yunanıstan, Albaniya, Yuqoslaviya və Fransa ərazilərində də qoruyurdu. Mussolini almanların irqi nəzəriyyəsini ələ salırdı və yəhudi qaçqınlarına səxavətlə qucaq açırdı. Alman nasional-sosialistləri Mussolininin faşizmini tənqid edərək “koşer faşizmi” adlandırırdılar. Almanların işğal etdikləri ərazilərin çoxunda yəhudilər öz evlərində sakitcə yaşayırdılar, onlara heç kəs toxunmurdu, sadəcə şərt qoyulmuşdu ki, tanınmaqları üçün paltarlarına moqendavid ulduzu işarəsi tiksinlər. Məsələn, Babiy Yar qətliamının əsas şahidlərindən biri sayılan yəhudi qadın Dina Vasserman-Proniçeva işğalın iki ili dövründə Kiyevdə rahat yaşamışdı, kukla teatrında işləmişdi, almanlarla sıx ünsiyyət də qurmuşdu. Drezdendə yaşayan yəhudi professor Viktor Klempererə nasist rejiminin süqut etdiyi axırıncı günə kimi dövlət pensiyası verilmişdi. Sovet quruluşuna qarşı çıxdığına görə SSRİ-dən qovulmuş yəhudi yazıçısı Aleksandr Vaysberq alman işğalı dövründə Polşanın Krakov şəhərində yaşamışdı və ona heç kəs toxunmamışdı. Sovet qoşunları yaxınlaşarkən Vaysberq İngiltərəyə qaçmışdı və orda məskunlaşmışdı. Hətta Berlin uğrunda şiddətli döyüşlər getdiyi zaman 1400 yəhudi şəhərdə rahatca yaşamaqdaydı. Berlində böyük yəhudi xəstəxanası vardı ki, Sovet əsgərləri şəhəri tutanda bu xəstəxanada müalicə alan 800 yəhudi xəstəsi ilə rastlaşaraq məəttəl qalmışdılar.
 Xolokost iddiaçılarının maraqlı cəhətlərindən biri budur ki, onlar adətən kütləvi güllələnmə yerlərini göstərirlər, amma orada güllələnmiş insanların dəfn olunduğu yeri göstərmirlər. Məsələn, Avropa ərazisində kütləvi şəkildə öldürülmüş yəhudilərin dəfn olunduğu bircə məzarlıq da tapılmamışdır. Adətən Xolokost qurbanlarının xatirəsinə qoyulmuş abidələrin üstündə “burada basdırılmışdır” yox, “burada güllələnmişdir” yazılır. Sionist mətbuat da həmişə “dəfn yerində qoyulmuş abidə” yox, “güllələnmə yerində qoyulmuş abidə” ifadəsini işlədir. Öldürülmüş yəhudilərin qalıqlarına heç yerdə rast gəlinmir. Sionistlərin iddialarına görə, nasistlər bəzi məntəqələrdə 30 min, 50 min, 100 min, hətta 200 min yəhudini bir yerə yığıb qırmışlar- bəs onlar harda dəfn olunmuşlar? Sümüklər niyə yoxdur? 1996-cı ildə Litvanın Mariyampole şəhərində hakimiyyət orqanları icazə verdilər ki, öldürülmüş yəhudilərin xatirəsinə abidə qoyulsun. Sionistlər iddia edirdilər ki, bu şəhərdə nasistlər 10 minlərlə yəhudini güllələyiblər. Amma abidənin qoyulacağı yeri nə qədər qazdılarsa, bircə dənə də olsun sümük tapılmadı. Bu cür hallar Ukraynada da tez-tez baş verir. “Hal şahidlərinin” tuşatdıqları yerləri nə qədər ələk-vələk edirlərsə, yəhudi meyidi üzə çıxmır. Öldürülmüş yəhudilərin sümüklərinə heç yerdə rast gəlinmir. Çünki “itkin düşmüş” həmin yəhudilər Mayamidə, Bronksda, Buenos-Ayresdə və Xayfada yeyib içib şellənməkdəydirlər.
 Sümüklərin olmamasını sionistlər onunla izah edirlər ki, guya almanlar meyidləri yandırırmışlar. Osvensimdə cəmi 2 xırda kömür sobası var. Sionistlər iddia edirlər ki, bu sobalarda 1941-1945-ci illərdə milyonlarla yəhudi yandırılıb. Halbuki bir meyidin yandırılmasına 8 saat vaxt gedir. Yurgen Qraf “Xolokost haqqında mif” kitabında sübut edir ki, Osvensim krematoriyalarında iddia olunduğu kimi günə 4756 meyid yandırmaq mümkün deyildi. Professor Rober Forisson sübut edir ki, qaz kameraları adı verilmiş primitiv otaqlarda kimlərisə qazda boğmaq texniki cəhətdən mümkün deyildi: germetik qapılar qoyulmamışdı və ventilyasiya sistemi qurulmamışdı. Kimyaçı alim Rudolf Qermar sübut edir ki, Osvensim ərazisi bataqlıq yer olduğundan burda meyidləri açıq havada yandırmaq mümkün deyildi.
 Tutaq ki, almanlar doğrudan da yəhudiləri qırmaq niyyətində olmuşdular. Bəs onda nə üçün daha asan yol olan güllələmə və aclıqla qırma üsullarını seçməmişdilər? Yerindəcə güllələmək üçün hər cür imkanlara malik olduqları halda almanlar yəhudiləri yığıb min kilometrlərlə kənara apararaq orda qazla boğurmuşlar. Almanlar Avropanın tutduqları şəhər və kəndlərində yəhudiləri yerindəcə rahat güllələyə bilərdilər, daha onları vaqonlara doldurub min kilometrlərlə kənardakı həbs düşərgələrinə daşıyaraq burda qırmaq nə məna verirdi ki? O dövrün yanacaq defisitini nəzərə alsaq, bu o qədər də ağlabatan məsələ deyildi. Həm Almaniyanın özündə, həm də işğal olunmuş ərazilərdə işçi qüvvəsi çatışmırdı- almanlar yəhudiləri işlətmək əvəzinə niyə qırmalıydılar ki? Axı hitlerçilər yüz minlərlə yəhudiyə şərait yaratmışdılar ki, rahat çıxıb getsinlər- yerdə qalanları qırmağın nə mənası vardı? Əgər yəhudiləri doğrudan da kütləvi şəkildə qırmaq planları olsaydı, onları hər şəhərin yaxınlığındakı meşəliyə aparıb güllələyərdilər və bununla da məsələ bitərdi. Bütün Avropadan yəhudiləri toplayıb həbs düşərgələrinə doldurmaq və burdakı qaz kameralarına salıb boğmaq hətta ən axırıncı faşist bürokratının da ağlına gələ bilməzdi. Həm də maraqlısı budur ki, rekord bir müddətdə milyonlarla insanın öldürüldüyü iddia olunsa da, bu ölümü təsdiqləyən xırda bir real izə də rast gəlinmir.
 Əgər bu qədər adam qaz kameralarında ölmüşdürsə, müvafiq məhkəmə-tibbi rəyləri niyə yoxdur? Məhbuslar özləri bildirirlər ki, ölənlər hər bir müharibə üçün adi hal olan aclıq və xəstəliklər səbəbindən ölürdülər, həbsxanalarda onları heç kəs qazda boğmurdu. 1985-ci ildə Ernst Zündelin məhkəməsi zamanı Xolokost tarixçisi, “Avropa yəhudilərinin məhvi” kitabının müəllifi, özü də yəhudi olan Raul Xilberq and altında bəyan etdi ki, yəhudilərin qazda öldürülməsi barədə bircə dənə də olsun elmi hesabat yoxdur! “Mən məəttəl qalmışam”- hakimin heç olmasa bircə hesabat təqdim etməsi xahişinə Xilberq belə cavab verdi. Beynəlxalq Məhkəmə Səhiyyəsi Təşkilatının baş patoloqu Vilyam Ekkert də təsdiq etmişdir ki, yəhudilərin həbsxanalarda qaz vasitəsilə öldürülməsini sübutlayan bircə dənə də olsun məhkəmə-tibbi ekspertizası yoxdur.
 Beləliklə, nasistlərin 6 milyon yəhudini öldürməsi barədə heç bir tutarlı dəlil tapılmamışdır. Yegənə sübut bir neçə şübhəli yəhudinin verdikləri müəmmalı ifadələrdir. Konkret heç bir sübut yoxdur. Nə yandılımış meyidlərin külünə, nə paltar qalıqlarına, nə böyük sobalara, nə yəhudi piyindən sabunlara, nə də yəhudi dərisindən abajurlara heç yerdə rast gəlinməmişdir. Yəhudilərin məhv edilməsi barədə Hitlerin hər hansı əmrini təsdiq edən sənəd yoxdur, amma sionistlər iddia edirlər ki, Hitler bu əmri şifahi verib. Yəhudi genosidini təsdiq edən həbsxana qeydləri və demoqrafik statistika da ortalıqda yoxdur. Kimyaçı alim Rudolf Qermar bildirir ki, Daxau düşərgəsi xəstə məhbusların müalicəsi üçün nəzərdə tutulmuşdu. O sübut edir ki, “Siklon B” ilə insanları kütləvi qırmaq mümkün deyil və bu məhlul onunçün nəzərdə tutulmamışdır. Alman siyasətçisi Ursula Xaverbek bildirir ki, Osvensim- ölüm düşərgəsi deyildi, alman ordusunun təhcizatını ödəmək üçün işləyən böyük sənaye kombinatı idi. Osvensimdə turistlərə göstərilən “qaz kameraları” insanları öldürmək üçün istifadə oluna bilməzdi: həmin kameralar bu iş üçün həddən artıq dardır və qeyri-germetikdir. 1980-cı illərdə ABŞ penitensiar sistemi üçün qaz kameraları düzəldən amerikan eksperti Fred Lexter Osvensimdəki qaz kameralarının divarlarının kimyəvi analizini apardı və bəyan etdi ki, heç bir sianid izinə rast gəlinmir. Odur ki, Osvensim- sadəlövh turistlər üçün qurulmuş tələ və imitasiyadır.
 Sionist mətbuat 6 milyon yəhudinin öldürülməsi yalanını doğruya çıxarmaq üçün min oyundan çıxırdı. Məsələn, cəmi 3 sobaya malik olan krematoriya 2 il ərzində hər ay 9 min adamı (günə 300 meyid) necə yandırıb kül edib- mütəxəssislər heç cür anlaya bilmir. Yazırdılar ki, almanlar hər meyidi 20-30 dəqiqəyə yandırıb kül ediblər, amma bu praktikada mümkün deyil. Qaz kameralarında boğulanların sayının krematoriyalarda yandırılanların sayını qat-qat aşdığını görüb yazırdılar ki, bəs meyidləri çöldə böyük tonqallar qalayaraq ora atıb kül ediblər. Yazırdılar ki Osvensim həbsxanasında bu cür tonqallarda günə 10-12 min yəhudini yandırırmışlar. Guya bunların 8-10 mini eşolonlarda gətirilmiş insanlar, 2-3 mini isə həbsxananın öz məhbusları olmuşdur. Adi hesablamalar göstərir ki, gündəlik 10-12 min adamın gətirilməsi üçün 140-170 vaqon tələb olunur (həmin dövrdə vaqonlarda ən çoxu 70 adam gedə bilirdi), almanların ard-arda məğlubiyyətə uğradığı və dəmir yollarının mütəmadi bombalandığı həmin dövrdə bu mümkün deyildi. Almaniyanın hətta hərbi texnikasının və silah-sursatının cəbhə xəttinə transportu üçün öz vaqonları belə çatışmırdı. Polşa sionistlərinin mətbu orqanları dünyaya yayırdılar ki, “almanlar hər gün 3-5 eşalon adam gətirirdilər və hər gün 10-12 min adamı qaz kamerasında boğaraq yandırırdılar”. Almanların istifadə etdiyi sobalar kütləvi yox, bir nəfərin yandırılması üçün nəzərdə tutulmuşdu və adi sobalardan daha çox yanacaq aparırdı. Bir meyidin yandırılması üçün 20-30 dəqiqə yox, saatlarla vaxt lazımdır, açıq havada isə bu daha çox vaxt aparır. Məsələn, terroristlərin öldürdüyü Hindistanın baş naziri Raciv Qandinin yerli ənənəyə uyğun olaraq yandırılıb kül edilməsi bir sutkaya yaxın vaxt aparmışdır. Üstəlik, krematoriyada daş kömürdən istifadə olunubsa, bu işi 20-30 dəqiqəyə başa çatdırmaq heç cür mümkün deyildi.
 Osvensim məhbusları arasında çoxlu millətlərin nümayəndələri vardı, amma jurnalistlərin dindirdiyi məhbuslar nədənsə yalnız yəhudi məhbuslar olur. Draqon Şlrma adlı yəhudi bildirir ki, “qaz kameralarına 1500-1700 adamı birdən basırdılar, onları 15-20 dəqiqə ərzində öldürüb məhv edirdilər”. Nürnberq məhkəməsinə almanların qaz kamerasından istifadə etməsi barədə heç bir sənəd və fotolar təqdim olunmadı, bütün “dəlillər” məhkəmədən sonra meydana çıxdı. Əgər belə faktlar vardısa, həmin qaz kameralarının konstruktorları, eləcə də həbsxanaya qaz verən firmalar da məhkəmə qarşısında cavab verməliydilər. Silahlandırma naziri Albert Şpeerə də qaz kameraları ilə bağlı heç bir sual verilmədi. Beləcə heç bir əsas olmaya-olmaya sionist təbliğatçılar Osvensim həbsxanasında milyonlarla yəhudinin öldürülməsi barədə mif yaratdılar. Hal-hazırda Xolokost tarixini araşdıran alimlərin böyük qismi yəhudilərdən sabun düzəldilməsini müharibə dövrünün folkloru hesab edirlər. Uolter Laker, Qita Serena, Debora Lipştadt, Yequda Bauer, Şmuel Krakovski kimi tarixçilər sabun yalanının iç üzünü açmışlar. Amma yəhudi piyindən sabunlar və yəhudi dərisindən abajurlar haqqında mif bir çox insanların şüurunda özünə möhkəm yer eləmişdir. İsraildə Xolokost qurbanlarının xatirəsinə şam yandırarkən yanına öldürülmüş yəhudilərin bədənindən xammal hazırlanmasının simvolu kimi sabun da qoyurlar.
 Pol Rassinye, Mavrikiy Bardes, Emil Areti, Ervin Şeborn, Tis Kristoferson, Xayn Rot, Frans Şeydl, Volf Diter, Riçard Xarvud, Artur Buts, Vilhelm Şteqlix, Rober Forisson, Ditlib Felderer kimi tanınmış şəxsiyyətlər Xolokostun doğruluğunu şübhə altına almışlar. Amerikan geopolitiki Ostin Epp deyir: “6 milyon yəhudinin qaz kameralarında yandırılmasını iddia edənlər heç olmasa bircə sübut- qəbir, sümük və kül yeri göstərsinlər. 6 milyon cəsəd elə belə itə bilməzdi. Onlar ittiham edirlər, onda sübut da göstərsinlər. 6 milyon rəqəmi tamamilə əsassız və həyasız bir yalandır. Mənim hesablamalarıma görə Reyxin cəmi 300 min yəhudi qurbanı olmuşdur”.
 Osvensim konslagerinin girişinə ilk əvvəl belə bir lövhə vurulmuşdu ki, “burada 4 milyon yəhudi öldürülmüşdür”, lakin sionistlər barıtın dozasını çox elədiklərini və kartların açıldığını görüb 1991-ci ildə həmin lövhəni dəyişdilər və “burada milyon yarım insan öldürülmüşdür” yazdılar.
 
XOLOKOST KƏLƏKBAZLIĞI KİMLƏRİN XEYRİNƏDİR?
 
 İnsanlığa qarşı öz cinayətlərini ört-basdır etmək üşün İudey Kaqalı tarixi faktları təhrif edərək çoxlu propoqandist miflər yaratmışdır. Bu miflərdən biri də “Yəhudi Xolokostu”dur. Diqqət ona yönəldilir ki, İkinci Dünya Müharibəsinin əsas qurbanları slavyanlar deyil, yəhudilər olmuşlar. Tarixi faktların obyektiv araşdırması isə göstərir ki, müharibədə yəhudilər slavyanlardan qat-qat az ölmüşlər. Qərbin iudey təbliğatçıları, ilk növbədə sionist dairələr yəhudilərin müharibədə itkisini dəfələrlə çoxaldaraq 6 milyona çatdırmışlar. Yəhudi Xolokostu ilə bağlı hay-küylü təbliğat digər xalqların, əsasən də slavyan xalqların həqiqi genosidinə kölgə salmışdır. Yəhudi xolokostunu qabartmaqla yanaşı sionistlər slavyanların müharibədə verdiyi 10 milyonlarla itki barədə, xüsusən də özlərinin Hitler rejiminin əlaltıları olmaları barədə susurlar. Slavyan xalqlarının total genosidinin gizlədilməsi cəhdləri həm də xalqların qəzəbini sionist cinayətkarların üzərinə fokuslamamaq, diqqəti yayındırmaq məqsədi güdür. Məhz Xolokost mifinin meydana girməsi və talmudik 6 milyon rəqəmi imkan vermədi ki, dünya ictimaiyyəti İkinci Dünya Müharibəsinin səbəbləri barədə obyektiv fikir yürütsün və sionistlərin nasistlərlə əlbir olması faktı ortalığa qoyulsun. Xolokost manevrinin sayəsində sionistər nasistlərlə bir kürsüdə mühakimə olunmaqdan yaxa qurtardılar. Dünya ictimaiyyətinin diqqəti əsas məsələdən yayındırıldı. Diqqəti ona görə yayındırmağa çalışırlar ki, sionistlərin indi də əsas məqsədi slavyanların məhvi, xüsusən də onlarçün başağrısına çevrilmiş Rusiyanın ələ keçirilməsidir.
 İngilis yazıçısı Uolter Senninq “Şərqi Avropa yəhudilərinin yoxa çıxması” kitabında göstərir ki, İkinci Dünya Müharibəsi dövründə yəhudiləri heç kəs qırmamışdır, onlar sakitcə SSRİ, ABŞ və Fələstinə köçmüşlər. Amerikan professoru Artur Buts “20-ci əsrin uydurması” kitabında göstərir ki, Xolokost- yalandır və bu yalanı ona görə quraşdırıblar ki, İsrail dövlətinin yaranmasına haqq qazandırsınlar. Onun fikrincə, Vermaxt və SS-in heç vaxt yəhudiləri qırmaq planı olmayıb. İsveçrə publisisti Yurgen Qraf “Xolokost haqqında mif” kitabında göstərir ki, Osvensimdəki krematoriyalar iddia olunduğu kimi günə 4756 meyid yandırmaq gücündə deyildi. Alman tarixçisi Martin Broszat yazır ki, ümumiyyətlə Berqen-Belzen və Buxenvald konslagerlərində qaz kameraları yox idi. İngilis tarixçisi Devid İrvinq bildirir ki, Osvensimdə heç bir qaz kamerası olmamışdır, ictimaiyyətə təqdim olanan indiki kameralar isə müharibədən sonra amerikanların tapşırığı ilə polyaklar tərəfindən tikilmişdir. İrvinqin fikrincə, bu kameralar amerikanların Daxauda tikdikləri kameraların eynisidir. İngilis jurnalisti Duqlas Rid göstərir ki, Hitler- yəhudilərin agenti olmuş, Avropanı məhvə sürükləyərək sionistlərin əlinə keçirməyi planlamışdır. Alman əsirliyində qalmış, müharibədən sonra parlamentə deputat seçilmiş fransız siyasətçisi Pol Rassinye deyir ki, almanların heç bir qaz kameraları yox idi. Onun fikrincə, 6 milyon yəhudinin öldürülməsi kökündən yalandır və bu yalan İsrailin Almaniyadan kompensasiya qoparması üçün quraşdırılıb. Amerikan sosioloqu Harri Elmer Barns bildirir ki, yəhudilərin çoxu sağ qalmışlar və rahat şəkildə başqa ölkələrə köçmüşlər. Barns İsraili qondarma yolla Almaniyadan pul çəkməkdə ittiham edir. Almaniyalı fermer Tis Kristoferson “Osvensim yalanı” kitabı yazaraq sübut etmişdir ki, Osvensimdə heç də yəhudiləri qırmamışlar; müəllif oxuculardan bu mövqeyi təsdiqləyən minlərlə məktub almışdır. İngilis yazıçısı Riçard Xarvud “Doğrudanmı 6 milyon ölmüşdür?” kitabında göstərir ki, cəmi 10 min yəhudi həlak olmuşdur, özü də nasist repressiyaları konkret yəhudilərə qarşı yox, hakimiyyətə opponent olan yəhudilərə qarşı yönəlmişdi. Hamburqdan olan hüquqşünas Vilhelm Şteqlix kitab yazaraq sübuta yetirməyə çalışmışdır ki, Xolokosta aid edilən sənədlər və şahid ifadələri hamısı qondarmadır. Amerikan geopolitiki Ostin Epp Xolokostu “kələkbazlıq” adlandıraraq göstərmişdir ki, yəhudi genosidi- Avropadakı və dünyadakı milli hərəkatları demonizasiya və diskreditasiya etmək üçün yəhudi mətbuatı tərəfindən şişirdilmiş xülyadır. Geopolitikin sözlərinə görə, Xolokost mifi dünya yəhudiliyinə və İsrail dövlətinə mənəvi imtiyazlar və maddi gəlir qazanmaq üçün lazımdır. Kanadalı publisisti Ernst Zündel göstərir ki, İkinci Dünya Müharibəsi dövründə 6 milyon yox, cəmi 300 min yəhudi ölmüşdür. Zündel Xolokost yalanına görə İsraili ittiham edir. Fransız filosofu Roje Qarodi bildirir ki, Xolokostu yəhudilər öz maddi və siyasi xeyirləri üçün uydurmuşlar; onun sözlərinə görə, bu yalandan Fələstinin işğalına haqq qazandırmaq və Almaniyanı dağıtmaq üçün istifadə olunur. Keçmiş İran prezidenti Mahmud Əhmədinejad bildirir ki, Xolokost- sübuta yetirilməmiş mifik bir iddiadır. Əhmədinejadın sözlərinə görə, Fələstin ərazisi bu yalanın əsasında sionistlər tərəfindən işğal olunmuşdur. İngiltərə publisisti Hilbert Eyri ölkənin “İndipendent” qəzetində silsilə məqalələr dərc edərək Xolokost haqqında söhbəti “ucuz moda” adlandırmışdır. Sem Şulman, Tim Koul, Nata Şalter kimi ingilis, Petrik Novak kimi amerikan müəlliflər vaxtilə Xolokost yalanına inandıqlarına görə özlərini təhqir olunmuş sandıqlarını bildirmişlər. Sionistlərin necə böyük bir yalan ortada fırlatdıqları get-gedə dünya xalqlarına daha da aydın olur. Xolokost mifinin iç üzünü açan müəlliflərin sayı günü-gündən çoxalır.
 Lakin araşdırmaçılar Xolokost mifini dağıdan hansı dəlil və sübutları ortaya qoysalar da, sionistlər və onların Qərb ölkələrini idarə edən muzdurları belə şeyləri veclərinə də almayacaq. Çünki onlar Xolokost mifindən milyonlar qazanırlar. Əksinə bu dəlil və sübutları ortaya qoyanları antisemitizmdə günahlandırırlar və neytrallaşdırmağa çalışırlar. Sionist ağalar Xolokost mifini möhkəmləndirmək üçün Avropa ölkələrində çoxlu sayda qanunlar qəbul etmişlər və bu yolla həqiqətə işıq salmağa çalışanların cəzalandırılmasına nail olmuşlar. Vəziyyət o həddə gəlib çıxmışdır ki, artıq bu gün Avropada Xolokosta din kimi inanırlar.
 Yəhudi ravvini Moşe Fridman sionistlərin Xolokostu inam səviyyəsinə qaldırmağa nail olduqlarını bildirərək deyir: “Xolokost dini vaxtilə yəhudilərin təqibinə görə cavabdehlik daşıyan adamlar tərəfindən- Allaha heç bir inamı olmayan və bütün dünyada Allaha inamı öldürməyi qarşılarına məqsəd qoyan sionistlər tərəfindən quraşdırılmışdır. Bu din dünya əhəmiyyətli olmağa iddialıdır və özünü bütün beynəlxalq danışıqlardan, ayrı-ayrı dövlətlərin konstitusiyalarından və müxtəlif dinlərdən də üstün bilir”. İsveçrə alimi Yurgen Qraf də Xolokostun artıq dinə çevrilməsi təhlükəsindən yazır: “Allaha hər 3 yəhudidən 2-si inanır, qaz kameralarına isə onların 99,9 faizi inanır”. Qraf bildirir ki, yəhudilər bu “dinə” başqa xalqları da inandırmağa çalışırlar- məsələnin faciəli tərəfi də budur. Artıq demokratik Qərb ölkələrində belə bir vəziyyət yaranmışdır ki, Allahı söysən sənə heç nə etməzlər, amma qaz kameralarını inkar etsən, həbsxanaya atarlar!
 Sionistlərin “SSRİ yəhudisinin katexizisi” adlı gizli sənədində deyilir: “Bizim taktika və strategiyamızı açan kitabları alın, oğurlayın və məhv edin. Dünya xalqları yəhudi qırğınlarının və qovulmalarının əsl səbəbini bilməməlidirlər. Bu məsələlərdə onlar yalnız bizim traktovkamızı bilməlidirlər”. Tanınmış Xolokost təbliğatçısı Eli Vizel isə deyir: “Xolokost elə bir müqəddəs misteriyadır ki, onun sirrini yalnız sağ qalmışların ruhaniliyi bilir”. Bu gün Xolokost yalanını açanlar Qərb demokratiyasının aparıcı ağalarına qarşı əsas təhlükələrdən birinə çevrilmişlər. Axı Xolokost yalanı təsdiq olunsa, onda üzə çıxacaq ki, İsrail dövlətinin yaradılması qanunsuzdur. Stalin legitimləşsə, üzə çıxacaq ki, indiki dövlətlərin çoxu qanunsuzdur. Xolokostun inkar edilməsi Qərb demokratiyasının legitimliyinin şübhə altına alınması deməkdir. Müharibədən sonrakı dünya siyasəti Xolokost yalanı üzərində qurulmuşdur. Yeni Dünya Düzəni adlı qlobalist Sion layihəsi də birbaşa Xolokost mifi ilə bağlıdır. İsrailin fundamenti Xolokost yalanı üzərində qoyulmuşdur. Bu dövlət kələk və şarlatanlıq üzərində meydana gəlmişdir.
 Sionistlər daim “Allahın seçilmiş xalqı”, “müqəddəs torpaq”, Xolokost yalanlarından dünya xalqlarına qarşı ustalıqla istifadə etmişlər. Bir çox sionist yalanları kimi yəhudilərin nasistlər tərəfindən qaz kameralarında kütləvi şəkildə yandırılması yalanı da öz təsdiqini tapmamışdır və heç bir ciddi dəlil-sübuta əsaslanmır. Sionistlər bu yalanı o məqsədlə ortaya atmışlar ki, Qərb xalqlarını şantaj etsinlər və Fələstinin zəbt edilməsinə qanuni don geyindirsinlər. Fələstinlilərin çoxu öz doğma torpağından qovulmuşdur. İsrail qonşu ölkələrin torpaqlarını ələ keçirməkdə davam edir, onun ərazisi get-gedə şişərək artır. Yerli əhali deportasiya olunur, həbsxanalara salınır. Təkcə 1992-ci ildə 15 min fələstinli siyasi motivə görə həbs olunmuşdur. İsrail rejiminə müxalif olanlar qətlə yetirilir, insanlara qarşı terror aktları həyata keçirilir, camaatın əmlakı zorla əlindən alınır, əsassız reydlər və axtarışlar aparılır. Sionistlər Hitler metodlarını işə salaraq fələstinlilərə zülm edirlər. Lakin nədənsə Qərb dövlətləri İsrailin ağzın əməllərinə susurlar və heç bir reaksiya vermirlər.
 Yəhudi ravvini Moşe Fridman deyir: “Xolokost dini sionistlər tərəfindən quraşdırılmışdır. Sionistlər yəhudilərin təqibinə görə məsuliyyət daşıyırlar. Sionistlər Hitleri hakimiyyətə gətirdilər, ona böyük müharibə üçün pul verdilər və daim onunla əməkdaşlıq etdilər”. Yəhudi musiqiçisi və siyasi xadimi Qilad Atsmon deyir: “İkinci Dünya Müharibəsinin və Xolokostun tarixi amerikanların və sionistlərin quraşdırdıqları yalandır”. Amerikan yazıçısı və siyasətçisi Norman Finkelşteyn Xolokostu “mürəşəkkil cinayətkarlıq” və “biznes” adlandırır. Yazıçının fikrincə, “bu biznes ziyanın ödənilməsi tələbi yolu ilə yəhudi müəssisələrinin və İsrail dövlətinin kassasına milyonlarla məbləğ gətirmişdir”. İtalyan tarixçisi Sercio Romanonun fikrincə, Livandakı müharibədən sonra İsrail başa düşmüşdür ki, Xolokost ədəbiyyatının dramatikləşdirilməsi və yayılması ona ərəblərlə ərazi üstündə münaqişədə üstünlük və diplomatik immunitet gətirir. Alman tədqiqatçısı Ursula Xaverbek deyir: “Xolokost- tarixin ən böyük və ən davamlı yalanıdır. Bu elə bir yalandır ki, biz onun masştabını təsəvvür belə edə bilmərik. Bizim hansı formada aldadıldığımızı düşünmək mənimçün çox ağırdır. Bizi aldatdılar!”.
 Məhz Xolokost əfsanəsi sayəsində sionistlər Almaniyadan külli miqdarda kompensasiya qopara bilmişlər. Müxtəlif mənbələr hesabına İsrailə hər il milyardlarla dollar pul axıdılır. Xolokost mifinin ayaqda qalması İsrailin xeyrinədir. Almaniya hakimiyyətini idarə edən sionistlər- Hitlerin maskalarını dəyişmiş varisləri indi də İsraili ayaqda saxlamaq üçün maliyyələşdirməkdə davam edirlər. Təkcə 1992-ci ildə Almaniya Federativ Respublikası İsrailə və sionist təşkilatlarına 85,4 milyard marka pul vermişdir. Almaniyadan İsrailə külli miqdarda pulsuz mallar göndərilir. Almaniyanın, ABŞ-ın və beynəlxalq yəhudiliyin maliyyə, texniki və iqtisadi yardımları olmasaydı, İsrail çoxdan məhv olmuşdu. Ümumdünya Yəhudi Konqresinin rəhbəri Naum Qoldman “Yəhudi paradoksu” kitabında bu barədə belə deyir: “İsrailin yarandığı ilk 10 il ərzində verilən alman kompensasiyaları olmasaydı, İsrail öz infrastrukturunun inkişaf etdirə bilməzdi. Ölkədəki dəmir yolu parkı, gəmilər, elektrostansiyalar, sənayenin çox hissəsi- alman istehsalıdır”. Hesablamalara görə, İkinci Dünya Müharibəsi bitəndən 50 il sonraya kimi Almaniya İsrail üçün 100 milyard pul ayırmışdır. Elə indinin özündə də bu ödənişlər davam edir.
 Sionistlər Xolokost yalanının gündəmdən düşməməsi üçün dəridən-qabıqdan çıxırlar. Dediyimiz kimi, Xolokost yalanı onlara böyük dividendlər gətirir. İsveçrə alimi Yurgen Qraf yazır: “Əgər Xolokostun yalan olduğu üzə çıxsa, nə baş verər? Əvvəla, bütün dünyada yəhudilərə qarşı neqativ münasibət yaranar. İkincisi, İsrail tam izolyasiyaya düşər, belə ki bu kalibrdə fırıldaqçılıq üzərində qurulmuş dövləti heç kəs dəstəkləmək istəməz. Üçüncüsü, Almaniyada, eləcə də digər Avropa ölkələrində mövcud hakimiyyətlər tam diskreditasiya olunar. İnsanlar maraqlanarlar ki, misli görünməmiş kələkbazlığı 50 il ərzində senzura və terror yolu ilə gündəmdə saxlamaq kimlərin xeyrinədir? Mövcud hakimiyyətlər tam etibardan düşərlər. Beləliklə, Xolokost yalanının ifşa olunması nəinki sionizm üçün, dünyanın siyasi və intellektual idarəedici kastası üçün də ağır nəticələr verər. Bütün dəyərlərə yenidən baxmaq lazım gələr. Üzə çıxar ki, kartlar qarışdırılıb. Tarix yenidən yazılar. Xolokost ifşa olunsa, belə olar. Belə də olacaq!”.
 Alman tədqiqatçısı Erix Pribke yazır: “Almaniya, Avstriya, Fransa, İsveçrənin bəzi qəbul qanunlarına görə, Xolokostu inkar edənlərə həbs cəzası kəsilir. Fokus ondadır ki, kim Fələstindəki İsrail kolonializminə və sionizmə qarşı gedir, onun antisemit olduğu şüurlara yeridilir. Kim yəhudiləri tənqid etməyə cəsarət edir, o antisemitdir. Kim konslagerlərdə qaz kameralarının olmasını şübhə altına qoyursa, avtomatik olaraq yəhudilərin məhvi ideyasının tərəfdarı sayılır. Bu rəzil manipulyasiyadır. Belə qanunların qəbulunun özü də göstərir ki, həqiqətin bir gün üzə çıxacağından qorxurlar. Emosional təbliğat kompaniyasına baxmayaraq tarixçilər sübut istəyəcəklər və alimlər başa düşəcəklər ki, ümumi qəbul olunmuş mülahizələr yalandan başqa bir şey deyil. Məhz belə qanunların qəbulunun özü fikir azadlığına və azad tarixi araşdırmaların əhəmiyyətinə inananların gözlərini açır”.
 Araşdırmamızı tədqiqatçı Aleksey Tokarın aşağıdakı fikirləri ilə tamamlamaq istəyirik: “Bu gün Xolokost mübahisəsində faktlar və məntiq yalan və həyasızlıqla üz-üzə qalıb. Amma eksterministlərə get-gedə öz uydurmalarını yeritmək çətinləşir. İnternetdə informasiyanın tez yayılması və azad fikir mübadiləsi onları KİV-dəki monopoliyadan məhrum edib. Amma buna baxmayaraq, onlar öz mövqelərini axıradak müdafiə edəcəklər, çünki Xolokost- yəhudiləri birləşdirən kleydir. Mahiyyətinə görə bu yəhudilərin yeni dinidir. Get-gedə daha çox adam Xolokost məsələsində məntiqsizlik və uyğunsuzluq hiss edir. Qondarma və yalanlar on minlərlə insan tərəfindən həmin hadisələrin dəqiq araşdırılması və dərk edilməsi yolu ilə ifşa ediləcəkdir. Hər gün daha çox şübhəli faktların üstü açılır və möhtəşəm yalanın mənzərəsi ortalığa çıxır. Həqiqət tədricən öz yerini tutur. Artıq qorxutma, lənətləmə, hədə-qorxu və təhqir yolu ilə real keçmişi gizlətmək mümkün deyil”.
 
“Avrasiya tarixi” kitabından
04-02-2019 11:11 Baxılıb: 1480    
Şərh bildir